زمان در حال گذر است و فرصتها در حال سوخت شدن. در شرايطي كه مسئولان فوتبال، سرشان به حفظ صندليهاي خود يا نشستن بر صندلي بالا دستي گرم است، كرش، به عنوان سرمربي تيم ملي، نگران اوضاع كنوني و آينده فوتبال ايران، خصوصاً تيم ملي است كه ميخواهد بعد از سالها ناكامي، اين بار جواز صعود به جام جهاني را كسب كند.
اين روزها هر مقام مسئولي را كه ميبينيم، سرش به كار خودش گرم است و دل مشغوليهاي خاص خودش را دارد؛ دلمشغوليهايي چون برگزاري همايش خانواده فوتبال (البته با يك دنيا كاستي و سؤالات عجيب و بيپاسخ)، تبليغ مثبت براي كانديداي موافق و منفي براي مخالفان، تلاش براي جمع كردن رأي موافق و مسائلي از اين دست، مسائلي كه شايد از اهميت خاص خود برخوردار باشند اما در كنار هدفي چون صعود به جام جهاني، تنها يك معلول هستند نه علت!
كرش هم انگار از خير هر گونه همفكري از جانب مسئولان تراز اول اين رشته براي دادن راهكار و همفكر و... گذشته و ميداند كه تنهاست و بايد آستينها را بالا بزند و به تنهايي گليم تيماش را از آب بيرون بكشد. صحبتهاي سرمربي پرتغالي تيم ملي در برنامه ورزشي زنده روز جمعه، جلسه همانديشي با سردبيران رسانهها و اقداماتي از اين دست، همه و همه نشان از نگرانيهاي او براي تيم ملي فوتبال ايران در آستانه رقابت براي صعود به جام جهاني دارد. نگراني كه وقتي خوب نگاه ميكنيم، متأسفانه در چهره هيچ يك از مقامات فدراسيون و حتي وزارت ورزش نميبينيم!
كرش بيپرده، فاكتورهاي لازم براي رسيدن به اين هدف سخت را روي دايره ريخته و سعي دارد با تفكرات جديد، مشكلات را از سد راه بردارد. نگراني او تنها دغدغه صعود به جام جهاني نيست، به رغم اينكه تمام تلاشهايش براي رسيدن به اين مهم است، اما كرش به دنبال آيندهاي ايدهآل است و براي او صعود تنها، سقف آرزوها نيست. بارها و بارها شاهد آن بوديم كه اين مرد پرتغالي از اصحاب رسانه، مربيان ليگ و مسئولان همفكري و همدلي خواسته تا بتواند اين تيم را براي هميشه به راه موفقيت برساند. و اين مسئله را كاملاً روشن و واضح، در لابه لاي حرفهايش عنوان ميكند. اما در مقابل آنهايي كه توقع ميرود به خاطر عرق ملي و به خاطر وطنشان، نگران باشند، حواسشان جايي ديگر است و كمتر به مسائلي به اين مهمي توجه دارند.
كرش، مردي كه ثابت كرده نه خيالبافي ميكند و نه رويا بافي، با دلسوزي، به ترسيم آيندهاي روشن براي تيم ملي فوتبال ايران مشغول است. آيندهاي كه شايد او خود بهتر ميداند كه بايد بدون داشتن چشم داشت حمايت و كمك از سوي مسئولان، به تنهايي به ساختن آن اقدام كند!
