به گزارش واحد مرکزی خبر به نقل از شبکه تلویزیونی سی ان ان ، تظاهرات اعتراض آمیز که با شعار "وال استریت را اشغال کنید" بدون هیچ پیام منسجمی، در حال گسترده شدن در سراسر آمریکاست.
این تظاهرات روز یکشنبه در برابر کاخ سفید برگزار شد و نزدیک صد نفر معترض در برابر کاخ سفید، اعتراض خود را به فقر و بی عدالتی در جامعه آمریکا اعلام کردند.
یک نفر به جرم حمله به افسری که می خواست جلوی تلاش وی برای پرتاب لنگه کفش به سوی نرده های کاخ سفید را بگیرد، بازداشت شد.
روز شنبه نیز تظاهراتی در برابر موزه هوا فضای آمریکا برگزار شد که پلیس با اسپری فلفل، با تظاهر کنندگان مقابله کرد.
دنیس ترینر جی آر از تظاهر کنندگان معترض گفت : ما تظاهراتی آرام و آشتی جویانه داشتیم و اصلا نمی خواستیم این موزه را به تعطیلی بکشیم. می خواستیم در یک گفتگوی آزاد و براساس آزادی بیان، وارد شویم ولی نیروهای امنیتی به ما حمله ور شدند و دهها نفر از ما را با اسپری فلفل، هدف حمله قرار دادند. سه نفر بازداشت شدند و ما را با خشونت، مجبور به ترک محل کردند.
با این حال سازمان دهندگان تظاهرات می گویند تظاهر کنندگان از گروههای مختلف اجتماعی هستند. برخی از تظاهر کنندگان نیز از نقاط مختلف آمریکا خود را به محل تظاهرات مانند وال استریت می رسانند تا اعتراض خود را به وضع موجود بیان کنند.
یک تظاهر کننده باز نشسته که از دیترویت، به همراه نوه اش خود را به پارکی در نزدیکی محل تظاهرات رسانده اند تا اعتراض خود را به گوش مقامات آمریکایی برسانند می گوید احساس من این است که باید حمایت خود را از این جنبش نشان دهم. سیاستمداران ظاهرا نمی فهمند که نیاز مردم چیست.
برای هاشی گورووید، تظاهر کننده دیگر که استاد دانشگاه نیز هست ترکیب جوانان و سالمندان، مشغولان به کار و بیکاران که تلاش می کنند به اجماعی در دیدگاههای خود برسند، جالب است؛ وی معتقد است جمعیت معترض روز به روز بیشتر و شادابی در میان آنان بیشتر می شود.
این تظاهرات هر روز پیچیده تر و واقعی تر و در عین حال قدرتمند تر می شود. نباید روی مسائلی که ما را از هم جدا می کند تمرکز نشان دهیم، تمرکز ما باید روی مسائلی باشد که ما را باهم متحد می کند. ما نیز جزئی از نود و نه درصد هستیم. این راهی است که می توانیم تغییر ایجاد کنیم.
هدر گالدنیست، جامعه شناس دانشگاهی می گوید جنبش هایی مانند "وال استریت را اشغال کنید" در واقع نیازی به رهبر ندارند؛ وی می گوید به نظر من مساله اجرای مردمسالاری مطرح نیست بلکه مردم می خواهند دیدگاه خود را از نظر سیاسی بیان کنند زیرا به باور آنان کانال های مردمسالاری به روی آنان بسته شده است.
همه افرادی که در این اعتراض ها حضور دارند به دنبال نشانه هایی هستند که بدانند صدایشان شنیده شده است.
