مهدی محمدی در کانال تلگرامی خود نوشت: این جنگ را طرفی خواهد برد که بتواند غافلگیری تولید کند. حجم خشونت و ویرانی کور ملاک نیست. تولید غافلگیری نیازمند داشتن برنامهای است که از مدتها قبل تدوین و اجزای آن تمرین شده باشد. حماس و متحدانش از روز اول به خوبی میدانستند وارد چه مسیری میشوند و چند گام جلوتر را دیدهاند. تا اینجا اسرائیل کاری نکرده که خارج از پیشبینیها باشد. جنگ را طرفی میبرد که هدف داشته باشد. حماقت برخاسته از خشم هدف نظامی تولید نمیکند، ولو اینکه بتوانید در پنج روز ۴ هزار تن مهمات مصرف کنید. نتیجه میشود همین که اکنون نمیدانند کجا را بمباران کنند. این جنگ را طرفی میبرد که بتواند روی زمین بجنگد. تسلط بر محیط شرط پیروزی در نبردی است که در محیط متراکم شهری رخ میدهد. اسرائیل بیش از یک سال برنامهریزی و تمرین را در غزه ندید، دهها هزار تله و دام را چگونه خواهد دید؟!
جنگ را طرفی میبرد که نترسد. جوانی که از همه خانوادهاش فقط او باقیمانده چه برای ترسیدن دارد؟! و کدام هدف برای او نیرومندتر از این است که از کشندگان خانوادهاش انتقام بکشد؟ و از آنسو سرباز بینوای اسرائیلی که بهشت موعودش جهنم از آب درآمده، با چه انگیزهای باید بجنگد؟
ضمناً غزه مسطح نشده. گالانت از همان ابتدا هم بیخردتر از آن بود که بفهمد غزه را مسطح نمیکند، بلکه در حال تبدیل آن به خاکریز و سنگر است. حالا سنگرها مهیاست. مردانی لازم است که بجنگد!
یک نکته دیگر را هم اجازه بدهید، بگویم. میگویند هزاران سرباز اسرائیلی بر دروازههای غزه ایستادهاند. خواهیم دید! اما باید بدانند و لابد میدانند که دهها هزار مرد جنگی پشت مرزهای سرزمینهای اشغالی ایستادهاند یا میخواهند به قدس بروند یا به بهشت!
اگر یک جبهه گشوده شد همه جبههها گشوده خواهد شد. نوبت و ترتیبی در کار نیست. سد که شکست سیل خواهد آمد. در ساحل بابالمندب هم آماده جهادند و آزادی قدس را میسر میدانند؛ سوریه و لبنان که جای خود دارد!
