جوان آنلاین: «هاجیمه موریاسو» نامی آشنا برای فوتبال‌دوستان در قاره‌کهن است. سرمربی موفق تیم ملی فوتبال ژاپن که چشم‌بادامی‌ها با او نتایجی را کسب کردند که جهان فوتبال بابت آنها انگشت حیرت به دهان گرفت.
این مربی موفق قرار بود بعد از جام ملت‌های ۲۰۲۷ از جمع سامورایی‌ها خداحافظی کند، ولی ژاپنی‌ها وقتی متوجه شدند جام ملت‌های آسیا یک‌سال به تعویق افتاده معطل نماندند و بلافاصله برگه خداحافظی را دست جناب موریاسو دادند تا او با کوله‌باری از افتخار تیم‌ملی موفق ژاپن را تحویل جانشین جوان خود، یعنی «گو اویوا» سرمربی تیم زیر ۲۱ سال این کشور دهد.
جوانگرایی یعنی این، ژاپنی‌ها قرار نیست یک‌سال معطل بمانند و بعد برنامه‌های خود را اجرا کنند. قرار نیست با تعویق جام ملت‌ها پیشرفت فوتبال ژاپن هم یک‌سال به عقب بیفتد. آنها در مسیر این پیشرفت با هیچ کس شوخی ندارند و برنامه‌هایشان را به موقع و درست اجرا می‌کنند. طبیعی است که در راه اجرای این برنامه‌ها حتی مربی موفقی، چون «موریاسو» هم به راحتی کنار گذاشته می‌شود، چون مهم موفقیت فوتبال ژاپن است نه موفقیت آدم‌ها، این آدم‌ها هستند که در کنار نام ژاپن معنی و مفهوم پیدا می‌کنند. به همین خاطر هم است که فوتبال روبه‌جلوی سامورایی‌ها حتی اگر در مقاطعی نتیجه مطلوب را هم کسب نکند هیچ‌گاه از حرکت باز نمی‌ماند.
حالا از شرق قاره آسیا سفر کنیم به غرب قاره‌کهن، همین کشور عزیز خودمان ایران و فوتبالی که نزدیک دو دهه است منتظر جوانگرایی مانده و درجا می‌زند. فوتبالی که برخلاف ژاپن آدم‌های آن مهم‌تر از اصل هستند. حتی اگر ناموفق باشند و حتی اگر حضورشان کوچک‌ترین دستاوردی نداشته باشد. اینجا هم طبیعی است، اما برخلاف ژاپن که پیشرفت امری طبیعی محسوب می‌شود اینجا شکست و عقبگرد طبیعی است، چون همه چیز فدای آدم‌های شکست‌خورده و سیاست‌های مدیران شکست‌خورده می‌شود.
فوتبال ایران اسیر مدیرانی شکست‌خورده با سیاست‌های نخ‌نما شده و شعارزده است که دلخوش به موفقیت‌های مقطعی و کوتاه‌مدت تنها به دنبال مطامع خودشان هستند. در این راه آدم‌هایی هم هستند که باید این سیاست‌های شکست‌خورده را تا مرحله نابودی کامل فوتبال ایران پیش ببرند پس در کنار مدیران ناموفقی حضور دارند تا نتیجه مطلوبشان حاصل شود و جیب‌هایشان پر پول اصلاً هم مهم نیست که چه بلایی سر فوتبال ایران می‌آید. گفتیم که آدم‌ها در این فوتبال مهم‌تر از خود فوتبال و حتی ایران هستند.
جام ملت‌های آسیا یک‌سال به تعویق افتاد. امیر قلعه‌نویی هم قرار بود مثل موریاسو تا پایان جام ملت‌ها سرمربی باشد، اما مهدی تاج آمد و گفت ژنرال تا جام ملت‌ها روی نیمکت باقی می‌ماند و این یعنی یک‌سال در جا زدن و حرکت با همان دست‌فرمان سابق، بدون تعارف بگوییم، هیچ اتفاقی نمی‌افتد. هیچ تغییری صورت نخواهد گرفت. مگر آنکه یکی از این جماعت خودش به این نتیجه برسد که دیگر وقت رفتن است و الا اوضاع به همین منوال پیش خواهد رفت. یک‌سال که سهل است اگر جام ملت‌ها باز هم به تعویق بیفتد مهدی تاج باز هم می‌آید و با همان ادبیات نخ‌نما شده همه چیز را ابقا می‌کند.
با این تفاسیر حالا راحت می‌توان متوجه شد که چرا فوتبالی مانند فوتبال ژاپن هیچ‌گاه از مسیر پیشرفت و حرکت رو به جلو باز نمی‌ایستد و برخلاف آن چرا فوتبالی مانند فوتبال ایران هیچ‌گاه به درستی در مسیر پیشرفت و توسعه قرار نمی‌گیرد. مهم است، خیلی هم مهم است که چه کسانی برای فوتبال یک کشور برنامه‌ریزی کنند و چگونه بخواهند برنامه خود را پیش ببرند. مهم است که این آدم‌ها خودشان را فدای فوتبال کشور کنند درست مثل ژاپنی‌ها، نه مثل آدم‌های فوتبال ما که فوتبال ایران را فدای وجود سراسر ضرر و زیانشان برای کشور کرده‌اند.
