يادداشت

تو فقط راه نشانم بده؟!

علي البرزي- روز گذشته برابر با 15 اکتبر و 23 مهرماه به نام روز جهاني «عصاي سفيد» نامگذاري شده بود و به همين مناسبت برنامه‌هاي مختلقي در سراسر کشور برگزار شد. در سال 1950، سازمان آموزشي، علمي‌و فرهنگي ملل متحد (يونسکو) و شوراي جهاني نابينايان در جلسه‌اي مشترک، قانون«عصاي سفيد»را بررسي و تصويب کردند و روز 15 اکتبر برابر با 23 مهر ماه روز جهاني عصاي سفيد يا روز جهاني «ايمني نابينايان» اعلام شد. روزها و هفته‌هاي جهاني كه از سوي سازمان ملل متحد و نهادهاي وابسته اعلام مي‌شوند، حكايت از آن دارد كه آن پديده، به نوعي با تمامي ‌مردم دنيا مرتبط بوده و موضوعي محلي يا ملي نيست، بلكه جنبه عمومي‌ و جهاني دارد و هدف آن ارتقاي اذهان عمومي‌در خصوص مسائل مربوط به معلوليت‌هاي مختلف و افزايش آگاهي جوامع است كه مي‌بايست با پيوستن افراد معلول در تمامي‌جنبه‌هاي سياسي؛ اجتماعي؛ اقتصادي و فرهنگي زندگي حلقه کاملي از تعامل افراد معلول و جامعه تشکيل شود.به عبارت ديگر قصد اصلي برنامه‌ريزان، يادآوري يك ضرورت اجتماعي به نام احساس مسئوليت همگاني در مقابل معلوليت و نيز ضرورت رسيدگي و توجه جدي به مسائلي از دنياي امروز، كه اغلب به دلايل مختلف با بي‌توجهي، بي‌مهري و غفلت جهانيان روبه‌رو مي‌شود، بوده است. اما با نگاهي به برنامه‌ها و اقدامات انجام شده در سال‌هاي گذشته مي‌توان به اين موضوع اذعان داشت که بسياري از طرح‌ها و برنامه‌ها در حد يک حرف يا وعده باقي مانده و به جز برگزاري چند همايش و يا سمينارکارشناسي فعاليت جدي براي حمايت از افراد معلول به ويژه نابينايان در جامعه انجام نشده است و به نوعي همايش‌هاي مختلف به برنامه‌هايي رنگ و وارنگ تبديل شده که خدمت‌رساني به اين قشر از جامعه را به نوعي تحت تأثير قرار داده است. هرچند نيازمندي‌هاي افراد نابينا با سايراقشار جامعه تفاوت عمده‌اي ندارد وليكن اين دسته از افراد معلول، نيازمند توجهي خاص در زمينه آموزش، اشتغال، فرصت‌هاي اجتماعي، اموراقتصادي و معيشتي و استفاده از رسانه‌ها به ويژه تلويزيون، استفاده از تلفن و امكانات ارتباطي هستند. مهم‌ترين مشكل براي اين افراد، برقراري ارتباط با ديگران است كه‌متأسفانه به دليل ناآشنايي مردم در بسياري از موارد، تلاش عزيزان نابينا براي ايجاد ارتباط با شكست روبه‌رو مي‌شود و اين خود دليلي براي گوشه‌گيري و منزوي شدن بيشتر آنها مهيا مي‌سازد. نگرش جامعه نسبت به روشندلان و همچنين برداشت آنها نسبت به خود که به طور طبيعي متاثر از برخورد جامعه و فرهنگ حاکم است، نقش بسيار مهمي‌در چگونگي تشکيل انگيزه‌ها، توسعه و رشد استعدادهاي نابينايان دارد. بنابراين، جامعه و نهاد خانواده مسئوليت خطيري را درزمينه ايجاد و تقويت انگيزه‌هاي بالنده درنابينايان برعهده دارند. تاريخ هم در اين رابطه گواهي مي‌دهد انسان‌هاي بزرگي درطول تاريخ وجود داشته‌اند که با وجود محروم بودن از نعمت بينايي، مدارج عالي علمي و اخلاقي را طي کرده و نه تنها براي جامعه خود، بلکه در جهان سرآمد بوده‌اند. فراموش نکنيم، قانون عصاي سفيد، تصويري جديد از نابينايان را در جامعه براي تمامي‌افراد ترسيم مي‌کند و از يک طرف از افراد نابينا مي‌خواهد که به منظور حمايت از منافع خود، از تمام مفاد اين قانون مطلع باشند و از سوي ديگر از آحاد جامعه مي‌خواهد که نسبت به حقوق اين افراد در جامعه آگاهي‌هاي لازم را داشته باشند.