معاون سیاسی بسیج دانشجویی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در گفتوگوی اختصاصی با «جوان» دستاوردهای حضور هوشیارانه و استقامت آگاهانه دانشجویان انقلابی در روز دانشجوی امسال و خلق حماسه 16 آذر 88 را تشریح کرد. آنچه در پی میآید حاصل گفتوگوی ما با محمد ذوقی دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است.
دلایل حساسیت 16 آذر امسال چه بود؟ در این روز چه اتفاقاتی در دانشگاه رخ داد؟
بعد از انتخابات ریاست جمهوری جنبش به اصطلاح سبز در بسترها و قالبهای گوناگون و با استفاده از مناسبتهای مختلف تلاش کرد تا خط شورش و اغتشاش را دنبال کند. بنابراین برای ایجاد اغتشاش در مناسبتهایی همچون روز قدس و روز 13 آبان برنامهریزی کردند و از مدتها پیش نیز برای روز دانشجو نیروهای خود را سازماندهی کردند تا اغراض خود را در 16 آذر در دانشگاههای کشور مطرح کنند. با توجه به آنکه جریان فتنه نتوانسته بود در روز قدس و 13 آبان به اهداف خود در سطح جامعه دست یابد و دانشگاه را سنگر اصلی خود به حساب میآورد، 16 آذر برای این جریان حکم مرگ و زندگی را داشت و از این رو تمام توان خود را به میدان آوردند. جریان فتنه به واسطه عوامل پیدا و پنهان خود از هفتهها قبل در دانشگاه تهران و کوی دانشگاه با برنامهریزی منسجم تلاش میکرد تا با پخش شبنامه و ... فضا را در این روز خاص به نفع خود آماده کند تا بتواند حرکتی را در عرصه دانشگاه رقم بزند. اما در 16 آذر امسال شاهد حضور پررنگ و بینظیر دانشجویان انقلابی به منظور دفاع از آرمانها و ارزشهای امام(ره) و انقلاب بودیم.
برنامه آنان چه بود؟ آیا توانستند آن را عملی کنند؟
سناریوی آنها این بود که تعداد زیادی از دانشجویان را در درون دانشگاه تهران به دور خود گرد آورند و پس از طرح شعارها و سخنان ساختارشکن از دانشگاه خروج کرده و تظاهرات را به سمت خیابانهای تهران بکشانند اما این اتفاق نیفتاد و این سناریو در نطفه جان باخت چرا که بدنه آنها در دانشگاه تهران به شدت ریزش کرد و حداکثر افرادی که توانستند از درون و بیرون دانشگاه با خود همراه کنند 400 نفر بود. مهمترین دلیل این ریزش روشن شدن حقایق در اثر گذشت زمان و شفاف شدن فضای غبارآلود پس از انتخابات بود. از سویی هر چه جلوتر میرویم آنها رادیکالتر شده و شعارهایشان به منافقین نزدیکتر میشود.
در این روز دانشجویان ارزشی در صحن دانشگاه تهران حضور انقلابی یافتند. دانشجویان آرمانخواه دانشگاه تهران با ایستادگی و حضور خود حماسهای دیگر را در تاریخ مبارزات جنبش دانشجویی ایران اسلامی ثبت کردند و جریان فتنه متحمل شکست مفتضحانهای شد. در روز 16 آذر جمعیت دانشجویان مذهبی حدود چهار هزار نفر بود، این اختلاف جمعیت برای همه حاوی پیام مهمی است؛ کسانی که ادعای دموکراسی و مردمی بودن را دارند هم در دانشگاه تهران این ادعا را زیر پا گذاشتهاند و هم در انتخابات ریاست جمهوری به رأی 25 میلیون ایرانی احترام نگذاشتند و به نظر اکثریت تمکین نکردند.
بازخورد این اتفاقات در بین آحاد دانشجویان چگونه بوده است؟
مهمترین تأثیر این دسته از شعارها دوری بیشتر دانشجویان از این افراد است. آحاد دانشجویان به خوبی دیدند و قضاوت کردند که چگونه افرادی که در زبان مدعی آزادی و دموکراسی هستند در صحن دانشگاه به سمت دانشجویان سنگ و کلوخ پرتاب میکنند، گاز اشکآور میزنند، شیشههای دانشکده فنی را بر سر دانشجویان میشکنند و صندلی پرتاب میکنند. همگان دیدند که این افراد عکسهای امام خمینی(ره) را پاره میکردند و تلاش کردند کلاسهای درس را تعطیل کنند. دانشگاه مظهر شکوفایی عقل و منطق است و هرگز خشونت و آشوب را برنمیتابد.
انجمن دانشگاه تهران چه نقشی در این حوادث ایفا کرد؟
در دانشگاه تهران برخی میخواهند رسماً و با اسم به صحنه ورود نکنند اما این اشخاص حقیقی هستند که یک تشکیلات را میسازند. برخی از آَشوبگران در انجمن دانشگاه تهران مسؤولیت دارند و برخی هم در بدنه آن عضو هستند. اگر انجمن دانشگاه تهران موافق این آشوبها نیست که لفظاً این ادعا را دارد، پس چرا موضعگیری نمیکند؟ چرا اعضای خود را کنترل نمیکند؟ آنها ترس این را دارند که برخوردهایی با این تشکل بشود. این انجمن تنها پایگاهی است که تاکنون توانستهاند آن را با روشهای مختلف در دانشگاه تهران حفظ کنند.
متأسفانه این رفتار دوگانه مشابه رفتارهایی در سطح کلان کشور از سوی برخی شخصیتهای سیاسی است. برخی با سکوت و مواضع دوگانه خود تلویحاً اقدامات آشوبطلبانه و قانونشکنانه جریان به اصطلاح سبز را تأیید میکنند.
آیا برنامه آنان در دانشگاه تهران دارای مجوز قانونی بود؟
برنامه آنها در روز 16 و 17 آذر در فضای دانشگاه تهران کاملاً غیرقانونی و فاقد مجوز رسمی بود. آنها حتی تلاش میکردند که از ورود آحاد دانشجویان به برنامه قانونی تریبون آزاد بسیج دانشجویی ممانعت کنند. اسناد ما در این زمینه گویاست و از مسؤولان دانشگاه این مطالبه را داریم که با اقدامات غیرقانونی صورت گرفته برخورد کنند. ما معتقدیم که اگر در سطح کشور نیز با قانونشکنیهای این جریان برخورد قانونی صورت میگرفت تا به این حد گستاخ نمیشدند. اگر قوه قضائیه با سران فتنه برخورد قانونی میکرد اکنون این مسائل بهوجود نمیآمد.
از نظر شما به عنوان یک دانشجوی دانشگاه تهران مهمترین دستاورد 16 آذر 88 چه بود؟
مهمترین دستاورد و پیام حماسه 16 آذر 88 که از فضای دانشگاه تهران به جامعه مخابره شد، بطلان تحلیل بنیادین جریان فتنه از انتخابات ریاست جمهوری دهم بود. پیش از این آنها مردم را خوب و بد میکردند و ادعا میکردند «آنها که میفهمند و دانشگاهی و نخبه هستند در انتخابات به میرحسین موسوی و مردم عوام به احمدینژاد رأی دادهاند.» این تحلیل و تقسیمبندی علاوه بر آنکه توهین به شعور مردم است، در «روز دانشجو» با حضور ارزشمدارانه دانشجویان عملاً رنگ باخت چرا که اگر این چنین بود باید تنها یک صدا از دانشگاه بیرون میآمد ولی این معادله برعکس شد و صدای اکثریت دانشجویان حمایت جدی از ارزشهای اسلام، اصول انقلاب و رأی ملت بود.
در روز دانشجو به رغم وارونه سازیهای امپراطوریهای رسانهای، دانشجویان و نخبگان ایران اسلامی از ارزشهای انقلاب دفاع کردند. در 16 آذر امسال سنگ قبر جریان فتنه نهاده شد و مرگ این گروه فرا رسید.
در دوران پس از 16 آذر 88 از جریان فتنه فقط سرانی باقیمانده اند که تنها کارشان صدور سلسله وار بیانیههای بدون مخاطب است. امروز ملت و دانشجویان هوشیارتر از همیشه به ارزشهای انقلاب اسلامی، عدالت، پیشرفت کشور، خدمتگزاری مسؤولان، حمایت از محرومان و صداقت جریانات سیاسی در قول و عمل مینگرند و فضای هوچیگری و بیانیههای مجرمانه را برنمیتابند.
در دانشگاه نیز دانشجویان به هیاهوهای سیاسی و شانتازهای رسانهای بها نمیدهند. امروز سلاح هر دانشجو، عقل و منطق و گفتوگوست. بسیج دانشجویی آحاد دانشجویان و گرایشهای فکری مختلف را به مباحثه علمی دعوت و به میدان استدلال فرا میخواند. بسیج دانشجویی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران بدین منظور کرسیهای آزاداندیشی و نقد و مناظره علمی را طراحی کرده است که یک نمونه آن امسال به مناسبت 13 آبان برگزار شد.
تحلیل شما از فرار یکی از عناصر آشوبگر با لباس زنانه از دانشگاه امیرکبیر چیست؟
فرار مجید توکلی با شمایل زنانه از دانشگاه امیرکبیر به خوبی نشان داد که آنها در بیان اعتقادات خود راسخ نیستند. این افراد اگر به آرمانی معتقدند و مردم را با خود همراه میدانند چرا با لباس زنانه از دانشگاه فرار میکنند؟ این کار نهایت ذلت یک جریان سیاسی را میرساند. این اقدام قابل قیاس است با فرار بنیصدر در ابتدای انقلاب با لباس زنانه از ایران. بنیصدر زمانی فرار کرد که به این جمعبندی رسیده بود که مردم دیگر وی را نمیخواهند چرا که مردم مسیری را میرفتند و او مسیر دیگری را. توکلی سابقه طولایی در توهین به مقدسات در نشریات موهن دانشگاه امیرکبیر دارد و این عاقبت همه توهینکنندگان به حقایق و ارزشهاست. به همه دانشجویانی که به آرمانهای انقلاب اسلامی علاقه دارند عرض میکنم که در مقاطع مختلف تاریخی از صدر اسلام تاکنون، امت اسلامی زمانی پیروز بوده است که چشم به اشاره ولی خود داشته است. امروز نیز ولایتمداری نیروهای انقلابی، انقلاب را بیمه میکند. ما باید به سرعت از فضای هیاهو عبور کنیم و به برنامههای اساسی و زیربنایی خود در دانشگاهها بپردازیم.
