جوان آنلاین: پایگاه خبری المیادین با اشاره به ادعای رژیم صهیونیستی مبنی بر «کنترل عملیاتی» ارتفاعات علیالطاهر، نوشت که این اقدام بخشی از راهبرد گستردهای است که رژیم صهیونیستی در جنوب لبنان آن را دنبال میکند. این تپه با ارتفاع حدود ۶۰۰ متر و فاصله تقریبی۱۵ کیلومتری از مرز، موقعیتی مشرف بر منطقه دارد و سایتهای جنوبی را به منطقه «التفاح» متصل میکند.
به گزارش مهر، در حالی که ارتش رژیم صهیونیستی مدعی شده شبکه تونلهای زیر این تپه را از مقاومت حزبالله تخلیه کرده است، یک مقام نظامی لبنانی اعلام کرد که نیروهای اسرائیلی بر ورودیهای جنوبی کنترل دارند و با پهپاد منطقه شمالی را زیر نظر گرفتهاند، اما میزان نفوذ آنها به درون شبکه تونلی مشخص نیست.
در همین حال، حملات رژیم صهیونیستی به بخشهای گستردهتری از مناطق تحت اشغال در جنوب لبنان افزایش یافته است. صهیونیستها طی روزهای اخیر بیمارستان «غندور» در نبطیه فوقا را ویران کرده و به ساختمان وزارت دارایی و تأسیسات و خانههای غیرنظامی آسیب رساندند. همچنین طبق گزارش خبرگزاری رسمی لبنان، در «کفررمان» واقع در منطقه نبطیه، ، صبح امروز ۷ سپتامبر، ۱۱ نفر از جمله دو کودک و دو امدادگر به شهادت رسیدند.
این تحولات در حالی رخ میدهد که آژانس رسانهای رژیم صهیونیستی به نقل از مقامات امنیتی گزارش داد که تلآویو در حال کاهش منطقه اشغالی فعلی خود به نواری با عمق ۳ تا ۴ کیلومتر است. این اقدام از طرحی که «خط خاکستری» نامیده میشود، پیروی میکند و ساختوسازهای نظامی جدیدی در درون آن بنا میشود که البته این طرح هنوز موافقت سران سیاسی تلآویو را جلب نکرده است.
جنوب لبنان در کش و قوس ۳ خط موهوم
پس از صحبتهای اخیر درباره «خط خاکستری»، میتوان نتیجه گرفت که جنوب لبنان تحت حاکمیت سه خط است که وضعیت آنها از نظر بنیادین با هم متفاوت است:
خط اول، «خط آبی» است که توسط سازمان ملل در سال ۲۰۰۰ برای تأیید عقبنشینی رژیم صهیونیستی ترسیم شد. این خط مرز بینالمللی نهایی نیست، اما مرجع عملی سازمان ملل میان لبنان و تل آویو محسوب میشود.
دوم، «خط زرد» است که توسط «ارتش» رژیم صهیونیستی در جریان جنگ کنونی اعلام شد. این خط در ماه آوریل، با انتشار نقشهای از یک منطقه امنیتی با عمق ده کیلومتر و حدود بیست سایت نظامی جدید منتشر شد. این بخشی از دیدگاه امنیتی رژیم صهیونی است که معتقد است «مرزهای امنیتی اسرائیل» تا جایی که سربازانش قادر به رسیدن باشند، گسترش مییابد.
سوم، «خط خاکستری» است؛ که هنوز یک خط رسمی نیست، بلکه پروژهای صهیونیستی برای کاهش عمق اشغالگری در لبنان است. با این حال، کاهش مساحت اشغال لزوماً به معنای کاهش دامنه قدرت نیست. تل آویو تلاش دارد با کنترل ارتفاعاتی مانند «علیالطاهر» و استفاده از سایتهای مستحکم و پهپادها، شناسایی و برتری هوایی، با اشغال یک نوار زمینی کوچکتر، مناطق امنیتی وسیعتری را تحت نظارت و آتش نگه دارد.
رفتار فعلی تل آویو در جنوب لبنان، یادآور مدل «کمربند امنیتی» است که در سال ۲۰۰۰ پایان یافت. کمربند قدیمی مبتنی بر استقرار نیروهای مزدور آنطوان لحد در منطقه بود، اما کمربند احتمالی امروز میتواند بر نیروهای کمتر، سایتهای مستحکمتر و کنترل هوایی و آتش گستردهتر تکیه کند.
با وجود تداوم اشغالگری رژیم صهیونیستی، قطعنامه ۲۷۹۰ شورای امنیت بر «خط آبی» پافشاری میکند و از تلآویو میخواهد نیروهای خود را از شمال آن خارج کرده و مناطق حائل را در داخل خاک لبنان برچیند. همچنین نیروهای «یونیفیل» مستقر در لبنان، اشغالگری رژیم صهیونیستی و ایجاد مناطق حائل را نقض قطعنامه ۱۷۰۱ دانستهاند. از این رو، انتقال از خط زرد به خاکستری، تا زمانی که عقبنشینی به خط آبی ختم نشود، به معنای حقوقی یک «عقبنشینی» محسوب نمیشود.
نقش آمریکا در اجرای طرح صهیونیستی خط خاکستری
در طرف دیگر، آمریکا در تعامل با شرایط کنونی، دیپلماسی پیچیدهای را در پیش گرفته است. توافق چارچوب منعقد شده در ۲۶ ژوئن، «بازگشت اقتدار ارتش لبنان و خلع سلاح گروههای غیردولتی» را با «بازگشت تدریجی اسرائیل از اراضی لبنان» پیوند داده است. در مذاکرات رم در ماه جولای، بر ساختار «مناطق آزمایشی» توافق شد که در آن ارتش لبنان در موازات عقبنشینی نیروهای صهیونیست در منطقه مستقر شود. با این حال، اولین آزمایش در منطقه زوطر غربی، دشواری این مدل را آشکار کرد و چالشهایی نظیر تیراندازی در نزدیکی ارتش لبنان، ویرانی گسترده روستاها، اختلاف بر سر راستیآزمایی خلع سلاح و نبود یک جدول زمانی جامع برای عقبنشینی پدیدار شد.
المیادین در پایان تصریح کرد که گذار به طرح « خط خاکستری» ممکن است واقعاً به معنای کاهش ملموسِ مساحتِ اشغالگری در لبنان باشد، اما اگر این وضعیت در داخل خاک لبنان تثبیت شود، الگوی دیگری را ایجاد خواهد کرد که مبتنی بر «حضور فیزیکی کمتر» در زمین و «کنترل از راه دور» بیشتر است.
