چگونه تصوير بدون نقص برداريم

دوربين‌هاي ديجيتال و تصويربرداري ويدئويي

ترجمه: امير ياري - طي چند سال گذشته، آرام آرام مرز بين دوربين‌هاي عکاسي و فيلمبرداري که تا مدتي قبل به صورت کاملا منحصربه‌فرد توليد مي‌شدند در حال محو شدن است. ديگر ديدن دوربين‌هاي عکاسي يا فيلمبرداري که داراي قابليت‌هاي مشترک هستند چيز عجيبي نيست. يا اينکه اصولا ديگر نمي‌توان دوربين‌ها را به صورت دوربين فيلمبرداري يا عکاسي دسته بندي کرد و بايد آنها را فارغ از عملکرد اصلي‌شان که پايه گرفته از مدل‌هاي قبلي‌شان است، تجهيزات تصويرگري ديجيتال ناميد. همچنين از سوي ديگر، روند رو به رشد تصويربرداري ويدئويي و اقبال عمومي از اين قابليت در بين کاربران، آن را به يک قابليت استاندارد در بين تمامي دوربين‌ها ( از دوربين‌هاي کامپکت خانگي تا دوربين‌هاي DSLR سطح بالا و حرفه‌اي) تبديل کرده است. شرکت‌هاي ساخت محصولات چند رسانه‌اي نيز بي‌کار ننشسته‌اند و با بزرگ و بزرگتر کردن صفحات نمايش (از مانيتور‌ها گرفته تا تلوزيون‌هاي خانگي) عطش فيلمبرداري با فرمت‌هاي بزرگتر از قبل (VGA) که با نام High Definition يا HD ناميده مي‌شوند را در دل کاربران شعله‌ور مي‌کنند. به همين دليل هم اين روز‌ها با دوربين‌هاي زيادي که قابليت فيلمبرداري HD دارند روبه‌رو شده‌ايم. تقريباً همه دوربين‌هاي ديجيتال کامپکت، از چند سال پيش به طور معمول با قابليت فيلمبرداري وارد بازار مي‌شدند. در اغلب اين دوربين‌ها حداکثر اندازه تصاوير ويدئويي pixel 640 x 480 بود که به اختصار VGA ناميده مي‌شد و سرعت ضبط تصاوير بسته به مدل دوربين از 15 تا 30 فريم در هر ثانيه متغير بود. اين اندازه فيلمبرداري براي گرفتن تصاوير يادگاري يا ارسال براي دوستان و آشنايان مناسب است. زيرا حجم زيادي ندارند و روي تلوزيون‌هاي قديمي به خوبي ديده مي‌شوند. اما براي تماشا روي تلوزيون‌هاي داراي کيفيت بالا که HDTV ناميده مي‌شوند کيفيت مناسب را ندارند. اما خبر خوب اين است که بيشتر دوربين‌هاي با کيفيت کامپکت و DSLR که با قابليت فيلمبرداري وارد بازار مي‌شوند، در کنار عکس‌هاي باکيفيت، مي‌توانند فيلم‌هاي با کيفيت بالاتر نيز ضبط کنند. در دوربين‌هاي DSLR حسگر جداگانه‌اي براي فيلمبرداري تعبيه نشده است. همانطور که مي‌دانيد در مقابل حسگر دوربين‌هاي DSLR از آيينه استفاده مي‌شود و در هنگام ثبت هر فريم عکس، اين آيينه يک‌بار به بالا جمع شده و دوباره به سر جاي خود باز مي‌گردد. برخي از مدل‌هاي دوربين‌هاي DSLRمي‌توانند با سرعت 10 فريم در ثانيه نيز عکس‌برداري کنند. اما ثبت فيلم با چنين سرعتي کاملا غير کار‌آمد است. زيرا اصولا سرعت يک تصوير متحرک طبيعي بين 25 تا 30 فريم در ثانيه است و در دوربين‌هاي ديجيتال SLR هرگز آيينه با چنين سرعتي باز و بسته نمي‌شود. بنابراين در اين دوربين‌ها در هنگام فيلمبرداري، آيينه دوربين به بالا جمع شده و هم‌آنجا باقي مي‌ماند و ضبط ويدئو‌ها به صورت بدون وقفه (stream) از طريق تابش نور مستقيم بر روي حسگر در تمام طول ضبط انجام مي‌شود. البته برخي از دوربين‌هاي DSLR جديد که قابليت فيلمبرداري HD دارند و ما اختصارا آنها را HDSLR High Definition Single Lens Reflex مي‌ناميم، با تابش نور بر روي حسگري که براي Live View به کار مي‌رود، ضبط را از طريق اين حسگر انجام مي‌دهند. محدوديت زمان ضبط:يکي از اصلي‌ترين معايب استفاده از دوربين‌هاي عکاسي براي فيلمبرداري HD اين است که زمان ضبط براي فيلمبرداري HD روي اين دوربين‌ها بسيار محدود است. در دوربين‌هاي نيکون اين زمان به کليپ‌هاي 5 دقيقه‌اي محدود مي‌شود. درباره کانن و پاناسونيک وضعيت کمي بهتر است و کليپ‌هاي ويدئويي HD پس از 29 دقيقه و 59 ثانيه متوقف مي‌شوند. حافظه ضبط:دوربين‌هاي عکاسي براي ضبط از کارت‌هاي حافظه پر سرعتي استفاده مي‌کنند. هم اکنون انتخاب‌هاي محبوب‌تر در اين زمينه SDHC کارت‌هاي SD با حجم‌هاي بالا) و CompactFlash که اين روز‌ها در دوربين‌هاي حرفه‌اي استفاده مي‌شود) هستند. کارت‌هاي پر سرعت براي ضبط تصاوير ويدئويي که سرعت انتقال اطلاعات زيادي را نياز دارند يکي از ضروريات است. اين سرعت اطلاعات از 15 تا 38 M/bs (مگابايت در ثانيه) در دوربين‌هاي مختلف متفاوت است. کارت‌هايي با سرعت‌هاي بالاتر موجب ضبط با کيفيت‌تر تصاوير مي‌شوند، اغلب کانال‌هاي تلويزيوني به ويدئو‌هايي با حداقل سرعت 50 تا 100 مگابايت در ثانيه نياز دارند تا تصاوير را با بهترين کيفيت ممکن به تصوير بکشند. امروزه کارت‌هاي SDHC از ظرفيت‌هاي 4 تا 32 گيگابايت در دسترس هستند و همچنان ظرفيت‌هاي بالاتري نيز وارد بازار مي‌شوند و کلاس‌هاي سرعت‌ آنها به صورت 2، 4 و 6 رده‌بندي مي‌شود که براي دوربين‌هاي فيلمبرداري کارت‌هاي کلاس 6 پيشنهاد مي‌شود. حالت ضبط در هنگام فيلمبرداريعکاسان بايد در هنگام فيلمبرداري با دوربين عکاسي‌شان در وضعيتي متفاوت از آنچه که معمولا براي عکاسي دارند، قرار بگيرند. يکي از مشکلاتي که دوربين‌هاي HDSLR براي فيلمبرداري دارند، اين است که اين دوربين‌ها اصولا براي فيلمبرداري طراحي نشده‌اند. اينکه سعي کنيد در نور شديد خورشيد در فضاي خارجي، نمايشگر دوربين را نگاه کنيد بسيار مشکل است. اگرچه در برخي از دوربين‌هاي DSLR جديدتر، از نمايشگر‌هاي قابل چرخش استفاده شده است که قرار گرفتن در زاويه‌هاي بهتر را فراهم مي‌کند. وقتي قرار باشد در هنگام فيلمبرداري، از نمايشگر دوربين عکاسي‌تان براي کادربندي استفاده کنيد، بايد دوربين را دور از بدنتان نگاه داريد تا بتوانيد نمايشگر آن را ببينيد.مشکل ديگري که در اين باره وجود دارد اين است که وقتي با دوربين‌هاي HDSLR عمل پانينگ (حرکت سريع افقي) را انجام مي‌دهيد، تصوير کمي محو مي‌شود. دليل اين مسأله اين است که تصاوير در حالت فشرده MPEG ضبط مي‌شوند (در اين حالت يک فريم ضبط شده و 11 فريم بعد از آن از همان فريم به عنوان فريم منبع استفاده مي‌کنند، اين روش با نام LGOP يا Long Group of Pictures ناميده مي‌شود). در صورتي که عمل پانينگ به صورت آهسته و روي سه پايه انجام شود، نتيجه بسيار بهتري حاصل مي‌شود. فوکوس و نوردهييک سکانس HD اما خارج از فوکوس واقعا ارزش ديدن تماشا کردن ندارد. خصوصا وقتي روي يک نمايشگر 50inch پلاسما آن را مشاهده کنيد. بهترين راهي که مي‌تواند به شما اطمينان دهد سوژه شما چنين حالتي نخواهد داشت، اين است که پيش از جابه‌جا شدن به حالت Live View براي فيلمبرداري، روي سوژه‌تان فوکوس کنيد. اگرچه چند مدل از دوربين‌هاي DSLR هستند که به شما امکان مي‌دهد در حالت Live View و در حالت فيلمبرداري) نيز فوکوس کنيد، اما اين فوکوس هميشه کند است و بهتر است که فوکوس دوربين را روي حالت دستي قرار دهيد (گاهي اوقات اين تنها گزينه ممکن براي فوکوس است). عمق ميدانيکي از مزاياي اصلي فيلمبرداري با دوربين‌هاي HDSLR قابليت کنترل عمق ميدان تصوير و ضبط تصاويري با عمق ميدان‌هاي بسيار کم است. خصوصاً وقتي با دوربين‌هاي HDSLR Full Frame مثل Canon 5D Mark II يا Nikon D3S اين کار را انجام دهيد. حسگر‌هايي که اندازه بزرگي دارند، به شکلي حيرت‌آور مي‌توانند عمق ميدان تصوير را کاهش دهند. البته اين پديده باعث مي‌شود فوکوس روي سوژه دقت بسيار زيادي را بطلبد، چون کمي اشتباه در تشخيص محل فوکوس مي‌تواند موجب محو شدن سوژه شود. حسگر‌هاي کوچکي که در دوربين‌هاي کامپکت و دوربين‌هاي فيلمبرداري استفاده مي‌شوند، سخاوت بيشتري را درباره عمق ميدان به خرج مي‌دهند و تقريبا هر چيزي (از ذرات خاک جلوي لنز تا کوه‌هايي که در دوردست يک منظره قرار دارند) را به صورت کاملا شفاف ضبط مي‌کنند. رزولوشن ويدئو‌هايک زماني تنها دو فرمت ويدئويي آنالوگ وجود داشت: VHS و Betamax و هيچيک از آنها تاثير چنداني روي رزولوشن پخش نداشتند. اما سال‌ها از آن روزها گذشته است. حالا تنها فرمت HD داراي انواع مختلفي از فرمت‌هاست که همگي آنها با نام کلي HD ناميده مي‌شوند. اگرچه تمامي تلوزيون‌ها تصاوير ويدئويي رزولوشن پايين را طوري تغيير اندازه مي‌دهند که هم اندازه صفحه نمايش شود، اما شما معمولا بهترين نتيجه را زماني مي‌گيريد که رزولوشن تصوير ويدئويي هم اندازه رزولوشن نمايش آن باشد.Motion JPEG, MPEG يا AVCHD؟اغلب دوربين‌هاي ديجيتال براي ضبط تصاوير ويدئويي از motion JPEG استفاده مي‌کنند. همانطور که از نام آن بر‌مي‌آيد، اين فرمت تصاوير ويدئويي را به صورت فرمت‌هاي جداگانه‌اي با فرمت JPEG ضبط مي‌کند. اين فرمت در مقايسه با فايل‌هاي ويدئويي پيشرفته‌تر (که عمل فشرده‌سازي بين فريمي و بسيار پيچيده‌اي را به کار مي‌گيرند) فايل‌هاي بسيار سنگين‌تر و بزرگ‌تري را ايجاد مي‌کند، اما کيفيت آن نيز بسيار بهتر است. اين فايل‌ها تقريبا روي هر کامپيوتر جديدي که امکان پخش فايل‌هاي ويدئويي را داشته باشند به خوبي و بدون مشکل پخش مي‌شوند. اين فايل‌ها به طور عمومي در فرمت‌هاي QuickTime MOV يا AVI ضبط مي‌شوند. اندازه فايل‌هادر عکاسي ما مي‌توانيم از فرمت‌هاي خام استفاده کنيم که به نوعي فايل‌هاي دست نخورده عکس هستند و اگرچه حجم بالاتري نسبت به فايل‌هاي JPEG دارند، اما کيفيت خروجي آنها نيز به مراتب بهتر است. فرمت JPEG به فشرده‌سازي و کاهش کيفيت شهرت دارد، اما در برخي حالت‌ها نيز فرمت فشرده JPEG نيز تفاوت چنداني در کيفيت عکس ايجاد نمي‌کند. اما در فيلمبرداري مترادف چنداني براي فرمت‌هاي خام و JPEG وجود ندارد. منابع: dpreview. comWikipedia. com