آتشگاه اصفهان،نماد قدمت نصف جهان

آتشگاه اصفهان يا «کوه آتشگاه» از بناهاي تاريخي شهر اصفهان و از يادگارهاي ايران باستان است. اين مجموعه داراي پيشينه تاريخي کهني است و در زمان‌هاي گوناگوني از آن بهره برده‌اند.
آتشگاه اصفهان در غرب شهر اصفهان و در انتهاي خيابان آتشگاه قرار دارد. اين بنا در نزديکي رودخانه زاينده رود، روي تپه‌اي قرار دارد و از بلنداي اين تپه تا کيلومترها از هر چهار سوي اصلي را مي‌توان به خوبي مشاهده کرد.
بافتِ ساختماني اين مجموعه از لايه‌هاي خشتي است. ميانِ دو رديف خشت را هم يک لايه نازکِ نِي (که از رودخانه آورده مي‌شده) قرار مي‌دادند تا بر استحکامِ آن بيفزايند. پايه‌هاي بزرگ و خشتي بنا تقريباً از ميانه تپه آتشگاه آغاز مي‌شوند و در بالا به ستون‌هايي محکم و قابلِ اعتماد تبديل مي‌شدند که در گذشته اتاق‌هايي نيز روي آنها قرار داشته‌است. در برخي جاها نيز بقايايي از راه پله‌هايي منظم و کنده شده در دلِ سنگ به چشم مي‌خورد که تا بالا ادامه داشته‌است اما امروزه از ميان رفته‌اند. در بالاي تپه بنايي گِرد ساخته شده که مي‌توان آن را نقطه نهايي معماري اين بنا معرفي کرد. روي تپه، هيچ بنايي بلندتر از آن ساخته نشده‌است. اين اتاق داراي هشت گوشه‌است و در هر گوشه يک پنجره هم رو به بيرون دارد. گفته مي‌شود موبدانِ زرتشتي، آتشِ مقدس را در درونِ اين اتاق قرار مي‌داده‌اند.
اين مجموعه داراي اتاق‌ها و ساختمان‌هايي در چهار جهتِ تپه بوده که تا زيرِ اتاقکِ آتشگاه ادامه مي‌يافته‌اند و البته هم اکنون تنها سازه‌هاي بخشِ شمالي و بخشي از قسمتِ شرقي سالم مانده‌اند.