از در بیمارستان که داخل میشوی، بیمارانی را میبینی که در گوشه و کنار بیمارستان نشستهاند و همان طور که نگاهشان به زمین دوخته شده و در افکارشان غرق شدهاند، با صدای همراهشان به خود میآیند که هزینهاش خیلی بالاست. نمیدانم چه کار کنم. . . ، حتماً شما هم در عبور و مروری که به بیمارستانها داشتهاید، با چنین مواردی برخورد کردهاید. چهرههایی که دل انسان را به درد میآورد و با هر آهی که از سر نداری و بیچارگی از دل بر میکشند، شما را نیز در غم نداری خود شریک میکنند و همان طور که دقایق و ساعتها پشت سر هم میگذرند، ذهنت را به خود مشغول میسازند تا آنجا که نمیتوانی بیتفاوت از کنارشان بگذری و سعی میکنی به هر نحوی که شده به آنان کمک کنی.
محمود کلباسی، یکی از اعضای انجمن خیریه قلب ایران است که از سال 1385 با همت 10نفر از پزشکان متعهد و متدین کشورمان که متخصص قلب هستند، تشکیل شده است. این انجمن برای کمک به بیماران نیازمند برای تشخیص، درمان و پیشگیری از بیماری قلبی و عروقی تشکیل شده است و آموزش به بیماران قلبی و افراد جامعه به منظور کاهش بیماری قلبی و عروقی را از طریق اطلاع رسانی در برنامه خود دارد. همچنین سعی میکند تا به بهداشت قلب و عروق در کشور کمک برساند و کمک به فعالیتهای بهداشتی، پژوهشی و آموزشی در زمینه این بیماریها و بازتوانی بیماران قلبی، از دیگر اهدافی است که به گفته کلباسی، این انجمن دنبال میکند.
برایمان از چگونگی تشکیل این انجمن بگویید و اینکه چطور هزینههای کمک به بیماران را تأمین میکنید. 10 نفر از پزشکان متخصص که مؤسس این انجمن بودند، هر ماه مقداری از حقوقشان را به صندوق خیریه این انجمن واریز میکردند و به این ترتیب اعتباراتی برای کمک به بیمارانی که نیازمند کمک هستند گردآوری شد. البته در کنار پزشکانی که به این انجمن کمک میکنند، خیرینی هم هستند که مبالغی را به عنوان هدایا و در مقادیر مختلف مثل 10 یا 20 میلیون تومان کمک میکنند و با صحبتهایی که با این افراد شده، قرار است به صورت ماهانه مبلغی را به صندوق خیریه این انجمن واریز کنند. با این حال، مبالغی که گردآوری میشود، کفاف تأمین هزینه همه مراجعه کنندهها را نمیدهد.
این کمکها به چه کسانی تعلق میگیرد و انجمن آن را در اختیار چه کسانی قرار میدهد؟این انجمن دفاتری در بیمارستانهای دولتی که اغلب افراد نادار به آنان برای معالجه مراجعه میکنند، دارد که یکی از این بیمارستانها، بیمارستان آموزشی شهید رجایی است. در روز، تعداد زیادی بیمار به این بیمارستان میآیند که باید تحت عمل جراحی قرار بگیرند، در حالی که به دلیل ناداری، برای تأمین هزینه عمل دچار مشکل میشوند و از این رو به گریه و زاری روی میآورند. گاه دیده میشود که والدین فرزندی را روی دست به بیمارستان میآورند که باید حتماً تحت عمل جراحی قرار گیرد. از آنجا که بیمارستان توانایی کمک به این بیماران را ندارد، برخی از پزشکان دلسوز تصمیم گرفتند که برای کمک به این بیماران اقدام به تشکیل انجمن خیریه قلب ایران کنند.
کمکهایی که انجام میدهید به چه صورتی است؟ آیا هزینه عمل افراد را میپردازید یا بیمار را عمل میکنید و از آنان هزینهای دریافت نمیکنید؟بیمارانی که نیازمند کمک هستند، به دفتر انجمن در بیمارستان مراجعه میکنند یا پزشک وقتی رفتار و عکس العمل بیمار و همراهان او را برای پرداخت هزینه میبیند و تشخیص میدهد که باید به بیمار کمک شود، او را به دفتر انجمن معرفی میکند. سپس فرم شناسایی بیمار پر میشود تا شناسایی کامل به عمل بیاید و از سوءاستفادههای افراد سودجو پیشگیری شود. این کمکها گاه به افرادی که توانمند هستند، ولی اکنون قادر به پرداخت هزینه نیستند پرداخت میشود تا پس از این که مشکل مالی شان برطرف شد، مبلغ وام داده شده را بازگردانند. گاه برخی افراد هستند که بخشی از هزینه را ندارند. گاه نیز افرادی هستند که اصلاً هیچ بخشی از هزینه عمل را نمیتوانند پرداخت کنند. در این صورت است که به افراد کمک میشود. تاکنون به صورت ماهانه، دستکم 60 میلیون تومان جمع آوری میشود و گاه میشود که از خارج از کشور یا افرادی خیر، مبالغی را برای کمک به این بیماران اهدا میکنند.
شما هم پزشک هستید؟ چطور به وجود این انجمن پی بردید و عضو آن شدید؟من مهندس هستم ولی بستری شدنم به دلیل عارضه قلبی در بیمارستان شهید رجایی باعث شد بیشتربا پزشکان این مرکز آشنا شوم و بیمارستانی را در شهرک قدس ساختهام. این موضوع مرا به سوی ساخت خوابگاهی دانشجویی برای پزشکانی که برای گذراندن تحصیلات تکمیلی به بیمارستان آموزشی شهید رجایی تهران آمدهاند سوق داد. از این رو تا حدودی با پزشکان آشنایی داشتم. بیماری قلبیام باعث بستری شدنم در بیمارستان شد و در این مدت با افرادی که برای درمان به بیمارستان آمده بودند صحبت کردم و به خیلی مسائل پیبردم. همین موضوع و ناتوانی برخی از بیماران در پرداخت هزینه درمانشان، انگیزهای شد تا برای کمک به آنان گام بردارم. بیمارانی را میدیدم که همراهان آنان به دلیل مشکلات مالی قادر به اجاره محلی برای گذراندن شب نداشتند و شبها در کنار نردههای در ورودی بیمارستان روی زمین میخوابیدند. با دیدن این مناظر، صحبتهایی با پزشکان خیر بیمارستان کردم تا راهی برای کمک به آنها را پیدا کنیم. آنجا بود که دوستان پزشکم به من خبر دادند انجمنی را تأسیس کردهاند ولی چندان فعال نیست. از این رو سعی کردیم به این انجمن رونق ببخشیم. در اثر همین کمکها، یکی از اعضای خیر، آپارتمانی را که اکنون انجمن در آن قرار دارد با تخفیف بسیار زیادی به انجمن اهدا کرد.
آیا فقط پزشکان بیمارستان شهیدرجایی در طرح کمک این انجمن همکاری میکنند؟خیر، بخشی از پزشکانی که به صورت آزاد کار میکنند نیز در این انجمن عضو هستند. همچنین یکی از مدیران بیمارستان قلب تهران نیز عضو این انجمن است.
این کمکها فقط به بیماران قلبی اختصاص پیدا میکند، یا بیماران دیگری که نیازمند هستند هم میتوانند از کمکهای آن استفاده کنند؟این انجمن فقط برای بیماران قلبی و عروقی است. زیرا برای بیماریهای دیگر از جمله بیماران کلیوی، بیماریهای خاص، سرطان و. . . ، انجمنها و سازمانهای حمایت کنندهای هستند که بیماران نیازمند را تحت پوشش خود قرار میدهند.
شناسایی افراد نیازمند فقط از طریق دفترهای بیمارستان بوده است؟تا حالا این طور کار کردیم و از بیرون مجموعه بیماری را نمیپذیریم. زیرا توانایی انجمن تا حدی است و اولویت را به کسانی میدهد که از ناتوانی آنان برای پرداخت هزینه درمان اطمینان دارد.
در حال حاضر چند نفر عضو این انجمن هستند؟حدود 100 نفر در تهران، اکنون عضو این انجمن هستند و تا به امروز برای چند شهرستان از جمله یزد، کرمان و قزوین نیز اعتباراتی ارسال شده است تا پزشکان خیر در بیمارستانهای این استانها کار را آغاز کنند.
چه برنامهای برای فعالیتهای آینده این انجمن دارید؟قصد داریم این انجمن را در سطح ایران گسترش دهیم تا در مرکز هر استان یک انجمن قلب تأسیس شود و با گردآوری درآمدهایی از سطح استان و افراد خیر، هزینه درمان بیماران ندار را پرداخت کنند. انجمن قلب ایران هم از نظر تشکیلات آنان را کمک خواهد کرد و چنانچه اعتبار مالی کم داشته باشند، به آنان کمک خواهیم کرد. یا اگر بخشی از درآمد این انجمنهای استانی فراتر از حد نیازشان باشد، به استانهایی که نیاز دارند منتقل میشود. همان طور که نگاهم به بروشور اطلاع رسانی این انجمن میافتد، جملاتی را که در سطر پایانی آن نوشته شده است زیر لب تکرار میکنم؛ «اگر ما را یاری کنید، هفت سالههایی، 70 ساله میشوند» و این یاری رسانیها و نداریها همچنان ادامه دارد. . .
