علاقهمندی کودکان به پلیس شدن، انگیزهای بود تا طرح «همیار پلیس» با همکاری پلیس راهور فراجا و وزارت آموزش و پرورش در سال ۸۶ اجرایی شود.
آن زمان هدف از اجرای این طرح که ویژه دانشآموزان دورههای ابتدایی و راهنمایی بود، ارتقای سطح فرهنگ ایمنی و ترافیک و تقویت انضباط اجتماعی در بین دانشآموزان و اولیای آنان، تقویت روحیه مسئولیتپذیری، خودباوری و اعتماد به نفس در دانشآموزان، آموزش و آشنایی دانشآموزان با موارد ایمنی و ترافیک از طریق شناسایی تخلفات حادثهساز، نهادینه کردن رعایت و احترام به قوانین اجتماعی بین دانشآموزان و اولیای آنان و کاهش تخلفات رانندگی و به تبع آن کاهش تلفات انسانی و ضررهای مادی حاصل از سوانح رانندگی، با بیانی مؤدبانه و پندآموز اعلام شد.
به گفته کارشناسان تربیتی، این طرح از جمله طرحهای هویتبخش به دانشآموزان بود که آنها را به یک کنشگر فعال در اجتماع تبدیل میکرد.
در زمان اجرای این طرح، پلیس برای نمونه تذکر دادن در خصوص سه تخلف نبستن کمربند ایمنی، صحبت کردن با تلفن همراه و سرعت غیرمجاز را که بیشترین سهم را در تخلفات داشت، در دستور کار قرار داد؛ لذا از همیاران پلیس خواسته شد تا این سه موضوع را هنگام رانندگی اعضای خانواده خود به آنها تذکر دهند. البته اقدام خوبی که آن زمان پلیس راهور انجام داد، صدور کارت همیار پلیس و کلاه متحدالشکل بود؛ علاوه بر آن، با تهیه تیزرهای تبلیغاتی که به صورت انیمیشن و فیلم بود، از خانوادهها و مردم خواسته شد تا این تذکرات را که همانا از زبان پلیس بود، جدی گرفته و به آن عمل کنند.
سرانجام یک سال پس از اجرای این طرح، بررسیهای پلیس راهور نشان داد این تذکرات نقش مهمی در کاهش قابل توجه این سه تخلف در هنگام رانندگی داشتهاست.
با این حال، در سالهای اخیر کمتوجهی به این موضوع مهم از سوی رسانه ملی در قالب تهیه و پخش انیمیشن و فیلم که تأثیر بالایی در کاهش این تخلفات داشت، موجب شد تا آمار سه تخلف نبستن کمربند ایمنی، صحبت کردن با تلفن همراه و سرعت غیرمجاز دوباره بالا برود.
همچنین خالی بودن تبلیغات پلیس راهور فراجا و اعلام آمارها در خصوص مثبت بودن این اقدام فرهنگی که میتوانست اثرپذیری این اقدام را بیش از پیش نمایان کند، سبب شد تا دوباره شاهد این تخلفات باشیم؛ لذا در حال حاضر جای دارد تا پلیس همانند گذشته با تکرار این اقدام فرهنگی مؤثر، تخلفات ترافیکی در سطح کلانشهرها خصوصاً تهران را به حداقل ممکن برساند؛ چراکه با بررسی کشورهایی که در زمینه کاهش حوادث رانندگی در جایگاه خوبی قرار دارند، میتوان پی برد که اقدام فرهنگی، مخصوصاً اگر از داخل خانوادهها و توسط کودکان صورت بگیرد، چه میزان بر نهادینه شدن فرهنگ ترافیکی، خصوصاً برای نسلهای آینده، میتواند تأثیرگذار باشد.
