شهید شاهحیدری علاقه زیادی به سردار حاجیزاده داشت. بعد از شروع جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و شهادت سردار، خیلی از این موضوع ناراحت شده بود. مرتب میگفت شاید ما جایی کم کاری کردیم یا نکات حفاظتی را خوب رعایت نکردیم که باعث شهادت ایشان شد. من عمق ناراحتی امیرعلی را در فقدان سردار حاجیزاده به وضوح دیدم جوان آنلاین: ۱۵ خرداد سال ۱۴۰۴ «امیر علی شاه حیدری» با «بهار حمیدی» ازدواج میکند. تنها یک هفته بعد، جنگ تحمیلی ۱۲ روزه در بامداد ۲۳ خرداد آغاز و امیرعلی به مأموریتهای مختلف اعزام میشود. پنجروز بعد از شروع جنگ، در یکی از مأموریت تصادف میکند و پایش میشکند. آن روزها که این پاسدار جوان روزهای سختی را سپری میکرد، هم از بابت شهادت سردار حاجیزاده و هم از اینکه در شرایط جنگی باید درخانه میماند، بسیار ناراحت بود. گذشت و او دو ماه بعد تا حدودی سلامتیاش را بازیافت. دوباره رخت رزم پوشید و اینبار در اولین دقایق شروع جنگ تحمیلی رمضان با حمله مشترک محور امریکایی- صهیونیستی به محل کارش آسمانی شد، در حالی که تنها هشتماه از شروع زندگی مشترک او با همسرش میگذشت.
شهید شاهحیدری در هنگام شهادت چند سال داشت و شما چه مدتی همسفر زندگی این شهید بودید؟
همسرم متولد سال ۷۳ بود و موقع شهادت ۳۱ سال داشت. ماجرای آشنایی ما به سال ۴۰۲ برمیگردد. چند نفر از دوستان و آشنایان خانوادگی که شناخت کاملی نسبت به خانواده ما و شهید و خانوادهشان داشتند، بانی این امر خیر شدند. با معرفی یکی از دوستان، موضوع مطرح شد و امیرعلی و خانوادهاش به خواستگاری آمدند. بنابراین یک آشنایی کاملاً سنتی داشتیم. سال ۴۰۲ نامزد کردیم. سال ۴۰۳ مراسم عقدمان برگزار شد و ۱۵ خرداد ۴۰۴ هم ازدواج کردیم. ۹ اسفند همان سال امیر علی به شهادت رسید.
نظامی بودن شهید متناسب با معیارهای شما بود؟
بله بود. من از ابتدا این فضا را میپسندیدم و با روحیهام همخوانی داشت. مهمترین موضوع برای من این بود فردی که انتخاب میکنم، برای شغل و مسیر زندگیاش یک هدف مشخص و آرمان الهی داشته باشد. امیرعلی با اینکه دو مدرک کارشناسی داشت و میتوانست مشاغل دیگری داشته باشد، ولی خودش آگاهانه وارد سپاه شده بود و شغلش و هدفی که دنبال میکرد را دوست داشت. این انتخاب برای من هم ارزشمند بود؛ ضمن اینکه خانواده خودم و امیرعلی با فضای ایثارگری بیگانه نبودند. پدر شهید از جانبازان دفاع مقدس هستند. بنابراین معیارهای مشترکی بین ما دو نفر و خانوادههایمان وجود داشت.
چه خاطرهای از دوران نامزدی یا ازدواجتان دارید؟
سال ۴۰۳ ما برای برگزاری مراسم عقدمان به مشهد سفر کرده بودیم. قرار بود همزمان با ایام ولادت امامرضا (ع) عقد ما در حرم خوانده شود که متأسفانه خورد به حادثه شهادت آقای رئیسی و زمانی که عقدمان در حرم جاری شد، شنیدن این خبر یک حال و هوای خاصی به ما داده بود. سال بعد روز ۱۵ خرداد ۴۰۴ مراسم عروسیمان برگزار شد. اما فقط یک هفته بعد از شروع زندگی مشترکمان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه شروع شد و تعدادی از سرداران در روز اول جنگ در تهران به شهادت رسیدند.
در طول دوران آشنایی و نامزدی، رفتار و خصوصیات اخلاقی شهید شاه حیدری را چطور دیدید؟
اولین ویژگی بارز ایشان که از همان جلسات خواستگاری تا پایان همراه شان بود، احترام فوقالعاده عمیق و محبتی بود که به جایگاه زن قائل بود. در واقع ایشان جایگاه زن در خانواده را بالا میدانست و با احترام و محبت قلبی با من رفتار میکرد. ویژگی دیگر شهید این بود که کارهایش را با اخلاص انجام میداد. من در تکتک مراحل زندگی، در کوچکترین کارها تا تصمیمگیریهای اساسی، اثر این اخلاص را میدیدم. امیرعلی کارهایش را هیچوقت بر اساس منافع یا خودخواهیهای فردی انجام نمیداد. میزان و ملاک اول و آخرش کار برای رضای خدا بود. خیلی هم ولایتمدار بود و همیشه توصیه میکرد که برای رضایت حضرت آقا باید تلاش کنیم. اراده و پشتکار زیادی داشت. با وجود اینکه به خاطر شغلش ساعتهای زیادی در محل کارش حضور داشت و گاهی مأموریت میرفت، همیشه هوای خانه را داشت و طوری برنامهریزی میکرد که این فشار کاری به محیط خانه منتقل نشود و آرامش خانواده به هم نخورد. واقعاً برای آرمان و کارش از راحتی، استراحت و آسایش خودش میگذشت.
اغلب شهدا یک ارتباط قلبی با دیگر شهدا دارند و همین خصلت آنها را ارتقا میدهد، شهید شاه حیدری هم با شهدا انس داشت؟
درکل امیرعلی به همه شهدا ارادت داشت، اما علاقه زیادی به شهدای گمنام نشان میداد و با هم خیلی به بام تهران یا کهفالشهدا میرفتیم و مزار شهدای گمنام را زیارت میکردیم. خودش هم هر زمان فرصتی پیش میآمد به زیارت مزار شهدای گمنام میرفت. گاهی در خانه در مورد شهادت حرف میزدیم. اما ایشان یک جملهای را از مقام معظم رهبری تعریف میکرد که در دیداری مردمی، شخصی از آقای شهید خواسته بود برای شهادتش دعا کند. آقا هم در جواب گفته بود که باید سالها به کشور و اسلام خدمت کنید و بعد انشاءالله در زمان پیری شهادت را نصیب خود کنید. امیرعلی همیشه میگفت تا جایی که توان داریم باید برای حفظ امنیت کشور و خدمت به نظام و مردم کار کنیم تا یک قدم مؤثر در مسیر ظهور حضرت مهدی (عج) برداریم؛ شهادت پاداش این مجاهدتهاست. ایشان دستنوشتهای هم داشت که بعد از شهادتش میان وسایل در محل کارش پیدا کردیم. روی آن نوشته بود: «خدایا، من میخواهم سرباز گردان امام خامنهای و از رزمندگان لشکر امام زمان باشم.» این آرزو عمق باور درونی ایشان را نشان میداد.
یک نکتهای را هم اینجا عرض کنم که شهید خیلی علاقه زیادی به سردار حاجیزاده داشت. بعد از شروع جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و شهادت سردار، خیلی از این موضوع ناراحت شده بود. مرتب میگفت شاید ما جایی کم کاری کردیم یا نکات حفاظتی را خوب رعایت نکردیم که باعث شهادت ایشان شد. من عمق ناراحتی امیرعلی را در فقدان سردار حاجیزاده به وضوح دیدم.
در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه شهید شاه حیدری چه فعالیتهایی داشتند؟
اتفاقاً آن دوران یکی از خاطره انگیزترین دورههای زندگی مشترک ما بود. قبلاً عرض کردم که ۱۵ خرداد ۴۰۴ ما با هم ازدواج کردیم. ۲۳ خرداد هم که جنگ شروع شد. تنها پنج روز بعد، همسرم در یک مأموریت تصادف شدیدی کرد و پایش شکست. به ناچار به خانه منتقل شد و آن دوران تماماً در خانه بود. شهید نسبت به رخدادهای کشور حساسیت بالایی داشت. مدام ناراحتیاش را ابراز میکرد و میگفت در شرایطی که کشور به وجود من نیاز دارد، چرا باید این اتفاق باعث شود در خانه بنشینم و پایم در گچ باشد؟ احساس مسئولیت عجیبی داشت و آرزو میکرد بتواند در میدان خدمت فعال باشد. آن همه احساس مسئولیتش واقعاً برای من جالب بود. از اینکه میدیدیم اینطور برای کشور و مردم دل میسوزاند برایم ارزش داشت.
شناخت شهید از سردار حاجیزاده مرتبط به کارشان میشد؟
بله. همسرم پاسدار نیروی هوافضا بود و شهید حاجیزاده به عنوان فرمانده این نیرو، به نوعی الگوی ایشان بود. خیلی سردار حاجیزاده را دوست داشت و میتوانم بگویم شهادت ایشان تأثیر واقعاً زیادی روی همسرم گذاشته بود.
اینکه گفتید مجروحیت شهید در جنگ ۱۲ روزه باعث ناراحتیاش شده بود از تعهد ایشان خبر میدهد. در آن روزها ایشان چه واکنشی در خصوص تحولات جنگ داشتند؟
در دورانی که امیرعلی به دلیل شکستگی پا در منزل بود، برخی اطرافیان از روی دلسوزی به ایشان میگفتند شغل پاسداری خطرات زیادی دارد؛ تو تازه ازدواج کردی، همسر داری و مسئولیت خانواده به عهده توست، چطور میخواهی با این وضعیت ادامه بدهی؟ امیرعلی از این نوع توصیهها ناراحت میشد. یک بار که این بحث مطرح شد، گوشی تلفن همراهش را برداشت و فیلمی از مظلومیت یک خانواده در فلسطین به آنها نشان داد؛ تصاویری که در آن وحشت در چشمان کودکان غزه موج میزد. امیرعلی رو به آنها کرد و گفت: «شما چطور از من انتظار دارید کار و رسالتم را زمین بگذارم؟ شاید من کارهای نباشم و یک نیروی عادی باشم. اما غیرت من چطور قبول میکند وقتی مردم مظلوم غزه این طور سختی میکشند کاری نکنم یا حتی امنیت مرزهای کشور خودمان به خطر افتاده، من به خاطر ترس از جان خودم گوشهای بنشینم و بیتفاوت باشم؟ من فردا در آن دنیا چه پاسخی دارم که بدهم؟» آن روز که امیرعلی این حرفها را میزد، واقعاً برای من ارزش داشت و خدا را شکر میکردم که همسرم چنین دیدگاه و روحیهای دارد.
مجروحیت شهید چه مدت بعد از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه ادامه داشت؟
تقریباً دو روز بعد از جنگ، امیرعلی تصادف کرد و حدود دوماهی در خانه دوران نقاهت را سپری کرد. بعد که حالش بهتر شد، دوباره سرکارش برگشت. ایشان تعهد خیلی زیادی به کارش داشت و نمیخواست فرصت خدمت را از دست بدهد.
همسرتان روز اول جنگ تحمیلی رمضان به شهادت رسیدند، آخرین دیدارتان چه مدت قبل از شهادت بود؟
صبح همان روز ۹ اسفندماه ۴۰۴ با هم سحری خوردیم و بعد شهید آماده شد که به سرکارش برود. در این زمان فقط چند ساعت تا شهادتش زمان باقی مانده بود. منزل ما در یکی از شهرکهای سازمانی بود و هر وقت اتفاقی میافتاد، قبل از آنکه من نگران ایشان شوم، شهید نگران حال من میشد. اما آن روز و در دقایق اولیه حمله دشمن، محل کار امیرعلی مورد حمله قرار گرفت. در واقع همزمان با بیت رهبری، به محل کار امیرعلی هم حمله موشکی شد و ایشان حوالی ساعت ۹:۴۵ به شهادت رسید.
چه مدت طول کشید تا خبر شهادت را به شما بدهند؟
چون همیشه امیرعلی در شرایط بحرانی نگران من بود و اولین کسی بود که فوراً تماس میگرفت تا از سلامتم مطمئن شود، دیدم این بار هیچ تماسی نگرفت. نگران شدم و خودم چند بار با تلفن همراهش تماس گرفتم. گوشی بوق آزاد میخورد، اما پاسخی نمیداد. وقتی دیدم گوشیاش همچنان در دسترس است، کمی خیالم راحت شد. با خودم فکر کردم لابد اتفاقی نیفتاده و جواب ندادنش به خاطر این است که کار دارد. چند ساعت گذشت تا اینکه از طریق برخی همکاران و آشنایان پیگیری کردیم. یکی از همکارانش گفت که حالش خوب است و خودش با ما تماس میگیرد. با این حرف تا فردا صبح منتظر ماندم. اما باز خبری از امیرعلی نشد. از طرفی پیکر ایشان حدود دو روز زیر آوار مانده بود و تا پیکر پیدا شود، کسی نمیتوانست خبر قطعی به ما بدهد. خلاصه همینطور در بلاتکلیفی بودیم تا اینکه دو روز بعد از شهادتش، روز ۱۱ اسفند به ما خبر قطعی شهادت امیرعلی را دادند.
زندگی مشترک شما زیر یک سقف، زمان کوتاهی بود. به نظر شما حکمت شروع و پایان این زندگی کوتاه چه بود؟
هرچند برایم فراق شهید سخت است، اما رسیدن به مقام همسری شهید یک توفیق است. زمانی که امیرعلی در قید حیات بود، گاهی به خاطر اخلاص و نورانیتی که داشت، دلم میلرزید و میترسیدم که او را از دست بدهم. راستش من زمان مجردی دوست داشتم که همسر شهید شوم، ولی وقتی ازدواج کردم و مهر امیرعلی به دلم افتاد، نمیخواستم به این زودیها او را از دست بدهم. همیشه کتاب همسران شهدا را میخواندم و با این فضا آشنا بودم. اما راستش ته دلم نمیخواستم تصور کنم که امیرعلی را اینقدر زود از دست بدهم. حتی به خودش هم گفته بودم که میترسم این زندگی کوتاه باشد و شما را از دست بدهم. اما امیرعلی آرامم میکرد و میگفت ما با هم هستیم و نگران چیزی نباش. به من میگفت از خدا خواستم همان طور که در این دنیا کنار هم هستیم، در آن دنیا هم با هم باشیم.
سخن پایانی.
هر بار که زندگی شهدا یا همسران شهدا را میخواندم، همیشه این آیه شریفه که شهدا زندهاند و نزد پروردگار روزی میخورند را در نظر داشتم. اما تا وقتی که خودم همسر شهید شدم، از تهدل واقعیت این آیه را درک نکرده بودم. بعد از شهادت امیرعلی دیدم که چطور وجودش را در نزدگیام و خصوصاً مشکلاتی که به وجود میآید احساس میکنم. در واقع حضور معنوی ایشان در خانه و حتی در میان بستگان قطع نشده است. همانطور که در زمان حیات برای حل مشکلات من و اعضای خانواده از هیچ کاری دریغ نمیکرد، الان هم هرگاه گره یا مشکلی در زندگی پیش میآید، وقتی با ایشان مثل روزهای گذشته درددل میکنم، خیلی سریع نشانهها و مسیر حل آن مشکل آشکار میشود. حتی افرادی که شناخت مستقیمی از ایشان نداشتند و صرفاً نام او را شنیدهاند، با توسل به شهید شاهحیدری گرهگشایی در کارشان پیش آمده است. مکرر پیش آمده که شهید به خواب من آمده و خبر داده که فلانی مشکلی دارد و به او بگو نگران نباشد. وقتی پیگیری کردم دیدم دقیقاً آن فرد درگیر همان مشکل بوده. این موارد به من و همه بازماندگان اطمینان میدهد مسیر حق زنده است و ارواح شهدا ناظر حال ما هستند.