پس از دو سال وقفه اولین دیداربلندپایه بین ابومازن، رئیس تشکیلات خودگردان و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی در واشنگتن بر گزار شد. این مذاکرات با وساطت و پادرمیانی دولت اوباما از سر گرفته شد و در مراسم افتتاحیه آن حسنی مبارک، رئیسجمهور مصر و ملک عبد الله پادشاه اردن نیز حضور داشتند. در اجلاس واشنگتن نتانیاهو و ابومازن به تشریح دیدگاهها و مواضع خود پرداختند که فاصله و شکاف در آن کاملاً محسوس بود، زیرا نتانیاهو این اجلاس را به فرصتی برای طرح دغدغههای امنیتی رژیم صهیونیستی تبدیل کرد و بر این موضوع تأکید کرد که این مذاکرات جز از طریق تأمین ملاحظات و نیازهای امنیتی آن به نتیجه نخواهد رسید و ابومازن نیز تهدید کرد که در صورت از سرگیری سیاست شهرکسازی از روند مذاکرات خارج خواهد شد. در این میان امریکا ضمن میزبانی این اجلاس تصریح کرده است که نه میتواند و نه میخواهد مذاکرات را تضمین کند. از این رو روند آتی مذاکرات، به صورت دوجانبه و رودررو میان طرفهای فلسطینی و اسرائیلی خواهد بود که مورد درخواست دولت نتانیاهو بوده تا به دور از مداخلات امریکا و جامعه جهانی امکان تحمیل مواضع و خواستههای خود را بر طرف فلسطینی داشته باشد. به همین علت بود که دولت نتانیاهو از ادامه مذاکرات غیر مستقیم که با پادرمیانی مستقیم امریکا و شخص جرج میچل نماینده صورت میگرفت، جلوگیری کرد و دولت اوباما را مجبور کرد که از پیگردهای خود در خصوص بحران فلسطین دست بردارد. از این رو اجلاس واشنگتن تنها یک آغاز بود که در جهت نیازهای دولت اوباما و کابینه نتانیاهو در آستانه اجلاس سالانهسازمان ملل در نیویورک برگزار شد و معلوم نیست که پس از برگزاری اجلاسسازمان ملل و همچنین برگزاری انتخابات میان دورهای کنگره امریکا که نتایج آن برای حزب حاکم دموکرات بسیار مهم و تعیین کننده است، چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد. از این رو آنچه برای امریکا و رژیم صهیونیستی مهم بود صرف برگزاری مذاکرات صرف نظر از نتایج احتمالی آن بود و بر همین اساس هم صرف شرکت طرف فلسطینی در این مذاکرات اشتباه بود بخصوص آنکه هیچ یک از شروط آن برای از سرگیری مذاکرات تحقق نیافت و بر همین اساس بیم آن میرود که در پی این مذاکرات رژیم صهیونیستی با شدت و حدت بیشتر طرحهای اشغال خزنده خود را در کرانه باختری و به خصوص شرق بیتالمقدس به مرحله اجرا بگذارد. نتانیاهو قبل از شرکت در مذاکرات واشنگتن بر خواسته این رژیم مبنی بر تشکیل دولت خالص یهودی که در آن برای اخراج یک و نیم میلیون فلسطینی ساکن اراضی اشغالی 1948 موسوم به اسرائیل و گسترش مرزهای آن به داخل اراضی اشغالی 1967 بهرغم مغایرت آن با قطعنامههای 242 و 338 شورای امنیت تأکید کرد بدون آنکه با واکنش جدی از سوی تشکیلات خودگردان یا طرفهای بینالمللی و اعضای کمیته چهارجانبه مواجه شود. همچنین اویگدور لیبرمن، وزیر امور خارجه این رژیم و رهبر حزب افراطی «اسرائیل خانه ماست» بر خروج از کابینه در صورت ارائه تضمین در خصوص توقف شهرکسازی و ساخت وسازهای جدید تهدید کرد و از همه مهمتر اینکه نظر سنجی از ساکنان فلسطین اشغالی حاکی از حمایت دو سوم آنها از ادامه شهرکسازی است که همه این اظهارات شاخصها و دلایل روشنی هستند که نشان میدهند عمده ترین مانع در سر راه دور جدید مذاکرات نیز همچون گذشته از جانب رژیم صهیونیستی خواهد بود و رویکرد این رژیم در قبال مذاکرات «وقت کشی» ،«تاکتیکی» و«مذاکراه برای مذاکره» است و با توجه به اینکه امریکا نیز هیچ تمایلی برای اعمال فشار بر این رژیم ندارد بنابراین هیچ امیدی برای کسب نتیجه از دور جدید مذاکرات نمی رود و به همین علت حضور طرف فلسطینی در مذاکرات واشنگتن با مخالفت گسترده مردم، احزاب و گروههای فلسطینی مواجه شده است و با حمایت از عملیات ضد صهیونیستی اخیر در کرانه باختری بر ادامه مقاومت تأکید کرده و آن را تنها راه مطمئن برای احقاق حقوق خود دانستهاند.
