هدیه دادن رسوم و ادب ویژه خود را دارد به ویژه اگر از سوی یک مقام عالیرتبه به یک قشر ویژه باشد. ماجرای هدیه رئیس جمهور به خبرنگاران در سال ۸۹ و ۹۰ و نوع برخورد مدیران در این مورد، جزو تلخ ترین خاطرات اهالی مطبوعات است که برای همیشه در ذهن روزنامه نگاران و خبرنگاران باقی خواهد ماند.
تلخی این ماجرا در سال ۹۰ بسیار بیشتر از سال ۸۹ بود. بعد از وعده رئیس جمهور در ۱۷ مرداد ۹۰ مبنی بر اهدای مبلغی به عنوان هدیه به خبرنگاران، عملی شدن این وعده ۷ ماه و ۱۳ روز طول کشید. در طول این مدت، هر چند روز یکبار هم، یکی از مدیران اعلام می کرد به زودی هدیه خبرنگاران داده می شود. تا اینکه اعلام شد فقط به خبرنگارانی این هدیه تعلق می گیرد که در سایت «سمان»(سامانه اینترنتی ثبت خبرنگاران) ثبت نام کرده باشند.
سپس اعلام شد، خبرنگاران باید یک حساب بانکی باز کنند تا مبلغ هدیه به این حساب واریز شود. تا اینکه پس از ۷ ماه و ۱۳ روز، در ۲ روز پایانی اسفندماه، مدیران دولتی حرف خود را عوض کردند و از خبرنگاران خواستند برای دریافت این هدیه، شخصا به ساختمان معاونت اجرایی نهاد ریاست جمهوری مراجعه کنند (حساب بانکی بی حساب بانکی) !
پس از مراجعه به این ساختمان، خبرنگاران با چنان وضعیت فشل و بی نظمی روبرو شدند که سبب حیرت بود! نوع برخورد با خبرنگاران چنان اهانت آمیز و دور از شان بود که قابل وصف نیست. اما این همه ماجرا نبود. بسیاری از خبرنگارانی که در سایت سمان ثبت نام کرده بودند، اسمشان در لیست نبود و برعکس، تعداد زیادی که ثبت نام نکرده بودند اسمشان در لیست بود! باز هم این تمام ماجرا نبود چرا که برخی ها که اصلا خبرنگار نبوده اند، اسمشان بوده و هدیه هم دریافت کرده اند!
تعدادی از خبرنگارانی که سالهاست سابقه مطبوعاتی دارند اما اسمشان در لیست نبود، نه به خاطر این هدیه ناچیز، بلکه در اعتراض به این که جایگاهشان به عنوان خبرنگار به رسمیت شناخته نشده بود به اداره خبرنگاران وزارت ارشاد مراجعه کردند. مسئول سایت سمان اقرار کرد که اوضاع هدیه دادن بس آشفته است!
از لابلای اظهارات وی روشن شد که وضعیت سایت سمان به اندازه ای بی نظم و نظارت است که هر کسی حتی اگر خبرنگار هم نباشد می تواند ثبت نام کند؛ چرا که وزارت ارشاد درباره صحت خبرنگار بودن یا نبودن ثبت نام کننده ها تحقیق نمی کند! بعد هم روشن شد که برخی افراد که آبدارچی بوده اند به عنوان خبرنگار اسمشان در لیست بوده و هدیه دریافت کرده اند!
روز گذشته هم خبری منتشر شد که خبرنگاران باید برای تکمیل ثبت نام خود در سایت وزارت ارشاد، از نیروی انتظامی گواهی «سوء پیشینه» دریافت کنند.
مسئولان دولتی باید توجه داشته باشند که خبرنگاران در کنار تمام مشکلات مادی و مشقات زندگی در فضای خبر، هیچ نیازی به این هدیه های ناچیز ندارند. مدیران وظیفه دارند که شأن خبرنگاران و روزنامه نگاران را حفظ کنند و با چنین رفتارها و وعده هایی، کرامت قشر مطبوعاتی را مورد بی حرمتی قرار ندهند. مسئولان از این نکته غافل نشوند که همیشه به خبرنگاران و روزنامه نگاران احتیاج دارند. در حقیقت، این مسئولان هستند که سخت به خبرنگارهان محتاجند نه خبرنگاران به مسئولان.
خبرنگاری در وهله نخست یک شأن اجتماعی و منزلت فرهنگی است و هر شأن و طبقه ای انتظار دارد که کرامت و احترامش پاس داشته شود. با استناد به روایت شریف «الناس علی دین ملوکهم»، مردم بر دین و باور حاکمان جامعه قدم بر می دارند؛ بر این مبنا، اگر مسئولان دولتی، شأن و کرامت جامعه مطبوعاتی را حفظ نکنند جامعه هم به پیروی از مدیران، این قشر را ارج نخواهد گذاشت.
