جوان آنلاین: با گذشت سه هفته از جنگ تحمیلی امریکا و رژیم صهیونیستی علیه ملت ایران، میدان مقابله و سیلی زدن به دشمنان متجاوز به مراتب فراختر از روزهای نخستین شده است. رهبر شهیدمان گفته بودند، دست از پا خطر کنید، «بیچارهتان» خواهیم کرد. اکنون آنها این بیچارگی را با تمام وجود لمس میکنند. نه یارای مقابله و رهگیری موشکهای ایرانی را دارند و نه حریف خشم میدانی ملت ایران شدهاند.
ترامپ مفسد و مغرور، فکر کرده بود مانند الگوی ونزوئلا در یک عملیات «تمیز، سریع و کم هزینه» کار نظام اسلامی را یکسره خواهد کرد؛ اکنون، اما در میدان چنان زمینگیر و مستأصل شده که مانند بیمار مالیخولیایی مشاعر خود را از دست داده و نمیفهمد چه میکند و چه میگوید. تا جایی که برای آرام کردن او به جادو جنبل و روان درمانی متوسل شدهاند که البته کارساز هم نبوده است.
آنگونه که گفته شده، ترامپ با پیشنهاد «وسوسهانگیز» نتانیاهو به این معرکه پانهاده که البته تبختر و خوی سلطهطلبانه خود او نیز در پذیرش این پیشنهاد بیتأثیر نبوده است. او وسوسه شده بود که با حمله به ایران و ساقط کردن نظام برآمده از رأی مردم، علاوه بر تجزیه ایران، هم بر منابع عظیم نفت و گاز کشور مسلط خواهد شد و هم کنترل انرژی دنیا را به دست خواهد گرفت که در آن صورت، هم هژمونی امریکا را با این ابزارها حفظ خواهد کرد و هم چین و روسیه را کنترل میکند. نخستوزیر رژیم صهیونیستی هم با این وسوسه دنبال حذف بزرگترین مزاحم منطقهای برای توسعهطلبی خود و رسیدن به رؤیای نیل تا فرات بود، اما اکنون هر دو در باتلاقی فرو رفتهاند، که هر چه تقلا میکنند، بیشتر به مرگ نزدیکتر میشوند. این سوی معادله، اما وضعیت به کلی متفاوت است. دشمن صهیونی- امریکایی در تصور باطل خود، فکر میکرد با ترور رهبر معظم انقلاب و فرماندهان ارشد، نظام اسلامی از هم خواهد پاشید، اما خون او رستاخیزی در ایران به پا کرده است. اکنون بهتر میتوان آن عبارت بنیانگذار انقلاب اسلامی را درک کرد که گفتند «من با جرئت مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسول الله و کوفه و عراق در عهد امیرالمؤمنین و حسین بن علی میباشند». آنها به خونخواهی رهبر شهیدشان قیام کردهاند. گویی شهادت مقتدایمان روح و حیات تازهای به مبارزات حق طلبانه ملت ایران دمیده است. خشم اجتماعات میدانی ملت ایران از ترامپ و نتانیاهو، اگر نگوییم کشندهتر و مؤثرتر از موشکهای خوشهای است، کمتر نیست. خشم و خوشهای که به زودی بساط متجاوزان را برای همیشه از منطقه برخواهد چید. «الیس الصبح بقریب».
