آدم میماند از بدون تماشاگر بودن مسابقات لیگ برتر فوتبال خوشحال باشد یا ناراحت. از یک طرف میگوییم که شور و هیجان فوتبال بدون حضور تماشاگر و هوادار کاملاً از بین میرود از طرف دیگر با دیدن رفتارهای جماعت فوتبالی در زمین مسابقه خدا را شکر میکنیم هواداری در ورزشگاه وجود ندارد تا از نزدیک شاهد رفتارهای زشت و زننده بزرگ و کوچک فوتبال کنار زمین و داخل میدان باشد.
آنچه یکشنبه شب در ورزشگاه انزلی رخ داد، نمونه بارز بیاخلاقی و افسارگسیختگی جماعت فوتبالی بود. وقتی مازیار زارع در نقش سرمربی ملوان و خداداد عزیزی در سمت سرپرست تراکتور بهطور وحشیانه به طرف هم حمله میکنند و با الفاظی زشت یکدیگر را خطاب قرار میدهند باید هزاران بار شکر کنیم که تماشاگری در ورزشگاه حضور نداشت. وقتی کاپیتان تراکتور همچنان با حرکات زشت خود حاشیهساز میشود باید خوشحال باشیم هواداری در ورزشگاه حضور ندارد که کار از این افتضاحی که هست، بالاتر بگیرد.
مدتهاست که دیگر حتی جریمههای آنچنانی هم تأثیری بر رفتارهای زشت فوتبالیها ندارد. انگار عادت کردهاند که هر غلطی دلشان میخواهد بکنند و بعد هم همه چیز را ماستمالی کنند. اصلاً نمیخواهیم که یک طرف را مقصر معرفی کنیم، اتفاقاتی که در ورزشگاههای بدون تماشاگر رخ میدهد بههیچ وجه قابل تحمل نیست. مربوط به یک یا دو بازی یا یک شخص و دو شخص خاص هم نمیشود. بازی ملوان و تراکتور فقط یکی از آنها بود. همین هفته بازی فجر و شمسآذر را هم داشتیم که دستکمی از این بازی نداشت، وقتی سرمربیان دو تیم حسابی از خجالت هم درآمدند.
در این میان یک نکته مهم از نظر برگزارکنندگان لیگ نایده گرفته شده که به نظر میرسد باید آن را به جماعت فحاش فوتبال یادآور شوند و آن اینکه به این جماعت بیاخلاق و فحاش یادآوری کنید بازی بدون تماشاگر است و با توجه به سکوت سکوها اراجیفی که به زبان میآورند به راحتی به گوش میرسد. پس حداقل برای حفظ شخصیت نداشته خودشان هم که شده قدری مراقب باشند تا بیشتر از این آبروی نداشته خود را به باد ندهند.
مورد مهم دیگر حضور برخی تماشاگرنماها در ورزشگاهها، حتی در زمان انجام بازی بدون تماشاگر است. عدهای که ظاهراً همیشه باید باشند و همیشه حاشیه درست کنند. آنچه از حاشیههای بازی ملوان و تراکتور بیرون آمده، حضور عدهای از این افراد در ورزشگاه است که اتفاقاً با قدرت تمام در حال فحاشی هستند. عدهای که حتی تعداد اندکشان هم برای به جنجال کشیدن یک مسابقه کافیست. البته ذکر این نکته لازم است که بازیکنان، مربیان، کادر فنی و سرپرستی تیمها که القاب و عنوانهایشان را کامیون هم نمیکشد نباید به راحتی تحت تأثیر جو قرار بگیرند. هرچند که زیاد نمیتوان از این جماعت «دوزاری» میلیاردبگیر توقع صعه صدر و خویشتنداری داشت.
باز هم میگوییم که فوتبال با تماشاگر و هوادار فوتبال میشود، ولی ما امروز خوشحالیم که حداقل این حجم از فحاشی و پردهدری مقابل چشم هواداران نمایش داده نمیشود.
