انتخابات مجلس ملی ونزوئلا سرانجام با مشارکت 67 درصد از واجدان شرایط انتخابات و پیروزی حزب «سوسیالیست متحد برای ونزوئلا» به رهبری هوگو چاوز فریاس، رئیس جمهور این کشور به پایان رسید. نزدیک به 18 میلیون ونزوئلایی در 36 هزار و 553 مرکز رأیگیری،167 نماینده مجلس ملی و 11 نماینده مجلس امریکای لاتین را انتخاب کردند. حزب سوسیالیست متحد توانست با جذب دو سوم آرا، 96 کرسی را از آن خود سازد و حزب مخالف دولت نیز 61 کرسی را به خود اختصاص داد. 10 کرسی باقیمانده هم میان احزاب کوچکتر و بومیان تقسیم شد. سهم حزب حاکم و مخالفان از کرسیهای مجلس امریکای لاتین نیز به صورت مساوی پنج کرسی بود.
تحلیلگران و رصدکنندگان مسائل ونزوئلا معتقدند نزدیکی این انتخابات به انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 بر اهمیت نتایج انتخابات فعلی میافزاید. به اعتقاد تحلیلگران، این انتخابات میتواند به عنوان یک پیش درآمد، آرایش قدرت در انتخابات آینده ریاست جمهوری را به خوبی نشان دهد.به عبارت دیگر، نتایج انتخابات مجلس ملی، ترجمانی است از اقبال عمومی مردم ونزوئلا به سیاستها و تاکتیکهایی که هر دو جناح دنبال میکنند یا تدوین کردهاند. با توجه به فرصت محدود باقی مانده، هردو جناح تلاش خواهند کرد تا این سیاستها را تقویت نموده یا در آنها بازنگری کنند. باید پرسید که از گذر این نتایج، چه فرصت یا هزینهای نصیب حزب حاکم و مخالفان خواهد شد؟
مخالفان در حالی 61 کرسی مجلس را از آن خود کردند که در انتخابات سال 2005 آن را تحریم کرده بودند. بنابراین اگرچه همچنان در اقلیت خواهند ماند اما همانگونه که رهبران مخالف دولت بعد از انتخابات اعلام کردند کسب این تعداد از کرسی «یک پیشرفت مهم سیاسی» است که میتواند درها را روی آنها به منظور فشار به چاوز و حزب متبوع او باز کند. جهش در تصاحب کرسیهای مجلس نشان میدهد آرای خاموشی در ونزوئلا وجود دارند که در صورت مشارکت احزاب رقیب دولت حاکم در سهم خواهی از قدرت به آنان رأی میدهند. مخالفان از رهگذر قدرتی که در مجلس به دست آوردهاند میتوانند چاوز را وادار کنند که با آنها بر سر مسائل کلیدی و مهم مشورت کند. ابزار آنها برای تن دادن چاوز به این سازوکار، مقاومت آنها دربرابر تصویب قوانین در مجلس است.
در مقابل احزاب مخالف دولت، چاوز همچنان سکاندار هدایت ونزوئلاست. وی که برای پیروزی حزب متبوع خود به سراسر ونزوئلا سفر کرده بود پیروزی در انتخابات را «پیروزی دیگری برای مردم» میداند و میگوید: «ما به پیروزی قاطع رسیدیم. و این کافی است تا تحکیم سوسیالیسم بولیواری را ادامه دهیم. تقویت انقلاب را تداوم بخشیم.» اشاره رهبر ونزوئلا به سیاستهایی است که در میان جوامع محروم و عمدتا مناطق روستایی مردمان خود پی میگیرد: پرداخت یارانه، وامهای کم سود، تهیه مسکن، درمانگاههای مجانی، بازارهای مواد غذایی سوبسیدی و.... اقبال مردم به حزب حاکم یعنی تمایل آنها به سیاستهای دولت. در این صورت حزب حاکم میتواند با توان بیشتری بر مسائل داخلی متمرکز شود و امیدوار باشد که پایگاه اجتماعیاش به استمرار قدرت در انتخابات آینده کمک شایانی کند.
اما کاهش تعداد کرسی این حزب از 165 کرسی در انتخابات سال 2005 به 161 کرسی در انتخابات کنونی نشاندهنده نگرانیهای بخشی از جامعه درباره مسائلی از جمله وضعیت نابسامان اقتصادی است. تاکید عمده آنان برکاهش سرمایهگذاری خارجی به علت ملی کردن صنایع و کاهش درآمد دولت از نفت، افزایش بحرانهای اقتصادی و تورم، رکود حاکم بر بازار اقتصاد ونزوئلا، کاهش حجم مبادلات اقتصادی و عقب ماندن ونزوئلا از اقتصاد منطقه پس از بحران اخیر است.
در مجموع، تحلیل آرای انتخابات مجلس ملی ونزوئلا نشان میدهد پاشنه آشیل احزاب حاکم و رقیب برای کسب کرسی ریاست جمهوری در سال 2012 موفقیت یا ناکامی در سیاستهای داخلی است. اگرچه نوع آرا، ترجمهای از موفقیت حزب سوسیالیست حاکم بر رقباست، زیرا این حزب موفق شده است تا تصویری مثبت از خود در میان جامعه به یادگار بگذارد. در مقابل، حزب رقیب که در انتخابات قبلی غایب بود اکنون باید به دنبال تدوین سیاستهای خود باشد و سپس به مرحله کنونی حزب حاکم یعنی موفقیت در کسب اقبال عمومی بیندیشد.
