درمان این شهر شلوغ و به هم پیچیده استفاده از تکنولوژی و علم روز دنیاست. تهران دیگر جایی برای نفس کشیدن در لابه لای سلول های مرده و بی جانش باقی ندارد حدود ده سال پیش دست به دامان مترو شد. اما این خطوط زیر زمینی به تنهایی نتوانستند ره به جایی ببرند تا مثل یک دست صدا ندارد به طور کامل در حوزه مدیریت شهری معنا شود.
در سال 86 مسئولین شهری با راه اندازی شبکه اتوبوس هاس تندرو یا به عبارت خودمانی BRT مرحمی برای زخم کهنه این شهر پر دود پیدا کردند. اما این روزها این شبکه پیچیده که شرق به غرب، جنوب به شمال و ... را به مانند نواری به هم متصل کرده از نظر زیر ساختی با مشکلات عدیده ای رو به رو گردیده و همین عاملی بر سر در گمی مسافران و پهن شدن سیلی از جمعیت در سطح خیابان های شهر شده است.
اگر باور ندارید کافی است سری به خط یک BRT ( چهار راه تهرانپارس – پایانه آزادی ) بزنید تا ببینید چگونه آسفالت های خط تندرو ذوب شده و نفس های مردم را در کوره داغ آفتاب به شمارش انداخته است.
مصائب بی آر تی
اگر روزگاری بی آر تی نسخه ای مناسب در برابر غول ترافیک بود و می توانست آن را غافلگیر کند امروز خود به یکی از مصائب شهر مبدل گردیده تا گره ترافیک بیش از قبل در هم گره بخورد و دیگر خبری از راه ایزوله شده نباشد چرا که مردم سر در گم در خطوط ویژه به دنبال یافتن راه خروجی هر آن از این سو به آن سو می روند.
این سیستم حمل و نقل پیشرفته جهانی که روزهای اول نوید بخش جابه جایی و حمل و نقل سریع مسافران آن هم در حجم بالا و در اندک زمان ممکن بود امروز حتی نمی تواند در ایستگاه های خود به این بهانه که آسفالت در حال بهسازی است توقف نماید و مسافران را به مقصد خود برساند.
محمد باقر قالیباف قبل از به وجود آمدن این چالش در حمل و نقل عمومی اعلام نموده بود که 10 خط بی آر تی در شهر تهران احداث خواهد شد و این خطوط از 100 کیلومتر به 370 کیلومتر افزایش یابند.
در حالی که قالیباف توجه ویژه ای به مهار ترافیک از طریق توسعه خوط بی آر تی دارد می بایست به این نکته بیش از موضوعات دیگر توجه داشته باشد که قبل از انجام پروژه، زیر سازی ها به طور کامل انجام گیرد تا از این طریق باری بر دوش شهر افزوده نشود و پول کمتری از جیب مردم صرف امور جاری شهر شود.
کارشناسان بر این باورند تنها از طریق خط یک BRT روزانه 50 تن از گازهای آلاینده هوا و در نتیجه آلودگی هوای پایتخت کاهش پیدا می کند لذا با توجه به این آمار ضرورت توسعه هر چه بیشتر خطوط اتوبوس هاس تندرو بیش از گذشته احساس می گردد که لازمه آن استفاده از تکنولوژی روز است.
قالیباف خود بر این مهم تاکید دارد و با تکیه بر این موضوع که ترافیک از مهمترین چالش های شهر تهران به حساب می آید می گوید: دو مولفه باعث گسترش این مساله شده و ترافیک را به چالشی مزمن تبدیل کرده است، یکی نبود مدیریت واحد شهری و دیگری توسعه نیافتن حمل و نقل عمومی است. روزی که نخستین خط تندرو راه اندازی شد انتقادات زیادی به آن وارد شد ولی با گذشت زمان شرایط به گونه ای پیشرفت که میزان رضایتمندی از این خطوط به بالای 92 درصد رسید.
حال با توجه به سخنان آقای شهردار سوال اینجاست که آیا امروز در پس مشکلات پیش آمده برای بی آر تی هنوز سطح رضایتمندی 92 درصد است یا با افول چشم گیری رو به رو شده است؟
زمانی که از مسافران به هدر می رود
احمد لشکری یکی از کتاب فروش های میدان انقلاب است که بی آر تی به عنوان اصلی ترین وسیله ایاب و ذهابش به حساب می آید، در میدان فردوسی به خبرنگار جوان می گوید: امروز خط ویژه چندان وجود خارجی ندارد چرا که به علت بهسازی آسفالت در اغلب ایستگاه ها، اتوبوس ها مجبورند لا به لای خودرو های شخصی حرکت کنند که همین زمان بسیاری را از مسافران تلف می کند.
وی با اشاره به اینکه زمان برای هر یک از افرادی که از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده می کنند دارای اهمیت است وگرنه همه از وسایل شخصی بهره می برند، اضافه می کند: ای کاش قبل از اینکه مسئولین شهرداری لودرها را برای کندن آسفالت های فرو رفته به خیابان می فرستادند در چند نوبت اطلاع رسانی می کردند تا امروز شاهد معطلی مردم نباشیم.
لشکری اظهار می دارد: شبکه بی آر تی یکی از مجهزترین و بهترین شبکه های حمل و نقل در سطح جهان به حساب می اید که در صورت مدیریت صحیح می تواند راه گشای گره کور ترافیکی باشد چرا که در آن توقف بی جا معنا ندارد. من از شهرداری متشکرم که این سیستم را راه اندازی کرد ولی به عنوان کسی که مالیات پرداخت می کند این این توقع را دارم که این خدمت بدون نقص به شهروندان ارائه شود.
چرا به ما توهین می کنند؟
مریم – ف یکی از رانندگان اتوبوس بی آر تی است که حدود یکسالی است در خط تهرانپارس – آزادی مشغول به فعالیت است نیز دل خوشی از حال و روز این روزهای خط ویژه ندارد.
وی در ایستگاه ازادی به خبرنگار جوان می گوید: ما ماموریم. هر جا برای م مسیر را تعریف بکنند موظفیم که حرکت کنیم. برخی از مسافران در روزهای اخیر از مشکلات پیش آمده برای آسفالت مسیر گلایه مند شده اند که چرا قبل یا بعد از برخی ایستگاه ها توقف می کنیم و یا اینکه چرا آنها را مثل قدیم از داخل ایستگاه به اتوبوس نمی آوریم. متاسفانه این گله ها گاه به حتاکی کشیده می شود و بدون اینکه توجه کنند راننده زن است یا مرد به توهین های شدید خود ادامه می دهند که این موضوع از مردم ما با این فرهنگ غنی بسایر بعید است.
از قول تا عمل
معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران خبرهای دل آب کنی هم زمان با اولین روزهای راه اندازی خطوط بی آر تی به مردم داده بود.
وی گفته بود که باید تمام ایستگاه های بی آر تی از امکانات رفاهی مناسبی نظیر سیستم اطلاع رسانی نقشه مسیریابی، تلفن برای مسافران در ایستگاه ها برخوردار شوند.
همچنین وی وعده داده بود که تمامی ایستگاه ها به بلندگویی مجهز شوند تا از طریق آن لحظاتی قبل از بسته شدن درهای اتوبوس به مسافران هشدار داده شود.
این خبرها که هم خوانی بسیاری با سیستم حمل و نقل روز دنیا داشتند نوید بخش این موضوع بودند که دیگر مسافران همچون گوشت یخی بر سر و کول یکدیگر نمی روند و دیگر دعوایی بر سر " آقا جلو تر برو " پیش نخواهد آمد.
اما نه تنها مردم همچون گوشت یخی از میله های اتوبوس آویزان شدند بلکه به راحتی می توانند با بوی دهان فردی که در مقابلشان ایستاده به قضای که خان جانشان دو شب پیش برایشان تهیه کرده بود پی ببرند.
و آخر کلام ...
قصه بی آر تی در این روزها قصه همان اتوبوس های آکاردئونی قدیمی خودمان است ولی با این تفاوت که کمی شیک تر شده اند. در حالی که مسئولین شهرداری قول مساعدی را در زمینه افزایش ظرفیت حمل و نقل عمومی از طریق خطوط بی آر تی می دهند ضروری است نگاه ویژه ای به استانداردهای آن نیز داشته باشند تا دیگر کمتر شهروندی پایش لای در گیر کند یا کیفش را به راحتی در هنگام پیاده شدن از لا به لای جمعیت خارج کند.
