یوکیا آمانو، مدیر کل «آژانس بینالمللی انرژی هستهای» که تنها چند ماه پس از تصدی پست خود به سرزمینهای اشغالی سفر کرد، با واکنش سرد صهیونیستها مواجه شد و نخستوزیر رژیم صهیونیستی به بهانه رفتن به تعطیلات، از دیدار با او خودداری ورزید.
این در حالی بود که ملاقات آمانو با بنیامین نتانیاهو از چند ماه پیش برنامهریزی شده بود. این دیدار که قرار بود اندکی بعد از ورود آمانو به تلآویو و ساعاتی قبل از حرکت نتانیاهو به سوی تعطیلات تابستانی انجام گیرد، با اقدام عجیب نخستوزیر رژیم صهیونیستی مواجه شد و او تعطیلات خود را چند ساعت زودتر شروع کرد تا عملاً ملاقاتی انجام نشود. مسلماً این حرکت نتانیاهو نه تنها بیاعتنایی به مدیر کل آژانس بینالمللی انرژی هستهای محسوب میشود، بلکه عملاً صهیونیستها را دچار تناقض نیز میکند زیرا در حالی که آنها از یک سو نظارت بیشتر آژانس بر فعالیتهای اتمی جمهوری اسلامی ایران را درخواست میکنند، ازسوی دیگر به ریاست این نهاد بیاحترامی میکنند.
کاملاً واضح است که بسیاری از سران رژیم صهیونیستی از سفر مدیرکل «آژانس بینالمللی انرژی هستهای» به تلآویو خشنود نیستند. به خصوص که این رژیم عضو این نهاد نیست و موافقتنامه «منع اشاعه هستهای» (ان پی تی) را نیز امضا نکرده است. با این حال «آژانس» قصد دارد به زودی از تلآویو برای امضای توافقنامههای بینالمللی مقابله با سلاح هستهای دعوت به عمل آورد، زیرا آژانس تنها وقتی میتواند از مراکز اتمی جایی بازدید کند که واحد سیاسی دارنده آن، پیمان منع اشاعه هستهای را امضا کرده باشد. از این رو سفر آمانو به سرزمینهای اشغالی نشان میدهد که بازوی سازمان ملل در امور مربوط انرژی هستهای دست کم در ظاهر تلاش میکند تلآویو را به امضای پیمان فوق مجاب سازد. پیش از این محمد البرادعی، مدیر کل سابق «آژانس بینالمللی انرژی هستهای» در طول ۱۲ سال تنها دو بار به سرزمینهای اشغالی سفر کرده بود که تنها یک بار آن جنبه رسمی و عمومی داشت. روابط آژانس و تلآویو در دوره مدیریت البرادعی روابطی تنشآلود، سرد و انتقادی بود. در آن زمان رژیم صهیونیستی اغلب برادعی را به مماشات، کوتاهی و پنهان کاری در قبال برنامههای اتمی ایران متهم میساخت.
سفر آمانو به تلآویو در چارچوب دستور کار قطعنامه پایانی اجلاس بازبینی پیمان انپیتی که ابتدای سال 2010 در نیویورک برگزار شد، صورت گرفت. در این نشست تصمیم گرفته شد که در سال ۲۰۱۲ کنفرانس خاصی با عنوان خاورمیانه عاری از سلاح اتمی برگزار شود و در قطعنامه پایانی به رغم تلاش کشورهای غربی و امریکا با فشار اکثر کشورهای جهان نام اسرائیل ذکر شد و از آژانس خواسته شد تا به وضعیت برنامه هستهای آن رسیدگی کند.
صهیونیستها که در مقابل کشورهای مسلمان و به خصوص دولتهای عرب خاورمیانه، مخالف برگزاری چنین کنفرانسی بودند، ماه قبل از امریکا قول گرفته که در کنفرانس آینده اتمی خاورمیانه تنها کشور مورد بازجویی نبوده و مسائل دیگر از جمله برنامه اتمی ایران نیز در آن مطرح شوند. این در حالی است که کشورهای عرب خاورمیانه از مجمع عمومی آژانس خواستهاند که پیرامون برنامههای اتمی اسرائیل جلسه بررسی خاص تشکیل دهد. شایان ذکر است که در حال حاضر تنها بخش کوچکی از برنامههای اتمی رژیم صهیونیستی با نظارت آژانس صورت میگیرد. این بخش محدود به رآکتور آزمایشگاهی کوچک آن کشور موسوم به «سورق» است که در دهه 50 از سوی امریکا در اختیار این رژیم صهیونیستی قرار گرفته است. در آن زمان یکی از شرطهای واگذاری رآکتور یاد شده نظارت سازمان ملل بر فعالیت آن بوده است. این درحالی است که رآکتور اصلی صهیونیستها در دیمونا قرار دارد که دارای ظرفیتی حدود ۶۰ مگاوات است. تقریباً تمامی منابع معتبر جهانی بر این اعتقادند که رژیم صهیونیستی طی چند دهه گذشته مابین ۹۰ تا ۲۰۰ بمب اتمی تولید کرده است. قسمت عمده مواد اتمی مورد استفاده در بمبهای اسرائیل از راه فرآوری پلوتونیوم حاصل از سوخت اورانیوم طبیعی در رآکتور آب سنگین دیمونا به دست آمده است. با این حال رژیم صهیونیستی تاکنون از انجام هر نوع بازدید مأموران آژانس از این رآکتور ممانعت به عمل آورده است. به هر حال با وجود آنکه نخستوزیر رژیم اشغالگر قدس از دیدار با مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی سر باز زد، با این حال سفر یوکیا آمانو به سرزمینهای اشغالی، به نوبه خود نشانه حساسیت برنامههای اتمی تلآویو و همچنین اهمیت نظارت آژانس بر آن است. از این رو آژانس انرژی اتمی یکبار دیگر تأکید کرده که تلآویو باید از راه پیوستن به پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای، برنامههای اتمی خود را تحت نظارت آژانس قرار دهد.
