اگرچه هنوز دفتر بازیهای آسیایی ناگویا برای ایران بسته نشده، اما عملکرد نمایندههای کشورمان در ژاپن تا به همینجای کار یک پیام روشن برای مدیریت ورزش داشت. ناگویا فقط دفتر مدالهای ورزش ایران را پر نکرد، بلکه رسماً ثابت کرد که هزینه کردن گاه سرمایهگذاری است و به همین دلیل نباید همه هزینههای ورزشی را با یک خطکش اندازهگیری کرد.
بیشک همه رشتهها مثل فوتبال، بسکتبال، والیبال یا کشتی پرتماشاگر، پرسروصدا نیستند. برخی رشتهها اتفاقا کمخبرتر هستند و شاید صرفاً در خلال مسابقات حائز اهمیت مورد توجه قرار گیرند. رشتههایی، چون روئینگ، کبدی و شاید حتی کاراته. اما پای کار که میرسد عملکردشان میتواند حتی از رشتههای پرسروصدا و پرطرفدار بیشتر هم باشد. یعنی کافی است برایشان برنامه، امکانات و مربی مناسب فراهم شود تا خیلی زود ثابت کنند هزینهای که برایشان شده در واقع سرمایهگذاری بوده است.
روئینگ دقیقاً یکی از همین نمونههاست. رشتهای که همین دو سال پیش از قایقرانی جدا شد و فاطمه مجلل گفت این جداسازی به نفع روئینگ خواهد بود و امروز در خلال بازیهای آسیایی ناگویا به چشم دیدیم نتیجه یک تصمیمگیری درست در خصوص این رشته را. رشتهای که شاید در طول سال سهم زیادی از اخبار ورزش نداشته باشد، اما پای بازیهای آسیایی و نبردهای مهم قاره که به میان میآید، سهم بزرگی از موفقیتها را متقبل شده و میتواند بخشی از بار مدالآوری کاروان را به دوش بکشد. این یعنی اگر قایق، اردو، تجهیزات، مربی و اعزام درست را هزینه بدانیم، بخش مهمی از واقعیت ورزش قهرمانی و موفقیتهای کاروانهای ورزشی کشور، بهخصوص در قاره را نادیده گرفتهایم، چراکه این هزینهها در واقع سرمایهگذاری هستند و ابزار کسب مدال و افتخارآفرینی برای ایران.
کاراته یکی دیگر از همین رشتههاست که در ناگویا گل کاشت تا بار دیگر اهمیت توجه بیشتر به این رشته را گوشزد کند. رشتهای که اگرچه سهم بیشتری از روئینگ در اخبار دارد و بیشتر دیده میشود، اما هنوز هم نیازمند توجه و حمایت بیشتر است برای افزایش عملکردش در مسابقات مختلف، خصوصاً بعد از افتخاری که در ژاپن، مهد کاراته رقم زد تا در عمل نشان دهد آنچه برایش هزینه شده بود در واقع سرمایهگذاری برای کسب خوشرنگترین مدال کاراته در بازیهای آسیایی بوده است. موفقیت کسب شده توسط کاراتهکاهای ایران مسئله کوچکی نیست. ایران در رشتهای قهرمان شد که ژاپن، میزبان بازیها سالهاست آن را با کار، برنامهریزی و سرمایهگذاری به طور جدی دنبال میکند و یکی از مدعیان همیشگی قهرمانی در آن است. به همین دلیل ایستادن بر سکوی قهرمانی در این کشور صرفاً یک نتیجه ورزشی نیست. این موفقیت بیتردید نشانه یک سرمایهگذاری حسابشده روی یک رشتهمدال آور است. رشتهای که توجه و حمایت آن برای قدم برداشتن در مسیر درست میتواند منجر به تکرار این موفقیت شود.
مسئله صرفاً هزینه مالی نیست، چراکه بیتردید این نسخه از موفقیت تنها با تزریق پول، آنهم به شکل مقطعی به ورزشکار ساخته نمیشود. رشتههایی مثل روئینگ، کاراته و دیگر رشتههایی که در ناگویا سهمی از موفقیت ایران داشتند، به حمایتهای دائمی نیاز دارند و فراهم شدن مسیر جهت شکوفایی استعدادها و پرورش آنها برای کسب نتایجی، چون قهرمانی در بازیهای آسیایی. حمایتهایی، چون استعدادیابی در ردههای پایه، برگزاری اردوهای تدارکاتی، بازیهای دوستانه، مهیا کردن تجهیزات، استفاده از مربیان باتجربه و کارآمد و حتی اعزام به مسابقات برای کسب تجربه لازم. زنجیرهای که بیتردید حذف هریک از حلقههای آن میتواند دستیابی به هدف و رسیدن به موفقیت را با مشکل مواجه کند. البته ناگویا یک هشدار هم دارد. اینکه موفقیت در چند رشته نباید باعث شود دوباره بعد از هر بازی آسیایی، همه چیز را فراموش کنیم تا چهار سال بعد، چراکه موفقیت در ورزش قهرمانی با پروژههای ضربتی ساخته نمیشود و موفقیت امروز هر رشتهای بیشک حاصل سالها کار است. به همین دلیل زمانی که برای یک رشته هزینه میکنیم، باید بپرسیم چه خروجی میتواند داشته باشد.
