جوان آنلاین: جنگ تحمیلی چهلروزه و پیش از آن دوازدهروزه، خسارات مادی و معنوی فراوانی به کشور تحمیل کرد که شهادت قائد عظیمالشأن جمهوری اسلامی ایران، فرماندهان و مسئولان ارشد لشکری و کشوری، دانشمندان هستهای، دانشآموزان مدرسه میناب و بیش از ۳ هزار شهید هموطن، در رأس این خسارتهاست و قابل جبران هم نیست، اما همانگونه که رهبر شهید پیشبینی کرده بودند، ملت ایران مقابل دشمن مبعوث خواهند شد؛ گویی این بعثت در لایههایی از مدیران سیاسی با گرایشهای خاص هم در حال نمایان شدن است.
محمدعلی ابطحی، رئیس دفتر دولت اصلاحات، اخیراً در اظهارنظری تصریح کرده است: «مدال افتخار موشکی شدن ایران را باید زد به سینه آیتالله شهید.» این فعال سیاسی اصلاحطلب با بیان اینکه بعد از این جنگ ما فهمیدیم و مطلع شدیم، اضافه کرده است: «جنگی که رهبرش نیست، فرمانده کل قوایش نیست، فرماندهان دیگرش نیستند، اینقدر منظم علیه دشمنی که مثلاً عراق نیست، بلکه امریکا و اسرائیل مشترکاً و رسماً وارد جنگ شدند، این گونه جنگیدن و امکانات جنگی را درست کردن، مدالش را فقط باید به سینه آیتالله خامنهای زد. در جریانم که چقدر تلاش ایشان بود برای این رشد.»
ابطحی پیشتر و با تکرار این ادبیات در یادداشتی به مناسبت اربعین شهادت رهبر عظیمالشان انقلاب نوشته بود: «مدال افتخار قدرت نظامی و موشکی امروز ایران را باید به آیتالله شهید داد که رزمندگان امروز در جنگ با قویترین ارتش دنیا و نیز در رویارویی با خونخوارترین رژیم میتوانند مقاومت کنند و تعجب همگان را جلب کنند. نظم آهنین نیروهای نظامی در فقدان فرمانده کل قوا و در برابر دشمن تروریست و علیرغم شهادت فرماندهان ردههای بالا در ادامه مقاومت و اداره هوشمندانه دفاع از این آب و خاک از هنرهای آیتالله شهید بود.»
اذعان یک فعال سیاسی اصلاحطلب به افتخار موشکی شدن جمهوری اسلامی ایران و توسعه توان دفاعی و بازدارندگی کشور که محصول تدبیر رهبر شهید انقلاب بوده، در حالی است که یک دهه پیش بودند کسانی که ادعا میکردند: «دنیای فردا، دنیای گفتمانهاست نه موشکها». موضوعی که همان روزها با واکنش رهبر معظم انقلاب مواجه شد و ایشان در ۱۱ فروردین ماه سال ۱۳۹۵ در دیدار جمعى از مداحان تصریح کردند: «اینکه بعضیها بیایند بگویند "فردای دنیا، فردای مذاکره است، فردای موشک نیست"، این حرف اگر از روی ناآگاهی گفته شده باشد، خب ناآگاهی است؛ اگر از روی آگاهی گفته شده باشد، خیانت است. چطور [چنین چیزی]ممکن است؟ اگر چنانچه نظام جمهوری اسلامی دنبال علم برود، دنبال فنّاوری برود، دنبال مذاکره سیاسی برود، دنبال کارهای گوناگون تجاری و اقتصادی برود - که همه اینها لازم است-، اما قدرت دفاعی نداشته باشد، توانایی دفاع کردن نداشته باشد، هر بیسروپایی و [هر]دولت فرصتطلبی او را تهدید میکند که اگر فلان کار را نکردید، ما موشک میزنیم؛ خب اگر شما امکان دفاع نداشته باشید، مجبورید عقبنشینی کنید.»
اکنون که یک دهه از آن بیانات حکیمانه گذشته است و جمهوری اسلامی ایران طی ۹ ماه گذشته دو جنگ نابرابر با دو قدرت اتمی دنیا را با توان موشکی و پهپادی بومی خود، پیروزمندانه پشت سر گذاشته و متجاوزان را منکوب کرده است، بهتر میتوان دوراندیشی آن رهبر حکیم را درک کرد.
