جوان آنلاین: بانوان از جمله افراد مؤثر در ترغیب دیگر اعضای خانواده به ورزش هستند. وقتی مادری ورزشکار است و به باشگاه میرود، باعث میشود همسر و فرزندان هم میل بیشتری به ورزش پیدا کنند. در غیر اینصورت همه تمرکز به سمت کلاسهای تقویتی و آموزش درسی میرود و نشاط از خانه دور میشود. بنابراین آنها همانطور که برای مهارتآموزی درسی فرزندانشان برنامهریزی میکنند باید به فکر مهارتآموزی ورزشی هم باشند و برای آن نیز برنامهریزی کنند. در این صورت آینده ورزشی کشور نیز تضمین میشود.
سرتیپ علی مجدآراء، عضو هیئت رئیسه ورزشهای همگانی آسیا میگوید: «مادران به عنوان عمود خیمه ورزش و سلامتی کشور علاوه بر اینکه به فکر بالا بردن دانش فرزندانشان هستند به نیازهای حرکتی آنها هم باید پاسخ بدهند تا فرزندانی سالم داشته باشند. بعد از والدین، اگر آموزش و پرورش، دانشگاهها و باشگاهها طبق یک برنامه منظم، مهارتهای ورزشی را به فرزندان آموزش دهند ما شاهد قهرمانهای بسیار در آینده کشورمان خواهیم بود. این قهرمانی ورزشی همچنین باعث ایجاد انگیزه در همه خانوادهها و شرکت آنها در برنامههای ورزشی میشود. پس به جرئت میتوان گفت مادران و بانوان عمود خیمه ورزش هستند. بنابراین لازم است به ورزش خود بانوان نیز اهمیت داد و موانع را برطرف کرد.»
مشروح گفتگو با وی در ادامه میآید.
سرانه محیطهای ورزشی برای بانوان چقدر است؟
در دنیا و کشورهای پیشرفته برای مکانهای ورزشی سهم سرانه ورزش سه و نیم تا چهار متر دیده میشود که در کشور ما حدود یک تا یک و نیم متر است. این سرانه امروزه برای بانوان رو به بهبودی است. سرانه محیطهای ورزشی برای بانوان ۵۰ درصد است که این روز به روز بهتر میشود، زیرا سیاستها بر این است که مکانهایی را برای بانوان درست کنند تا هر جا آقایان هستند بانوان نیز لحاظ شوند. فدراسیونهای مختلفی از جمله ورزشهای همگانی و آمادگی جسمانی موظف شدند این کار انجام شود.
میزان حضور بانوان در فدراسیونهای همگانی چقدر است؟
در فدراسیون همگانی ۹۰ درصد مخاطبان ما بانوان هستند. در رشتههایی مثل پیلاتس و طنابزنی ما توانستیم رکورد جذب بانوان را در باشگاههای مختلف داشته باشیم. در کلاسهای آموزشی فدراسیون همگانی نیز بانوان بیشتری جذب میشوند. مثلاً در هر کلاس، ۹۰ درصد مخاطبان و داوطلبان بانوانی بودند که از سراسر کشور شرکت میکردند. به همین دلیل شعار ما در ورزش همگانی این بود: «دختران، بانوان و مادران عمود خیمه ورزش همگانی»
نقش آموزش و پرورش را در ورزش چگونه ارزشیابی میکنید؟
هر چند تلخ، اما باید گفت آموزش و پرورش در امر ورزش و آینده ورزش کشور خیلی کوتاهی دارد. در سالهای قبل همه قهرمانی کشور از آموزشگاهها و مدارس شروع میشد، بنابراین نیاز به تغییر در روش است و باید حرکتی اصولی داشت. باید از تجربیات کشورهای مختلف بهره برد و آن را پیاده کرد. همانطور که در آموزش و پرورش مدارس غیرانتفاعی را ایجاد کردهایم، باید در ورزش هم سیستمی مثل مدارس غیرانتفاعی تعریف کنیم تا مدارس مختلف ورزشی را همپای مدارس تحصیلی داشته باشیم و بچهها را با مهارتهای مختلف آشنا کنیم. این باعث میشود در آینده ورزشی ذخیره خوبی داشته باشیم. اگر از همان ابتدا مادران و بعد مدارس برای ورزش دانشآموزان برنامهریزی درست و حرفهای داشته باشند، سلامتی و آینده ورزشی کشور را میتوان تضمین کرد.
بهترین سن برای شروع ورزش چه سنی است؟
در همه جوامع پیشرفته ورزشی برای مادر از دوران جنینی فکر ورزش رقم میخورد و او باید به فکر انجام ورزش کودکش باشد. توان حرکتی در تمام دنیا حرف اول را میزند. مادران به عنوان عمود خیمه ورزش کشور و سلامت فرزندان مسئولیت دارند تا قبل از مدرسه، سواد حرکتی را به او آموزش دهند. بعد مربیان در مدرسه هستند که باید مهارتهای حرکتی را به فرزندانمان ارائه دهند. فرقی هم ندارد چه دختر چه پسر. آن وقت تزریق خوبی از افراد سالم چه دختر و چه پسر به جامعه خواهیم داشت. پدران و مادران با هماهنگی یکدیگر، به فرزندانشان کمک کنند تا باشگاههای تخصصی و برنامههای تخصصی را در ورزش آنها بگنجانند.
ورزشهای همگانی از چه ابعادی اهمیت دارد؟
باید خانوادهها را درگیر ورزش کرد. تا آن کوهپایهها نباشد نمیتوانیم عدهای را در قله ببینیم. در یک همایش بزرگ، وقتی از همه جا برای رفتن به قله میآیند، میبینیم عدهای در همان ارتفاع میمانند. بنابراین هم لازم و هم ملزوم را باید داشت، یعنی هم قهرمان لازم است که ایجاد انگیزه کند هم این همگانی بودن لازم است که همه شرکت کنند.
موضوع استعدادیابی از چه مسیری باید انجام شود؟
ورزشهایی مثل شنا، ژیمناسیک و دوومیدانی از ورزشهای مادر و پایه ورزشهای دیگر هستند، این ورزشها باید از دوران کودکی انجام شوند تا مهارت لازم کسب شود. استعدادیابی از جمله مواردی است که میتواند خانوادهها را در شناخت کودکانشان کمک کند، اما متأسفانه در کشور سیستم استعدادیابی استانداردی نداریم. استعدادیابی باید از همان زمان مدارس و کودکی انجام شود. بیشتر کشورها سنجش، اندازهگیری و استعدادیابی را دارند و تشخیص میدهند بدن برای چه رشتهای آمادگی دارد تا بچهها در آن رشته تربیت شوند. در کشور ما، بسیاری از قهرمانان ما به صورت اتفاقی استعدادشان کشف شد. در حال حاضر همه فدراسیونها بنا بر شرح وظایفشان استعدادیابی دارند، اما این مسئولیت بر عهده آموزش و پرورش است که این امکان هنوز فراهم نشده است. خانوادهها میتوانند فرزندانشان را به کمیته استعدادیابی، به بعضی فدراسیونهای مختلف و بعضی باشگاهها ببرند که امکان سنجش و اندازهگیری دارند.
با هر شرایطی به نیازهای حرکتی پاسخ دهیم
بیتردید یکی از دلایل قهر خانوادهها با ورزش مشکلات اقتصادی است. طبق اصل سوم قانون اساسی، ورزش و حتی تحصیل باید رایگان باشد. اما در حال حاضر کسی میتواند بهترین ورزش، مهارت، باشگاه و تفریحات را داشته باشد که امکانات اقتصادی دارد و کسی که مشکل اقتصادی دارد مجبور است از اماکن سطح پایینتری استفاده کند. شهرداری قبلاً با قیمت خیلی مناسب اماکن را در اختیار اقشار و افراد مختلف میگذاشت، اما بسیاری از اماکن خودگردان شدند. البته اینها نباید بهانه شود و خانوادهها باید با هر شرایطی که دارند به نیازهای حرکتی شان پاسخ دهند و از هر امکاناتی بدون محدودیت زمانی و مکانی استفاده کنند حتی اگر امکان تخصصی هم فراهم نشد ورزش را به صورت همگانی، پیادهروی در اماکن مختلف، در باشگاهها و پارکها انجام دهند تا سلامتی شان حفظ شود. ورزش به صورت مستمر را در کل روزهای هفته توصیه میکنم درغیر اینصورت سه روز در هفته به اندازه ۲۰ تا ۳۰ دقیقه نرمش یا پیادهروی برای سلامتی هر فرد لازم است.
