کنار گذاشتن کاپیتانی که طی پنج سال گذشته تیم را سرپا نگه داشته، آن‌هم توسط مربی که در خطر اخراج قرار دارد، تصمیمی جسورانه بود. نیمکت‌نشین کردن برونو فرناندز در جدال با بورنموث حکم مرگ و زندگی داشت. نتیجه بازی نشان می‌دهد تصمیم مایکل کریک اشتباه بوده و حالا او تاوان این کار را می‌دهد. کریک این تصمیم را فوتبالی خواند و ادعا کرد تصمیمش ربطی به انتقاد‌های فرناندز نداشته، در حالی که ناراحتی سرمربی از انتقاد کاپیتان بعد از باخت به کومو در لیگ قهرمانان کاملاً مشهود است.
فرناندز با زدن سه گل و یک پاس گل از روز‌های اوجش بسیار فاصله دارد و فرصت دادن به بازیکنان دیگر منطقی است، اما بحث اینجاست در منچستریونایتد فعلی هیچ بازیکنی آماده نیست و حضور فرناندز عصبانی منطقی‌تر بود. از سال ۲۰۲۰ که فرناندز پیراهن شیاطین‌سرخ را به تن کرده، با حضور او در ترکیب یونایتد نیمی از مسابقاتش را با پیروزی به پایان رسانده و در غیاب فرناندز تعداد برد‌ها به یک‌سوم کاهش یافته است.
شاید انتقاد‌های فرناندز از نظر خیلی‌ها درست نبود، ولی شیوه اعتراضی کاپیتان این‌گونه است. او شاید در حد برایان رابسون یا روی کین نباشد، ولی برای تیم فعلی الگوی خوبی است. ضعف در خلق موقعیت و حمله به دروازه حریف، راهی نگذاشت جز اینکه بازیکنان بعد از پاسکاری‌های بی‌ثمر، توپ را به سن لمنس دروازه‌بان بازگردانند! تاکتیکی که اعتراض هواداران را به همراه داشت. جایگزینی فرناندز با یوری تیلمانس هم تعجب‌برانگیز بود. هافبکی که از زمان پیوستنش به منچستر عملکردش رضایت‌بخش نبوده، او دائماً توپ را از دست می‌داد و مشکلات تیم را زیادتر می‌کرد. گل اول بورنموث روی دفاع ضعیف منچستر به ثمر رسید و رایان ویتور قدر موقعیتش را دانست.
سرعت بازی قرمز‌ها پایین بود و تیم به یک بازیکن خلاق سریع نیاز داشت، در حالی که تیلمانس در انجام این وظیفه ناتوان بود. تنها کاری که این بازیکن انجام داد گرفتن یک کارت زرد در نیمه اول بود و کریک هم بین دو نیمه او را تعویض کرد. کریک خیال می‌کرد با آوردن ماتئوس کونیا به زمین او می‌تواند ضعف‌های برایان امبئومو را جبران کند و از این طریق می‌خواست تیم را نجات دهد. عدم توازن و کیفیت پایین بازی اصلی‌ترین چالش‌های کریک هستند. سخت است بپذیریم یونایتد در لیگ قهرمانان بازی می‌کند و بورنموث در لیگ اروپا! بورنموث خرید‌های خوبی نظیر آدرین تروفرت و رایان ویتور، با نصف قیمت مگوایر داشته و باید به این خرید‌های هوشمندانه‌اش افتخار کند.
فاجعه به ثمر رسیدن گل سوم بورنموث نیز تقصیر لمنس و مگوایر بود؛ لمنس زیادی تند دوید و از دروازه خارج شد، مگوایر هم به خودش زحمت تندتر دویدن را نداد. اوانیلسون هم با یک ضربه راحت برای سومین بار دروازه تیم بی‌دفاع منچستر را باز کرد. اینجا بود که فرناندز مغموم‌تر از قبل روی نیمکت نشست.
موضوع فقط تیم نیست، بلکه کل باشگاه به فنا رفته است. کریک تنها می‌تواند بخشی از مسئولیت را به گردن بگیرد و گلیزرها، سر جیم رتکلیف و اومر برادا هم باید مسئولیت مدیریت ضعیف‌شان را بپذیرند. یونایتد توانایی هیچ کاری را ندارد و هواداران هم مدیران باشگاه را مقصر می‌دانند. هواداران قدیمی و وفادار واقعیت را می‌دانند و مقصران را نیز می‌شناسند. کریک هنوز محبوب است و شعار‌های اعتراضی متوجه باشگاه و بازیکنان بود.
