جوان آنلاین: سریال «کارآگاه علوی ۳» در ادامه دو فصل پیشین، مخاطبان را بار دیگر به تهران در سال‌های پایانی دهه ۱۳۱۰ و آستانه وقایع شهریور ۱۳۲۰ می‌برد. روایتی که اگرچه همچنان در جهان آشنای «کارآگاه علوی» جریان دارد، اما با شخصیت‌ها و مناسبات تازه‌ای همراه شده است. در این فصل، بهنام تشکر در نقش برادرزاده علوی و احمد نجفی در نقش علوی آشنا برای مخاطبان دو فصل گذشته حضور دارند و در کنار آنها، شخصیت‌های جدیدی نیز به داستان اضافه شده‌اند. رسول نقوی یکی از بازیگران این فصل است که نقش «کارآگاه کازرونی»، کارآگاه شهربانی و دستیار علوی را ایفا می‌کند. نقوی در گفت‌و‌گو با «جوان» درباره شکل‌گیری این شخصیت و همکاری با کارگردان می‌گوید که در ادامه می‌خوانید.
در «کارآگاه علوی ۳» چه نقشی را ایفا می‌کنید و این شخصیت چه جایگاهی در داستان دارد؟
نقش کارآگاه کازرونی را ایفا می‌کنم که کارآگاه شهربانی و دستیار علوی است. در فصل‌های اول و دوم، بازیگر دیگری این نقش را ایفا می‌کرد، اما مختصات فیزیکی و جنس بازی که در این فصل از سوی کارگردان خواسته شده، ارتباطی با بازیگران پیشین این نقش ندارد. علوی هم همان علوی پیشین نیست و در این فصل با برادرزاده علوی فصل‌های گذشته مواجه هستیم. بنابراین اگرچه مخاطب با نام و جهان آشنای «کارآگاه علوی» روبه‌روست، اما شخصیت‌ها و مناسبات آنها در این فصل تغییراتی دارد.
شخصیت کازرونی در فضای تلخ و جنایی «کارآگاه علوی ۳» چه کارکردی دارد؟ آیا قرار بود یک شخصیت طنز باشد؟
وقتی عنوان کارآگاه به کسی داده می‌شود، طبیعتاً او نسبت به کار و مسئولیتی که برعهده دارد آگاه است. اما داستان‌هایی که ما با آنها روبه‌رو هستیم، عمدتاً تلخ و جنایی هستند و با توجه به رویکرد نویسنده و کارگردان قرار شد این کاراکتر بتواند فضا را تا حدودی تلطیف کند.
در زندگی واقعی هم همین‌گونه است و آدم‌هایی وجود دارند که در همه محیط‌ها، دوره‌ها و حتی در شرایطی مثل جنگ تلاش می‌کنند بخشی از بار تلخی زندگی را تلطیف کنند. کازرونی هم قرار بود چنین کارکردی داشته باشد، مثل نسیمی که هر از گاهی می‌وزد و فضا را خنک می‌کند. بنابراین قرار نبود صرفاً با یک شخصیت طنز مواجه باشیم، بلکه حضور او باید در میان فضای سنگین و جنایی قصه، نوعی تنفس ایجاد کند.
شخصیت کازرونی تا چه اندازه در فیلمنامه تعریف شده بود و چه میزان از آن در جریان تولید شکل گرفت؟
این کاراکتر به این شکل عیناً در فیلمنامه نوشته نشده بود. نویسنده شناسنامه اثر را به لحاظ آدرس‌های دقیق و اشاراتی که باید در اختیار کارگردان و بازیگر قرار بگیرد، مشخص می‌کند، اما در نهایت کارگردان است که به نوعی مؤلف دوم اثر محسوب می‌شود و براساس آنچه در ذهن دارد، شخصیت‌ها و قصه را شکل می‌دهد و درباره جزئیات آنها صلاحدید‌هایی دارد.
آنچه در فیلمنامه وجود داشت، کمتر از چیزی بود که در نهایت در داستان می‌بینیم. براساس تجربه همکاری‌های قبلی با آقای حاتمی، نظرات ایشان در همراهی با کد‌هایی که نویسنده در اختیار ما قرار داده بود، در خلق این شخصیت تأثیر داشت.
کار با آقای حاتمی، فارغ از فنونی که دارند، برای من لذت‌بخش است. پیش از این در «سرزمین مادری» تجربه همکاری با ایشان را داشتم و کار ایشان، از دکوپاژ و تعامل با بازیگران گرفته تا نوع نگاه، هدایت بازیگران و کارگردانی، جنسی از ایدئال بودن دارد.
از سوی دیگر، کازرونی نقشی بسیار متفاوت و حتی متضاد با کار قبلی من بود. در «مهیار عیار» نقش یک شخصیت منفی را بازی کردم و فاصله این دو نقش با یکدیگر بسیار زیاد است. من چالش نقش را دوست دارم، چون چالش انگیزه زیادی برای کار ایجاد می‌کند و می‌تواند بر کیفیت بازی و نتیجه نهایی اثر هم تأثیر بگذارد.
بعد از موفقیت «مهیار عیار» پیشنهاد‌هایی برای ایفای نقش‌های مشابه داشتید. چرا این پیشنهاد‌ها را نپذیرفتید؟
بعد از «مهیار عیار»، حدود ۱۰ پیشنهاد برای نقش‌هایی مشابه همان شخصیت داشتم. ظاهراً، چون آن نقش موفق بود، تقاضا برای تکرار آن وجود داشت، اما من این پیشنهاد‌ها را نپذیرفتم، چون نمی‌خواستم در همان قالب تکرار شوم. در نهایت گروه خوبی که هرکدام در جایگاه خودشان کاربلد بودند، یکی از انگیزه‌های اصلی من برای حضور در این پروژه بود.
اجرای نقش کازرونی چه دشواری‌هایی داشت؟
وقتی نویسنده درباره برخی از بازیگران توضیح خاصی نمی‌دهد و از حواشی و جزئیات زندگی آنها نمی‌گوید، این احتمال وجود دارد که کاراکتر در سطح باقی بماند و به تیپ تبدیل شود.
درباره کازرونی نیز تا امروز جزئیات زیادی از زندگی شخصی او نمی‌بینیم، نه خانواده‌ای از او می‌شناسیم و نه جزئیات زیادی درباره گذشته و زندگی‌اش داریم. اگر بازیگر نتواند به چنین کاراکتری جزئیاتی اضافه کند، حتی جزئیاتی که شاید در نگاه اول بسیار ساده به نظر برسند، شخصیت در سطح باقی می‌ماند و نمی‌تواند ارتباط خوبی با مخاطب برقرار کند. تلاش برای خروج از این وضعیت، چالش مهم من در اجرای این نقش بود.
البته این موضوع را نباید ضعف نوشته دانست، این بخشی از سبک کاراکتر است. خلق اثری مانند «کارآگاه علوی» توسط آقای حسن هدایت در آن دوره تاریخی، مایه مباهات است، چراکه نشان می‌دهد در چه دوره‌ای چه اثری خلق شده است. نوشته‌های آقای هدایت، مصداق فامیلی ایشان، برای همه ما و به‌خصوص برای من نوعی هدایت بود که مسیر چیست و چگونه باید آن را طی کرد. در نهایت، چالش این نقش از بسیاری از نقش‌هایی که تا امروز داشته‌ام بیشتر بود، چون نمی‌خواستم از مرز‌هایی که برای شخصیت تعیین شده عبور کنم و همزمان نمی‌خواستم در سطح باقی بمانم.
