مجموع آتشکده از سه بخش تالار اصلی ( شرقی)، تالار غربی و راهرو تشکیل شده. تالار اصلی یا شرقی آتشکده احتمالا محل آتشدان و نیایش بوده و شامل تالاری مربع شکل است که هر ضلع آن از بیرون ۱۳ متر طول دارد.
این تالار دارای چهارستون مستحکم به ابعاد ۳در ۳ متر و به ارتفاع شش متر تا پای طاق بوده که از سنگ و ساروج ساخته شده و گنبد و طاق این بنای عظیم روی این چهار ستون استوار است.
دو سوی ستونها به طرف داخل تالار به صورت نیم دایره و دو سوی دیگر آنها به صورت مستقیم و دارای زاویه بوده و روی ستونها سردرهایی هلالی و گنبدی شکل وجود داشته که بخش عمده آن فرو ریخته است.
ظرافت به کار رفته در استفاده از سنگهای پاستونها و ستونها به حدی است که هیچ گاه دوبند سنگ روی هم قرار نگرفته است.
در ساخت بنا از آجرهای چهارگوش با نمای سنگ استفاده شده و برای استحکام بیشتر بنا در داخل دیوارها، تیرچه چوبی به کار رفته است.
در مرمتهای اخیر، با استفاده از سیمان و ساروج نامناسب، بافت اصلی برخی از ستونها و دیوارها از بین رفته و بندکشیهای سیمانی، اصالت بنا را به شدت تخریب کرده اند، با این حال، ایستادن در پای ستونهای ۶ متری قطور و به یادگار، عکسی گرفتن، یکی از کارهای اصلی گردشگرانی است که از این بنا دیدن می کنند.
اگر از ضلع غربی که به آتشکده بنگریم، چهارستون بزرگ نمایان است که ورودی اصلی و دو ورودی فرعی در اطراف را شامل میشود و به احتمال زیاد این ورودی ها دارای سردر و سقف و طاق آجری بوده که فرو ریخته.
راهروی اصلی تالار مربع شکلی است که در ضلع شرقی مجموعه ساختمان آتشکده قرار دارد و به وسیله راهروی اصلی به تالار غربی مستطیل شکل ارتباط مییابد.
آندره گدار - باستانشناس معروف - در کتاب آثار ایران مینویسد: "ترکیب این بنا به نظر عجیب میرسد. شبستان بزرگ گنبددار خیلی بازی وجود دارد که گنبد آن بر پایههایی با ستونهای جاسازی شده در دیوار نهاده شده است".
ابن فقیه همدانی نیز در زمان خود، بنای نیم ور همطراز ایوان کسری ، قصر شیرین و معبد کنگاور دانسته است .
در ۳۰۰ متری شمال این بنا، روستای کوچکی با کمتر از ۵۰ نفر وجود دارد که اهالی آن، با لهجه دلیجانی تکلم می کنند.گفته می شود این روستا، دارای قدمت چندانی نیست و به همین جهت احتمال اینکه آبادیهای کشف نشده ای در نزدیکی این آتشکده در زیر خاک وجود داشته باشد، زیاد است.
