محمد صادق زمانی
هموطنان عزیز ایرانی، روزهای آغازین سال 1389 را در حالی پشت سر میگذارند که این سال از سوی رهبر معظم انقلاب به سال «همت مضاعف، کار مضاعف» نامگذاری شده است. بیایید تعارف را کنار بگذاریم و بیپرده با هم به سخن بنشینیم:
نخست آن که، بی شک نامگذاری سالها از سوی رهبر انقلاب یک اقدام تشریفاتی و تزئینی نیست بلکه اقدامی ضروری است که بر اساس اولویت سنجی در نیازهای جامعه صورت میگیرد؛ بنابراین نباید با این نامگذاریها، با رنگ و لعاب تشریفات، تعارف و کلیشه برخورد شود. ادارات، سازمانها و نهادهای فعال در کشور به جای درجازدن در نصب پلاکارد و بنر و طراحی پوستر و دلخوش کردن به این کارهای تزئینی باید زره عمل به تناندیشه و روحیه خود کرده و با جدیت هرچه تمام به وظایف خود در عرصه خدمت رسانی عمل کنند و شجاعت خود را اثبات نمایند؛ چرا که امام علی (ع) فرمودهاند: « شجاعت مرد به اندازه همت اوست». مسؤولان، مدیران و کارکنان بخشهای دولتی و خصوصی باید در سال «همت مضاعف، کار مضاعف» به این باور برسند که خدمت به مردم شعار نیست، «منش، مرام و متد» است. مسؤولان امر نباید از این اصل مهم غافل باشند که تن ندادن به منش و مرام خدمت به مثابه مادری نامهربان، طفل «نارضایتی عمومی» را به دنیا می آورد.
دوم آن که، سازمان بازرسی کل کشور باید در سال «همت مضاعف، کار مضاعف» چتر حضور خود را در تمام ادارات، سازمانها و نهادها باز کرده و مدیران و کارکنان متخلف و به اصطلاح «از زیر کار در رو» را شناسایی کرده و به دستگاه قضایی معرفی نماید.
سوم آن که، تمرکز مدیران در سال «همت مضاعف، کار مضاعف» باید بر مبارزه با فساد اداری و مصداقهای آن( رشوه و ارتشا، رانتخواری، پارتی بازی، کم کاری، اختلاس و...) باشد. مدیران محترم، همت مضاعف به خرج دهند و با کارکنان متخلف «بیتعارف» باشند. فساد اداری، ریشههای اعتماد مردم را اندک اندک میخشکاند و تبعات جبران ناپذیری به بار میآورد.
چهارم آن که، در نامگذاری سال 89 به «همت مضاعف، کار مضاعف»، تنها مسؤولان و کارمندان دولتی مورد خطاب نیستند بلکه روی دیگر این خطاب، مردم هستند. هر شهروند ایرانی در هر جایگاهی که قرار دارد از بقال و بزاز گرفته تا کشاورز و دانشجو باید در عمل به وظایف خود «همت مضاعف» به خرج دهد. به عنوان نمونه، فروشندگان باید همت مضاعف به خرج داده و از کم فروشی، گرانفروشی، قالب کردن اجناس بنجل به مردم و احتکار اجناس شدیداً پرهیز کنند.
پنجم آن که، مسؤولان محترم همت مضاعف صرف کرده و از تزریق وعدههای نشدنی و تبلیغاتی به افکار عمومی به شدت خودداری کنند. جایگاه مسؤولان جایگاه «تزریقاتچی» نیست؛ چرا که این «وعده و وعیدهای سر خرمنی» جز «خواستهتراشی» و سلب کردن آرامش روانی مردم نتیجهای در بر ندارد.
نکته پایانی: تا زمانی که ما «خیال»! کنیم نامگذاری سالها یک اقدام تزئینی است «آب از آب تکان نمیخورد» و مجبوریم «باز» هم خیلی از آشهایی را که دوست نداریم در کاسههایی که «باز» دوست نداریم نوش جان کنیم! سال نو، آش نو و کاسه نو میطلبد.
