امان از تکنولوژی، لعنت به VAR تا آخر دنیا، لعنت به کمکداور ویدئویی. ما باید صعود میکردیم. فوتبال همان فوتبال قدیمی خودمان بود. ما هم نیوزیلند را بردیم، هم بلژیک را و هم مصر را، اما خب قانونهای مندرآوردی فیفا، قانونهای خلقالساعهای که فوتبال را به گند کشیده، سرمان را برید.
علی نعمتی در بازی اول به نیوزیلند گل زد، گفتند ۱۰ سانت در آفساید بوده. مهدی طارمی یکی از زیباترین گلهای جام جهانی را داخل دروازه بلژیک جا داد، گفتند ۵سانت در آفساید بوده. جالبتر وقتی که همه گفتند دست مدافع بلژیک آفساید را پر کرده، بهانه آوردند که دست بازیکن حساب نمیشود. تصمیم انقدر سختگیرانه بود که حتی داد منتقدان فوتبال جهان را هم درآورد، تا جایی کهگری نویل گفت: «VAR، گل طارمی را از فوتبال دزدید.» رسیدیم به بازی سوم. شجاع خلیلزاده گل زد، یک ایران غریو پیروزی و صعود سر داد، اما نه، گفتند نوک پایش به اندازه ۳ سانت جلوتر از مدافع بوده. جالب بود که مدافع نزدیک خط دروازه مصر را دروازهبان حساب کردند، در حالیکه توپ به دروازهبان جلوکشیده مصر خورد و جلوی پای شجاع افتاد. اینجا هم تمام کارشناسان گفتند که بسیار سختگیرانه بوده، آنهم در حالیکه فیفا به داوران توصیه کرده تصمیم به گل بگیرند نه رد آن، اما ظاهراً در این جام وقتی پای یاران وسط بود، اوضاع فرق میکرد.
سه بار تا مرز جنون پیش رفتیم و هر سه بار تکنولوژی فوتبال شادیمان را پس گرفت. سه گل زیبا زدیم و سه بار حقمان را مثل خیلی جاهای دیگر خوردند. نام علی نعمتی، مهدی طارمی و شجاع خلیلزاده بهعنوان سه گلزنی که تکنولوژی فوتبال گلهای سالمشان را مردود کرد، حتماً در تاریخ جامجهانی ثبت میشود.
