سوار کاری برای کودکان مبتلا به اوتیسم مفید است

براساس نتایج حاصل از بررسی محققان امریکایی، یک برنامه سوار کاری هفته‌ای برای اولین بار برای کودکان مبتلا به اوتیسم انجام شد. در این برنامه، کودکان هفته‌ای یک بار به نزد پزشک مربوطه می‌‌روند و او مدت زمان سوارکاری و چگونگی آن را توضیح می‌‌دهد. در این روش بیمار همراه با یک سوارکار ماهر به سوارکاری می‌‌پردازد. در این رابطه محققان اظهار داشتند: ‌ به نظر می‌‌آید این روش به دلیل ارتباط عمیقی که با اسب و اسب سوارکاری برقرار می‌‌کنند بسیار کارآمد و مؤثر باشد. براساس این گزارش، سوارکاری باعث می‌‌شود تا اعتماد به نفس کودکان و مهارت‌های گفتاری آنها بهبود یابد. این امر به دلیل این که اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً حرف نمی زنند، بسیار مفید است. همچنین سوارکاری و ارتباط با اسب به کودک، نحوه ارتباط بدون کلامی را نیز یاد می‌‌دهد و می‌‌تواند به کودک نشان دهد هر حرکتی که او انجام می‌‌دهد، عکس العملش را بلافاصله می‌‌بیند. اوتیسم ( Autism ) نوعی اختلال رشدی است که با رفتارهای ارتباطی، کلامی غیر طبیعی مشخص می‌‌شود. علائم این اختلال در سال‌های اول عمر بروز می‌‌کند و علت اصلی آن ناشناخته است. این بیماری که یک اختلال فراگیر رشد است، عبارت است از فقدان پاسخگویی به دیگران و تأخیر شدید در رشد زبان، کودکان مبتلا به اوتیسم، در معاشرت بین فردی و روابط اجتماعی با دیگران مشکل اساسی داشته و رفتارهای خود ویرانگرانه و رفتارهای خود‌تحریکی را بروز می‌دهند. از مجموعه وسیع رفتارهایی که در اوتیسم دیده می‌شود سه خصوصیت کلیدی را می‌توان عنوان کرد: ‌ نقص کیفی در تعامل اجتماعی، نقص شدید در برقراری ارتباط و الگوهای رفتار محدود، تکراری و کلیشه‌ای. سن شروع قبل از سه سالگی است تکرار کلمات و جملات دیگران یک مثال برجسته از مشکلات رایج ارتباطی در کودکان اوتیستیک است. این اختلال در پسران شایع تر از دختران است. وضعیت اقتصادی، اجتماعی، سبک زندگی و سطح تحصیلات والدین نقشی در بروز اوتیسم ندارد. این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌‌گذارد. کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، تعاملات اجتماعی و فعالیت‌های مربوط به بازی، مشکل دارند. این اختلال ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می‌‌سازد. در بعضی موارد رفتارهای خود آزارانه و پرخاشگری نیز دیده می‌‌شود. در این افراد حرکات تکراری ( دست زدن، پریدن ) پاسخ‌های غیر معمول به افراد، دلبستگی به اشیا یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده می‌‌شود و ممکن است در حواس پنجگانه (‌بینایی، شنوایی، لامسه، بویایی و چشایی ) نیز حساسیت‌های غیر معمول نشان دهند. هسته مرکزی اختلال در اوتیسم، اختلال در ارتباط است. ۵۰ از کودکان اوتیستیک قادر نیستند از زبان به عنوان وسیله اصلی برقراری ارتباط با سایرین استفاده نمایند. عدم به کار بردن ضمیر «من» از ویژگی‌های کلامی این کودکان است. از مسائل دیگر تکلمی، تکرار کلمات و جملات اطرافیان است.