محمد صادق زمانی- «خداوند هیچ مردی را شرمنده زن و فرزندانش نکند».این عبارت دعاگونه متعارف را بارها و بارها شنیده ایم اما راستش را بخواهید تا وقتی با مردی که در برابر علامت های سئوال خانواده اش قرار نگرفته و زیر بار نگاهشان کمرش خم نشده روبرو نشویم و جرعه ای از زهر درماندگی اش سرنکشیم به ابتدا و انتهای این جمله که «خداوند هیچ مردی را شرمنده زن و فرزندانش نکند»، واقف نمی شویم.
طی ماه های اخیر، تعداد خانواده هایی که به دلیل ناتوانی در پرداخت پول پیش و یا اجازه ماهیانه مسکن دربه در کوچه ها، خیابان ها، زاغه ها و پارک ها می شوند افزایش پیدا کرده است. یکی از این موارد، یک خانواده چهارنفری است که تا لحظه تقریر این گزارش در خیابان آذربایجان تهران، تقاطع خیابان اردیبهشت کنار پیاده رو سکنی گزیده اند. این خانواده دو فرزند به نام های امید(دوم راهنمایی) و نیلوفر (دوم ابتدایی) دارد. مادر امید و نیلوفر سرش پایین است و تسبیح به دست، چیزی زیر لب زمزمه می کند.
اسباب و اثاثیه زندگی شان روی هم رفته سه بقچه کوچک از وسایل ابتدایی است که گوشه ای از پیاده رو روی زمین گذاشته شده اند. «عسگر فرشاد» پدر 38 ساله این خانواده با چهره ای مضطرب و صورتی استخوانی به «جوان» می گوید:« تا چند وقت پیش ساکن شهرستان شهریار- حومه کرج- بودیم. خودم کارگر هستم. پول پیش آن جا دو میلیون تومان می شد که کمیته امداد به صورت ودیعه به صاحبخانه داد و ما دو سال در آن جا ساکن بودیم. بعد از دو سال، کمیته امداد دو میلیون تومانش را از صاحبخانه پس گرفت و چون شخصاً توان پرداخت پول پیش را نداشتم صاحبخانه ما را از بیرون انداخت».
البته این بار اولی نیست که این خانواده آواره خیابان ها می شوند. سال 87 هم که از عهده اجاره مسکن بر نمی آیند باز مهمان خیابان ها می شوند. فرشاد عسگر به نهاد ریاست جمهوری مراجعه می کند. پرونده ای به شماره 75065/501 در تاریخ 20/5/87 برایش تشکیل می شود. فرشاد و خانواده اش به مدت یکماه شب و روزشان را نزدیک نهاد ریاست جمهوری می گذرانند و همسایه خیابان خواب دفتر رئیس جمهور می شوند. پیگیری های این مرد جوان نتیجه ای در بر ندارد و کسی گره از مشکلش باز نمی کند.
در حاشیه: بیشتر مدیران ما درگیر کنفرانس ها، سمینارها، کلنگ زدن ها و قیچی کردن روبان پروژه هایی هستند که بخشی از این پروژه ها حتی پس از گذشت سال ها به بهره برداری نمی رسند. چه خوب می شد که مدیران ما پایشان را از دایره تشریفات، کلیات، جلسات و روبان قیچی کردن ها اندکی بیرون می گذاشتند و با توجه به جزئیات، سری به کوچه پس کوچه های این شهر و شهرهای دیگر می زدند و روبان سر و سامان دادن به خانواده های بی خانمان و خیابان خواب را قیچی می کردند؛ البته اگر در حاشیه پر از استرس و نگرانی این خانواده ها روبانی پیدا شود!
چه نیک می شد اگر مسئولان ما به این نکته توجه می کردند که تا اسرافیل مسکن مهر در صورش بدمد، عزرائیل کمبودها و بی خانمانی ها هزاران بار جان خانواده های بی مسکن و بدون سرپناه را به برزخ فنا می برد.
