زهرا چیذری- بهمن ماه سال گذشته بود که دکتر مرضیه وحیددستجردی در گفتوگوی اختصاصی با جوان وعده داد تا فروردین و اردیبهشت ماه سال 90 هنگامی که مردم به بیمارستانها مراجعه میکنند، کاملاً حس خواهند کرد که به طور جدی آنها را تحویل گرفته و به آنها رسیدگی خوبی خواهد شد؛ وعدهای که محقق شد، اما به طور معکوس!
روز سوم اردیبهشت بود که خبر رها شدن دو بیمار در حاشیه زمینهای حوالی اتوبان خلیج فارس فقط به دلیل بیپولی منتشر شد. در ابتدای امر هیچ مسئولی از وزارت بهداشت حاضر به پاسخگویی در قبال این فاجعه نبود. به نظر میرسید مدیران این وزارتخانه در صدد یافتن گریزگاهی برای فرار از پذیرش مسئولیت این اقدام غیرانسانی باشند.
سرانجام پس از دو روز سکوت، معاون درمان وزارت بهداشت این عمل را کار زشتی خواند که بدون اطلاع مدیران رده بالای بیمارستان توسط دو نفر از کارمندان رده پایین و راننده آمبولانس بیمارستان انجام شده که وزارت بهداشت از آنان شکایت کرده و البته مسئولان دادستانی نیز همزمان این پرونده را پیگیری میکنند. از طرف دیگر وی درباره یکی از بیماران گفت که وی خدمات درمانی را طی سه روز به شکل رایگان در بیمارستان امام دریافت کرده و بعد از اتمام درمان از بیمارستان ترخیص شده، اما بعداً این ماجرا رخ داده است! و بیمار دوم نیز اصلاً در بیمارستان پذیرش نشده و هیچ مدرک و سندی مبنی بر پذیرش وی در بیمارستان وجود ندارد.
موضع انکار از سوی رئیس بیمارستان امام خمینی نیز اتخاذ شد؛ موضعی که در ابتدا بستری بودن بیمارها در این بیمارستان را رد میکرد، اما شاهدان زندهای مانند خود بیماران داشت.
این خبر نمایندگان خانه ملت را نیز به واکنش واداشت تا بدانجا که کمیسیون اصل 90 در نامهای خطاب به معاونت درمان وزارت بهداشت، خواستار بررسی و ارائه پاسخی قانعکننده برای پاکسازی ذهن مردم از این اقدام نا زیبا شد و ادامه یافتن سکوت یا مواضع متناقض مسئولان وزارت بهداشت به جای پاسخگویی در برابر رخداد چنین مسئلهای، اعضای کمیسیون بهداشت مجلس را بر آن داشت تا به سکوت معنادار کرسینشینان این وزارتخانه اعتراض کنند.
سرانجام فشارهای رسانهای از یک سو و جریحهدار شدن احساسات مردم نوعدوست کشورمان از سوی دیگر سبب شد تا مدیر بیمارستان امام خمینی برکنار شود، اما انگار هنوز این ضد و نقیض گوییها و مدعیشدنها، به جای عذرخواهی ادامه داشت.
در چنین شرایطی همه چشم انتظار واکنش رأس هرم سلامت درکشور بودند؛ کسی که سابقه جسارتش در ابطال آزمون دستیاری و اعلام آلودگی آب تهران به نیترات به مردم قوت قلب میداد که این بار هم در موضع منطقی، نقص نظارت و تخطی در وزارتخانهاش را میپذیرد و با عذرخواهی از مردم به آنها این اطمینان را میدهد که دیگر هرگز چنین اخبار تأسف انگیزی به گوششان نمیرسد، اما وی در اولین اظهار نظر این اقدام را در جهت مخدوش کردن آبروی بیمارستان امام ارزیابی کرد و فقط رها کردن یک بیمار را پذیرفت که با دستور مدیر شب اورژانس و به کمک چند نفر سوار بر یک وانت! به همراه بیمار دیگری که معلوم نیست از کجا آمده است، به یکی از بیابانهای اطراف تهران منتقل میشود.
این در حالی است که فردای همان روز وزیر این بار در اظهار نظری عجیبتر، اصل ماجرا را منکر شد و گفت «رها کردن دو بیمار به هیچ وجه صحت ندارد ». اما خانم وزیر ساعتی بعد قصد و نیت عاملان این کار را تخریب آبروی نظام سلامت عنوان کرد. حال اگر بتوان این ادعا را پذیرفت که عدهای با قصد و نیت تخریب بیشتر چهره مخدوش نظام سلامت وارد بیمارستان شده و بیمار مزبور را به گونهای دزدیده و رها کردهاند باید بیشتر نگران بود؛ نگران امنیتی که در سایه عدم نظارت بر بیمارستانها گم شده و اگر رد کامل چنین تخلفی را با وجود مدارک مستند و شاهدان عینی بپذیریم، پس دلیل برکناری مدیر بیمارستان امام چیست ؟
کم کم دارد برایمان آشکار میشود که چرا اخبار بیشتری درباره رها کردن بیماران از گوشه و کنار کشور به گوشمان میرسد. فراموش نکنیم عدالت در سلامت با تعهد و پاسخگویی مسئولان کشور محقق میشود نه با تصویر کردن نقشهها و اعلام شاخصهایی که صرفاً برای توجیه و ارائه گزارشات غیر واقعی برنامهریزی میشوند و شاید میطلبد نمایندگان مردم در خانه ملت حساسیت بیشتری نسبت به این قبیل موضوعات نشان دهند و برای جلوگیری از تکرار چنین اتفاقاتی که به هیچ وجه زیبنده نیست، موضعی صریحتر داشته باشند.
