
سرپرست کاوش های باستان شناختی قاین هدف از کاوش های این فصل را تشخیص عرصه و فضاهای جانبی آن دو مسجد و نیز دستیابی به سازه های معماری احتمالی در زیر کف مسجد اولیه قاین در صدر اسلام، برشمرد و گفت: مطالعات و گمانه زنی های سال های ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ منجر به طرح این فرضیه شد که مسجد بزرگ قاین کهن را باید در شاهزاده حسین جستجو کرد و این فرض در کاوش های باستان شناسی سال ۱۳۸۷ به یقین نزدیک شد، زیرا در ضمن آن کاوش ها شالوده سنگی پایه های یک ایوان بزرگ و دو رواق در طرفین ایوان مشاهده شد که به توصیف ناصر خسرو، از ایوان مسجد قاین در سال ۴۴۴ هـ.ق نزدیک بود.
رجبعلی لباف خانیکی افزود: یافته های باستان شناسی تاکنون حاکی از این است که مسجد صدر اسلام و مسجد دوران سلجوقی قاین بارها بازسازی و مرمت شده و تغییر و تحول یافته است و در قرن ۸ هـ.ق بخش عمده مسجد دوران سلجوقی در سمت غرب منهدم شده و سنگ ها و مصالح ساختمانی آن به محل مسجد کنونی منتقل گردیده و در ساخت آن مسجد کاربرد یافته است در حالی که رواق شرقی آن مسجد احیا و کف سازی مجدد شده و به عنوان زیارتگاه یا مکانی مقدس با مراجعات مکرر اهالی به مدتی طولانی به حیات خود ادامه داده که سایش شدید کف آجری مویّد این فرضیه است.