
اين تشريفات لازم است و بايد باشد اما بزرگترين تقديري كه ميتوان از معلمان كرد و ضروريترين كاري كه ميتوان براي تثبيت جايگاه اين قشر اثرگذار جامعه انجام داد، ارتقاي كيفيت تدريس در مدارس براي حذف آموزش و پرورشي موازي است كه مؤسسات تستي و كنكوري در برابر نظام آموزشي كشور راه انداختهاند.
اين مؤسسات با پرداخت حقوق مناسبتر و تعريف ساعات كاري استاندارد، بسياري از معلمان را جذب كردهاند و همين سبب شده است، اين دسته از معلمان انگيزه لازم را براي تدريس جانانه، حرفهاي و مشفقانه در مدارس دولتي نداشته باشند كه اين، كاهش كيفيت آموزشي و يادگيري را در مدارس منجر شده است.
وزارت آموزش و پرورش بايد تدابيري بينديشد كه معلمان، مدرسه را بر مؤسسات تستي و كنكوري ترجيح دهند نه اينكه با اين مؤسسات احساس برادري و با مدارس، احساس غريبگي كنند! اين مؤسسات كه از بطن ضعفهاي نظام آموزشي كشور متولد شده و از بقاي اين ضعفها تغذيه كرده و بزرگ شدهاند، شأن معلم را از يك «انسانساز» به يك «كاسب» تغيير دادهاند و اين بزرگترين خيانت به كسوت معلمي است.
تداوم اين روند، بزرگترين ضربه را بر پيكره نظام آموزشي وارد خواهد ساخت؛ ضربهاي كه هم اكنون هم، بخشي از پيكر نظام تعليم و تربيت ما را مجروح كرده است.