روزنامه لبنانی "الانتقاد " در مقالهای به بررسی دلایل برکناری فرمانده آمریکایی نیروهای ناتو در افغانستان پرداخت و نوشت: "دیوید پترائوس "، فرمانده جایگزین نیز به زودی از افغانستان فراری میشود.به گزارش فارس، روزنامه لبنانی "الانتقاد " در مقالهای به قلم "عقیل الشیخ حسین " و با عنوان "فرمانده فراری و فرماندهای در آستانه فرار " به بررسی عوامل اخراج "ژنرال "استنلی مککریستال "، فرمانده نیروهای تحت فرماندهی آمریکایی در افغانستان پرداخت.
مککریستال چند روز قبل از اعلام برکناری وی در اظهاراتی انتقادآمیز که در قالب مقالهای با عنوان "ژنرال فراری " در مجله رولینگ استون منتشر شود، گفت، احساس میکند کارل ایکنبری، سفیر آمریکا در افغانستان هنگام مناظره کاخ سفید درباره تقاضای افزایش نیرو در این کشور، به وی خیانت کرده است.
فرمانده نیروهای تحت امر آمریکا در افغانستان در این مصاحبه، رؤسای غیرنظامی خود را بیعرضه و متحدان آمریکایی آنها را بزدل دانسته بود.
ژنرال "استنلی مککریستال " روز گذشته پس از یکسال از سمت خود برکنار شد و "باراک اوباما " رئیسجمهوری آمریکا ژنرال "دیوید پترائوس " رئیس فرماندهی مرکزی آمریکا در خاورمیانه و آسیای مرکزی را به عنوان جانشین وی معرفی کرد.
این روزنامه نوشت: "با وجود مردی چون مککریستال همه پیشبینیها برنده است "؛ این چیزی بود که رسانههای آمریکایی هنگامی که مککریستال به عنوان فرمانده نیروهای تحت فرماندهی آمریکا در افغانستان تعیین شده بود در تمجید و تحسین وی منتشر میکردند.
نویسنده در این مقاله آورده است: مک کریستال برکنار شد و فرماندهی را به ژنرال دیوید پترائوس داد و فورا همه توجهات به سوی وی متمایل شد و پترائوس مردی هوشمند، عاقل، سیاستمداری باتجربه، قهرمان جنگ و مهمترین فرمانده از زمان آیزنهاور خوانده شد تا جایی که وی را تنها کسی میخوانند که میتواند ماموریت آمریکا در افغانستان را به سرانجام برساند و اگر نتوانست این کار را بکند معنایش این است که هیچ کس نمیتواند انجام دهد و تعیین پترائوس را گام بزرگی در مسیر پیروزی آمریکا در افغانستان دانستند.
نویسنده این مقاله تاکید کرد: آمریکاییها که از عدم پیشرفت در افغانستان مایوس و ناامیدند همه امید خود را با اغراق زیاد در مردی میبینند که همه نشانهها به این اشاره دارد که سیلی که جریان افتاد دیگر برگشتناپذیر است و در این باره هم منظور این نیست که پترائوس شایستگی فرماندهی ناتو را نداشته باشد بلکه دلایلی منطقی افقهای شکست آمریکا در افغانستان را ترسیم کرده است.
نویسنده افزود: در راس این دلایل رسیدن عواقب شکست به دستگاه فکر آمریکایی است که دچار سردرگمی و اضطرابهای شدیدی است که در داستان برکناری مککریستال هویدا شد.
در این مقاله آمده است: برخی برکناری مککریستال را به دلیل سخنان شرمآور وی علیه مقامات بلندپایه دولت آمریکا و در راس آنها خود باراک اوباما میدانند اما این گونه سخن گفتن پدیدهای مانوس در رفتار مقامات کشورهایی است که ادعای دموکراسی میکنند و در هر حال نمونهای از نمونههای آزادی بیان در غرب است.
الشیخ حسین نوشت: اگر دولت آمریکا از آزادی بیان تنها با یک سری الفاظ و رفتار ناراحت شده باشد، اگرچه این مسائل اخلاقی در کشورهای مدعی دموکراسی رایج نیست، معنایش این است که اعصاب مقامات آمریکایی به قدری متشنج است که سبب شده فرمانده نظامی را از صحنه جنگ بیرون کشند اگرچه این امر به روحیه سربازان و مردم آمریکا که از جنگهای خارجی کشورشان در افغانستان و دیگر کشورها بیزارند آسیب جدی وارد میکند.
نویسنده تاکید کرد: اما این دلایل مذکور تنها بهانههایی است که آمریکا به خاطر بزدلی و عدم شجاعت خود برای اعتراف به شکست مطرح میکند.
به نوشته الانتقاد، از 9 سال پیش زمانی که جنگ آمریکا در افغانستان یا دیگر کشورها آغاز شده هیچ چیزی مطابق میل و خواسته دولت آمریکا و متحدانش جریان نداشته است در ابتدا جنگ افغانستان عملیات نظامی سادهای تصور میشد که با هدف مجازات عاملان حمله به برجهای دو قلوی نیویورک در یازدهم سپتامبر 2001 صورت گرفت؛ سقوط سریع نظام طالبان این خیال را در ذهن آمریکاییها پدید آورد که آنها با قدرت قادر به آتشافروزیهای دیگری هستند به ویژه که آمریکا رژیم دیکتاتوری صدام حسین را هم به سقوط کشانده بود.
این مقاله آورده است: اما چیزی که دولتهای آمریکا متوجه آن نیستند این است که سقوط رژیمها به معنای سقوط ملتها نیست و آمریکا و دیگر متحدانش در ناتو و غیر از آنها به جای تحقق پیروزی، ثبات و مبدل کردن افغانستان و عراق به همچون کشورهای ژاپن و آلمان، آن گونه که شعار میدادند در باتلاقی افتادند که فرصتی جز سردرگمی ندارند.
الانتقاد تاکید کرد: اگر ما به آخرین دستاوردهای ناتو در افغانستان بنگریم میبینیم که تلفات متحدان آمریکا در سطح کشتهها و زخمیها افزایش داشته و اختلافاتی میان متحدان وجود داشته گاهی این اختلاف میان همه کشورهای ناتو با "حامد کرزی "، رئیس جمهور افغانستان بود که چند ماه پیش تهدید کرد به طالبان میپیوندد و گاهی هم خود کشورهای عضو ناتو با هم اختلاف داشتند به گونهای که چندین بار احتمال از هم پاشیدن ائتلاف پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو) میرفت و گاهی هم ناتو با متحد راهبردی خود در پاکستان اختلاف داشت که پیوستن پاکستان به جنگ افغانستان سبب شد که این کشور هم به افغانستان دوم و معظل بزرگتر مبدل شود تا جایی که این اختلافات به راس هرم سیاسی و نظامی آمریکا رسید.
به نوشته این روزنامه، این در حالی است که حمله بزرگ ناتو به شهر هلمند که سرآغاز پیشرفت به سوی پیروزی نهایی خوانده شده بود با شکست روبهرو شد اما این توهم طولی نکشید چون مقامات نظامی آمریکا گفتند که بخشی را که در این حمله اشغال کردند همچون زخم در حال خونریزی است.
الانتقاد افزود: از سوی دیگر ناتو ماهها است که میخواهد به قندهار حمله کند تا این حمله سرآغاز پیروزی نهایی باشد اما این حمله صورت نگرفت و به تاخیر افتاد به گونهای که ژنرال مک کریستال روزهای آتی را "بسیار بسیار سخت " خوانده بود.
نویسنده همچنین تاکید کرد: بر اساس آخرین اطلاعات رسیده باراک اوباما که با شعار تغییر به کاخ سفید راه یافته و نتوانست تغییرات خود را جز در تغییرات مربوط به جایگزینی یک فرمانده یا مقام با فرمانده و مقامی دیگر عملی کند اکنون میگوید که راهبرد آمریکا در افغانستان تغییر نکرده(راهبردی که وضعیت کنونی را در افغانستان به بار آورده است) و با این حساب "دیوید پترائوس "، فرمانده جدید شایسته است که لقب "فرمانده در آستانه فرار " را بگیرد.
الانتقاد در پایان این مقاله آورده است: این خوش شانسی مککریستال بود که قبل از روبهرو شدن با شوک بزرگتر با شوک کوچکتری یعنی استیضاح از سوی کنگره درباره جنگ افغانستان سقوط کرد.
