سه شنبه شب با هرگلی که تیم ملی به بحرین میزد هم فریاد شادی تو خونه بلند میشد هم دلشوره و اضطراب از بالا تا پائین دلمون تلو تلو میخورد.
هی به قیافه های بازیکن ها دقت می کردیم و سابقه همه شون و تو مقدماتی جام جهانی بررسی می کردیم نکنه یه وقت یه تذکری، توبیخی، تنبیهی، کارتی، چیزی از داور گرفته باشند یهو بازی ۶-۰ برده رو ۳- صفر ببازیم!
فکر کنم خیلی ها همین احساس بنده رو داشتند. البته کی روش خان قطعاً بعد از دو تا دسته گل ملی امید و سپاهان بیش از ۱۰۰ بار استعلام گرفته که نکنه یکی از این بازیکنا یه گوشه ای از تاریخ فوتبال یه اخطاری داشته باشه، اما بازم ریسک نکرده بود؛ پیرپاتالای تیم (با تجربه ها) رو، رو نیمکت نشونده بود.
اواخر بازی هروقت دور داور چهارم شلوغ می شد، دلم هری می ریخت. این مزدک میرزایی هم که خدا ورش نداره یه دفعه دلمونو ترکوند. گفت آقای ترابیان در حال بحث با داور چهارم هستند. با خودم گفتم تموم شد احتمالا علی دایی تو بازی سال ۲۰۰۰ دو اخطاره بوده؛ الان بازی رو باید واگذار شده اعلام کنیم!
وقتی تلویزیون چهره احمد رضا عابد زاده رو که توی تماشاچی ها نشسته بود نشون داد و یا کریم باقری رو بازم هول ورمون داشت؛ نکنه اینا دو اخطاره باشن! اما تا الان که خبری نیست . چند روزی گذشته... احتمالا بازی رو ۶ -۰ بردیم. اما هنوزم نمیشه با اطمینان گفت یهو دیدی مربی تیم ملی بحرین ده هزار دلار از پرسپولیس طلبکاره بازی ۳-۰ به نفع بحرین اعلام میشه! باید امیدوار بود و دعا کرد. ان شاء الله که ۶-۰ بردیم!
منبع:
منتظران 
