از سال 1960 تا 5 دسامبر 2009، همواره یک پیمان و مبنای حقوقی میان مسکو و واشنگتن وجود داشته که هر دو طرف را به کنترل تسلیحات راهبردی ملزم میساخته است. در آخرین پیمانی که میان امریکا و اتحاد جماهیر شوروی در 31 جولای سال 1991، پنج ماه پیش از فروپاشی اتحادیه کمونیستی امضا شد و بین امریکا و روسیه و سه کشور از اتحاد جماهیر شوروی سابق (بلاروس، قزاقستان و اوکراین) لازم الاجرا باقی ماند، هر دو کشور حق داشتند حداکثر ۶ هزار کلاهک هستهای آماده پرتاب و هزار و ۶۰۰ موشک حملکننده را در اختیار داشته باشند. در شرایطی که مدت پیمان «استارت-1» در 5 دسامبر سال 2009 به پایان میرسید، لذا امریکا و روسیه ناگزیر به عقد پیمان نوینی برای جایگزینی این پیمان شدند. از آن پس، نشستهای دوجانبه بسیاری جهت دستیابی به توافق برگزار شد و سرانجام پیمان جدید در 8 آوریل 2010، در پراگ به امضای مدودف و اوباما، روسای جمهوری روسیه و امریکا رسید.
مطابق با پیمان جدید، روسیه و امریکا متعهد شدهاند که طی هفت سال آینده، تعداد کلاهکهای هستهای استراتژیک خود را به 1550 کلاهک کاهش دهند. این میزان حدود 30 درصد کمتر از سقفی است که قبلاً تعیین شده بود. به عبارت دیگر دو کشور متعهد شدهاند که یک سوم کلاهکهای هستهای خود را کاهش دهند. همچنین در این پیمان آورده شده است که دو طرف اجازه دارند تا هفتصد موشک بالستیک و بمبافکن سنگین را حفظ کنند. در پیمان جدید، مفادی در خصوص تعیین و تبادل اطلاعات، تجدید تجهیزات و از دورخارج کردن آنها، بازرسی و روندهای مربوط به آن و همچنین تدابیری در جهت تحکیم اعتماد در نظر گرفته شده است. علاوه بر این، مکانیزم بازرسیها سادهتر شده و در عین حال تامین کننده قابلیت بررسی و شفافیت روند کاهش تسلیحات استراتژیکی تهاجمی خواهد بود.
پیمان استارت برای آنکه به مرحله اجرایی درآید، باید در مجالس دو کشور مورد تصویب قرار میگرفت. از این رو در شرایطی که تصویب این پیمان در سنای امریکا با مشکلات و مخالفت جمهوریخواهان مواجه شده بود، روسها نیز تصویب پیمان در مجلس دوما را مشروط و منوط به تصویب امریکاییها کردند. بر این اساس در حالی که اوباما سعی داشت پیمان جدید استارت را در راستای سنت همکاری دو حزب عمده امریکا و در راستای تامین امنیت ملی امریکا نشان دهد، برخی از قانونگذاران جمهوریخواه با ابراز نگرانی، تصویب این پیمان را به زیان دفاع موشکی امریکا قلمداد میکردند. از این رو در شرایطی که دولت اوباما و سناتورهای دموکرات، اصرار داشتند که این پیمان پیش از پایان سال 2010 میلادی به تصویب سنا برسد، برخی از سناتورهای جمهوریخواه، قصد داشتند بحث درباره این پیمان را به سال آینده میلادی موکول کنند، زیرا در آن هنگام دیگر اکثریت سنا در اختیار حزب دموکرات نیست و جمهوریخواهان کنترل سنا را در دست خواهند گرفت.
از این رو تصویب این پیمان در سنای امریکا، به موضوعی حیثیتی و مهم برای باراک اوباما تبدیل شده بود. رئیس جمهوری امریکا معتقد بود تصویب پیمان پیام نیرومندی به روسیه خواهد فرستاد که امریکا در مورد کاهش زرادخانههای اتمی جدی است. این در حالی بود که اگر سنا پیمان جدید کاهش تسلیحات استراتژیک را امسال تصویب نمیکرد، آنگاه بازرسان امریکا قادر نبودند تأیید کنند که روسیه توافقنامه ۳۰ درصد کاهش در زرادخانه اتمی خود را رعایت کرده است یا خیر. علاوه بر این، خودداری سنا از تصویب پیمان میتوانست حمایت روسیه از واشنگتن در مسائل دیگر، از جمله برنامههای هستهای ایران را به خطر اندازد. همچنین تصویب این پیمان، جدی بودن امریکا در جلوگیری از گسترش تسلیحات اتمی را به جهان نشان میداد.
در مجموع به رغم آنکه نمایندگان جمهوریخواه تمایل چندانی به تصویب این طرح نداشتند، ولی نظرهای موافق زیادی درباره پیمان «استارت جدید» در امریکا شکل گرفت. سرانجام در ۲۳ دسامبر 2010، پیمان استارت ۲ با 71 رای مثبت در مقابل 26 رأی منفی، در سنای امریکا مورد تصویب قرار گرفت. پس از تأیید سنا، نوبت به قانونگذاران روسی رسید تا آنها نیز با تأیید خود، راه را برای عملی شدن این پیمان هموار سازند. در همین ارتباط، به رغم آنکه سخنگوی مجلس دومای روسیه اعلام کرد که احتمال دارد این پیمان تا روز ۲۴ دسامبر تأیید شود، با این حال تصویب پیمان به تعویق افتاد. علت تعویق به زمزمه هایی مبنی بر اعمال تغییراتی در متن پیمان مرتبط میشود که هنگام تصویب در سنای امریکا به گوش میرسید. از این رو ظاهراً مقامات روسیه میخواهند پیش از هر حرکتی، متن آنچه را که سنای امریکا تصویب کرده است، بررسی کنند و چنانچه در متن پیمان مصوبه سنای امریکا تغییری صورت نگرفته باشد، آنگاه دوما نیز به آن رأی دهد. علاوه بر این به نظر میرسد همانگونه که در امریکا، جمهوری خواهان به مخالفت با این پیمان میپرداختند، در روسیه نیز دو حزب لیبرال دمکرات و کمونیست که از احزاب مخالف دولت در دوما هستند، با تصویب این پیمان مخالفت نمایند. اگر چه این دو حزب معتقدند پیمان استارت2، امنیت ملی روسیه را تهدید میکند و مسائل امنیت موشکی را حل نمی کند، اما این مخالفتها به حدی نیستند که از تصویب پیمان جلوگیری نمایند.
از سوی دیگر دمیتری مدودف رئیس جمهور روسیه، احتمال عقب نشینی امریکا از پیمان استارت2 را در آینده محتمل دانسته است. به اعتقاد مدودف، رئیس جمهوری امریکا در سال آینده در قبال روابط با روسیه وضعیت دشواری خواهد داشت، زیرا بسیاری در امریکا درباره روسیه دیدگاه منفی دارند و این کشور را منشا شر میدانند. از این رو به رغم آنکه تصویب پیمان استارت در امریکا یک واقعه مهم است و مدودف نیز ابراز امیدواری کرده که امریکا به سیاست نوسازی روابط با روسیه ادامه دهد، همچنان این خطر وجود دارد که امریکا در زمینه این پیمان عقب نشینی کند. شاید به همین خاطر بود که از مدتها پیش، روسها ضمن اعلام هشدار نسبت به عواقب عدم تصویب پیمان استارت و یا عقبنشینی امریکا، به پیگیری سیاست تهدید روی آوردند. بر این اساس پیشتر ولادیمیر پوتین، نخست وزیر روسیه، نسبت به عدم تصویب پیمان استارت جدید توسط سنای امریکا هشدار داده و اعلام کرده بود که در صورت عدم تصویب این پیمان، روسیه سلاحهای اتمی و نیروهای تهاجمی خود را افزایش خواهد داد. نخست وزیر روسیه اعلام کرده بود که بدون چنین پیمانی، روسیه ناگزیر است در برابر تهدیدهای جدید ناشی از پیشنهاد امریکا، برای ایجاد یک سپر دفاع موشکی در اروپا، از خود حفاظت کند.
