پر بیراه نیست اگر بگوییم بار ورزش بر دوش اصحاب رسانه است.فرقی هم نمیکند، رسانه تصویری باشد یا نوشتاری و شنیداری. خبرنگاران، همواره اولین نفرات برای پوشش اخبار مربوط به ورزش هستند و در این راه با وجودی که با مشکلات فراوانی مواجه هستند، از انجام رسالت خود پا پس نمیکشند و برای انجام وظایف خود،تمام مشکلات را به جان میخرند.
اما این مسئله باعث شده بیتوجهی و حتی بیاحترامی به اصحاب رسانه، به عرف تبدیل شود و ادامه داشته باشد. بارها و بارها شاهد آن هستیم که از ورود خبرنگاران،عکاسان و حتی فیلمبرداران به اماکن ورزشی،به بهانههای واهی خودداری میشود و نه نشان دادن کارت و نه مجوز،هیچ کدام نمیتواند راه را برای آنها باز کند. حال آنکه آنها نه برای تفریح که برای پوشش اخبار آمدهاند!
در بازی فینال مهرام برابر الریاضی لبنان، به دلیل پر شدن زود هنگام ورزشگاه، درهای ورودی مجموعه آزادی بسته میشود و خبرنگاران هم پشت این درها میمانند تا نتوانند به انجام وظایف خبری خود بپردازند.
عدهای که میتوانستند، از بالای نردهها خود را به محل مسابقه رساندند اما این امکان برای همه خبرنگاران فراهم نیست که بتوانند مانند صخرهنوردان و کوه نوردان خود را از بالای در و دیوار به محل مأموریت و مسابقه برسانند.
پس باید با یک علامت سؤال بزرگ، پشت در بمانند! حال آنکه پشت کارتهای آنها جملهای کلیشهای حک شده است: «این کارت جهت تهیه گزارش در اماکن ورزشی معتبر میباشد.» اما این جمله تنها بین اصحاب رسانه است که معتبر است و رعایت میشود نه مسئولان امر ورزش که از ورود خبرنگاران و اصحاب رسانه به محل مسابقات جلوگیری میکنند.
آن هم به بدترین لحن و شکل ممکن! بازي هم كه تمام ميشود، از خروج آنها جلوگيري ميكنند!! خودداری از انجام مأموریت اما تنها مشکل اصحاب رسانه نیست. برخلاف قوانین، خبرنگاران و عکاسان و .... از هیچ جایگاه و امکاناتی برخوردار نیستند.
همواره شاهد آن هستیم که خبرنگاران با مشکلات فراوان و مشقت و پس از رد شدن از هفتخوان رستم میتوانند به جایگاهی برسند که بالای آن نوشته «جایگاه خبرنگاران».
جایگاهی که خبرنگاران برای ورود به آن باید تمامی مدارک کیف خود را به مسئولان نشان داده و از هزار و یک جا نامه و معرفینامه داشته باشند.اما به محض آنکه تصور میکنند به جایگاه مورد نظر رسیدهاند و حال میتوانند با خیالی راحت به تهیه گزارش و انجام مأموریت خود بپردازند، میبینند جایگاه آنها از قبل به تصرف عدهای دیگر در آمده.عدهای که خب تعجبی ندارد که از خویشان و آشنایان همان مسئولانی باشند که برای ورود به این جایگاه، از خبرنگاران هزار و یک مدرک معتبر میخواهند.
این اتفاق نه در فوتبال، که در والیبال، بسکتبال و تمام رشتههای ورزشی رخ میدهد و گاه حتی شاهد آن هستیم که خبرنگاران برای انجام مأموریت، مجبور هستند کنار خط زمین و البته روی زمین بنشینند که در این گونه مواقع هم ناچار هستند هر چند دقیقه یک بار، به یکی از مسئولانی که از کنار آنها عبور میکنند، بابت جایی که به هزار مشقت و سختی نصیبشان شده، پاسخگو باشند!
بیاحترامی به اصحاب رسانه چیز جدیدی نیست و به نظر میرسد دیگر خودمان هم به این مسئله عادت کرده ایم،اما این اتفاقات در حالی رخ میدهد که مسئولان هر زمان که نیاز داشته باشند، از ما استفاده ابزاری میکنند و مسئولیت خبرنگاران و اصحاب رسانه را بسیار خطیر میخوانند. اما به وقت عمل،از هرگونه همکاری با این افراد خودداری کرده و با آنها به شدت برخورد میکنند.
عدم آزادی عمل و امکانات و حتی جایگاه مناسب برای اصحاب رسانه، یکی از بزرگترین مشکلات خبرنگاران برای پوشش خبری است که همواره با بیتوجهی مطلق مسئولان به این قشر زحمتکش همراه بوده است.
حال آنکه اهمیت حضور رسانهها برای ورزش، امری غیر قابل کتمان است. اما همچنان ما با وجود تلاشی که برای سرافرازی ورزش میکنیم ،با بیمهری ها و بیتوجهیهای مسئولان در همه موارد مواجه هستیم و این مسلماً بیانصافی در حق قشری است که برای انجام رسالت خود،شب و روز و تعطیلی و غیر تعطیلی برایش مفهومی ندارد!
