اگرچه پاسخگو نبودن و استفاده از تکنیکهایی مانند فرافکنی، فرار به جلو و توهم توطئه به جای پذیرش مسئولیت خطاها و اشتباهات به روحیهای معمول در میان برخی از مسئولان کشور و وزارتخانهها تبدیل شده!
اما مدتی است که وزارت بهداشت گوی سبقت را در این مهم ربوده است و در موارد قصور و کوتاهی و انعکاس کاستیهای اتفاق افتاده از سوی رسانهها، به جای پذیرش، توضیح و یا عذرخواهی به گونه ای موضع میگیرد که انگار رسانهها دشمن قسم خورده این وزارتخانه هستند، در حالی که رسانهها نقش آینهای را دارند که منعکس کننده وقایع جامعه است و خبرنگاران موضع شخصی خود را کنار گذاشته و صرفاً با انتشار رخدادها ضمن عمل به رسالت اطلاعرسانی، قضاوت نهایی را به مخاطب واگذار میکنند.
آینه نقش انعکاسی دارد و مسئول زشتی و زیبایی تصاویر منعکس شده نیست !به هر رو دشمن انگاشتن خبرنگارانی که یاوران همیشگی این وزارتخانه بخصوص در شرایط حساس و مواقع نیاز بودهاند، سبب میشود تا این ارتباط دو سویه دچار خدشه شود و حتی خانم وزیر در گردهمایی متخصصان زن در بین سخنرانی خود خبرنگارانی را که روابط عمومی این وزارتخانه برای پوشش خبری دعوت کرده بود، اخراج کند.
موضوعی که مدیر روابط عمومی این وزارتخانه آن را سوء تفاهم خواند و هر چند آمیخته به توجیه اما بالاخره به عنوان اولین مدیر دولتی، البته به جای خانم وزیر از خبرنگاران عذرخواهی کرد.
صرف نظر از این حادثه باید گفت این وزارتخانه بارها در برابر انتقاداتی که از سوی کارشناسان امر مطرح شده و توسط رسانهها انعکاس يافته به موضعگیری پرداخته و رسانهها را به جنجالآفرینی محکوم ساخته است.
واردات داروهای آرژانتینی آن هم قبل از پایان آزمایشهای بالینی، وضعیت اسفناک اورژانسها، ماجرای طلبه جوان ناهی منکر، رها کردن بیماران در بیابانهای اطراف تهران و بسیاری از موارد دیگر نمونههایی است که این وزارتخانه پاسخ مناسبیدربرابر آنها نداشت و در این میان دیواری کوتاهتر از دیوار رسانهها پیدا نمی کرد!
اما چه خوب است مدیران وزارت بهداشت با چشم باز به بررسی عملکرد خود در طول مدت سه ساله دولت دهم بپردازند و به یاد بیاورند زمانی را که رسانهها با حمایت از خانم وزیر چگونه اقدامات مثبتی چون ابطال آزمون شبههدار دستیاری سال ۸۸ را انعکاس دادند.
این در حالی است که رسانهها تنها منتقدین به عملکرد این وزارتخانه نیستند و به طور یقین مدیران وزارت بهداشت اگر عینک انصاف را به چشم بگذارند در مییابند در حال حاضر یک مثلث انتقادی آمیخته به نارضایتی در برابر این وزارتخانه شکل گرفته است؛ مثلثی که یک ضلع آن مردم، ضلع دیگر مجلس و ضلع سوم آن را نخبگان تشکیل میدهند و بیتردید این وزارتخانه نمیتواند هر سه ضلع این مثلث انتقاد را به اشتباه، بدبینی، هیاهو و هجمه متهم سازد، چراکه اگر یک وزارتخانه، سازمان یا نهادی مطابق وظایف، عملکرد قابل قبولی از خود ارائه کند و وظایف محوله را به درستی پیش برد بعید است هم مورد انتقاد قرار گیرد. این وزارتخانه باید بررسی کند در طول این ۳ ساله چه اتفاقی افتاده که امروز در تیررس انتقادات این مثلث قرار گرفته است؟
بیتردید چنین مثلث انتقادی اعلام موضع در برابر شخص خاصی نیست و هدف به چالش کشیدن ضعفهای اجرایی و نظارتی وزارتخانه است آن هم به نیت اصلاح. به بیان دیگر هنوز هم چنانچه نظام سلامت بر مدار عدالت، قانون، حفظ کرامتهای انسانی بیماران و بهبود شاخصهای موجود بچرخد، اضلاع این مثلث انتقاد همچون همیشه به یاری وزیر بهداشت و وزارتخانه متولی سلامت خواهند آمد.
