جوان آنلاین: امید اصلیترین فاکتوری است که اثری از آن در تیم فوتبال امید دیده نمیشود. ناکام ماندن تیمملی فوتبال زیر ۲۳ سال ایران در راهیابی به المپیک پاریس و همچنین کسب مدال در بازیهای آسیایی هانگژو عوامل زیادی دارد و بسیاری از افراد تصمیمگیرنده در آن نقش داشتهاند. حاصل همه اینها حسرت ۵۲ سالهای است که فوتبال کشورمان برای گرفتن سهمیه حضور در بازیهای المپیک آن را تحمل میکند. این مسائل باعث شده است ناامیدی بخشی جدانشدنی از تیم امید باشد.
رؤیای برباد رفته
قرار بود امیدها با موفقیت در انتخابی جامملتهای زیر ۲۳ سال آسیا خوش بدرخشند و با حضور در جامملتهای قطر شانس گرفتن سهمیه المپیک داشته باشند، ولی زودتر از آنچه آقایان تصمیمگیرنده انتظار داشتند، شاگردان رضا عنایتی از گردونه رقابتها حذف شدند تا هم فرصت حضور در جامملتهای ۲۰۲۴ قطر را از دست دهند و هم المپیک پاریس! البته با شرایطی که امیدها داشتند، کارشناسان و اهالی فوتبال نسبت به این اتفاق تلخ هشدار داده بودند و همه میدانستیم چه سرنوشتی در انتظار امیدهاست، منتها مثل همیشه فدراسیون فوتبال ژست موفقیت و پیروزی گرفته بود و انتظار داشت مردم، رسانهها و جامعه ورزش نیز مثل مدیران چشمشان را به روی واقعیتها ببندند. اگرچه ناکامی دوباره امیدها برای همه به غیر از مسئولان فدراسیون قابل پیشبینی بود، اما باز هم نمیتوان نسبت به نابود شدن نسل جوان فوتبال کشور بیتفاوت بود.
انتخاب غلط
تصمیمات نادرست و انتخابهای غلط کمر فوتبال ما را شکسته است. این روند برای تیمهای پایه بیشتر بوده و همواره نتیجهای جز ناکامی نداشته است. ماهها بلاتکلیفی ثمره مدیریتی است که با بهانه قرار دادن بحث جامجهانی و پس از آن رفتن کیروش و انتخاب سرمربی جدید تیم بزرگسالان، روشن کردن تکلیف تیم امید را به آیندهای نامعلوم موکول کرد، حتی بعد از انتخاب امیر قلعهنویی نیز باز هم امیدها سرو سامان نگرفتند. مطرح شدن گزینههای مختلف شیوهای منسوخشده در مدیریت تیمهای ملی است و فقط و فقط به سردرگمی بیشتر تیمها دامن میزند. در نهایت هم قرعه به نام رضا عنایتی افتاد تا باز هم فدراسیون با یک انتخاب عجیب دیگر همه را انگشت به دهان بگذارد.
به گفته مهدی تاج، عنایتی انتخاب مستقیم قلعهنویی سرمربی تیمملی است! کارنامه ضعیف و نداشتن سابقه مربیگری در تیمهای ملی از مهمترین انتقادهای وارده به انتخاب سرمربی تیم امید پس از ماهها انتظار بود. اینکه چرا و به چه علت رضا عنایتی پس از مدتها اتلاف وقت به گزینه نهایی تیم امید تبدیل شد، سؤالی است که پاسخ دقیقی به آن داده نشد.
همان همیشگی
تیم ایران در حالی در رقابتهای انتخابی جامملتهای آسیا به میدان رفت که کادرفنیاش تنها چهار ماه مانده به مسابقات انتخاب شد و این مسئله تأثیر منفی زیادی روی تیم گذاشت. قرار بود با حمایت حداکثری امیدها هم به مرحله نهایی رقابتها صعود کنند و هم شانسشان برای کسب سهمیه المپیک را زنده نگه دارند، ولی نتیجه از آن چیزی که آقایان وعده داده بودند به مراتب بدتر بود. پیروزی برابر هنگکنگ و افغانستان برای صعود ما کافی نبود چراکه در قدم آخر باخت یک بر صفر به ازبکستان کار را خراب کرد. امیدهای ما نتوانستند در جمع چهار تیم برتر آسیا قرار بگیرند و در لحظه آخر و در حالی که شرایطشان با تیم مالزی یکسان بود، به دلیل کارت زرد بیشتر، از صعود به دور بعد بازماندند.
به این ترتیب و برخلاف وعدههای داده شده تیم زیر ۲۳ سال فوتبال کشورمان با ناکامی در صعود به مرحله نهایی جامملتهای آسیا، تنها شانس خود برای پایان دادن به حسرت ۵۲ ساله رسیدن به المپیک را از دست داد. حذف و ناکامی همیشه ناراحتکننده است، اما برای فوتبال ما که به باخت و ناکامی عادت کرده اتفاق عجیبی محسوب نمیشود. در واقع شرایط جوری است که اگر جز این رخ میداد، همه تعجب میکردیم.
توریستهای هانگژو
با اینکه بسیاری از ملیپوشان تیمهای مختلف به دلیل اعزام کیفی فرصت حضور در بازیهای آسیایی را از دست دادند، اما این قاعده شامل حال فوتبال نشد! اینبار هم حمایت ویژه از این رشته باعث شد به رغم همه ناهماهنگیها، بیبرنامگیها و تحتتأثیر قراردادن کل کاروان کشورمان، شاگردان عنایتی به هانگژو سفر و طبق روال همیشه بدون مدال و بدون رسیدن به سکو با بازیهای آسیایی خداحافظی کنند. امیدها با اینکه در مرحله گروهی و حتی یکهشتم نهایی مشکلی نداشت، ولی با صعود به یکچهارم نهایی مشخص شد حتی در حد تیمهای درجه ۲ آسیا هم نیستیم. هنگکنگ با یک گل تیم کشورمان را شکست داد و به جای ما به جمع یکچهارم نهایی رسید. با وجود اینکه همه میدانستند امیدها در هانگژو حکم توریست را دارند و با این شرایط رسیدن به سکوی بازیها چیزی شبیه رؤیاست ولی حمایت همهجانبه از تیم امید و اصرار بر اعزام آنها یکی از ابهامات بزرگ کاروان ورزش کشور در نوزدهمین دوره بازیهای آسیایی بود.
دنبال علاج کار
باخت امیدها به امروز و دیروز محدود نمیشود، این اولینبار نبود که تیم زیر ۲۳ فوتبال ما در مصاف با حریفان آسیایی به در بسته خورد و عقبماندگیمان در قارهکهن عیان شد. در عین حال نباید منتظر تغییر و تحول باشیم. بااینکه عنایتی و شاگردانش در دو رویداد مهم خود چیزی جز ناکامی عایدشان نشده ولی عملاً خبری از تکاپوی فدراسیون برای جبران مافات نیست. جز این هم نباید انتظار داشت؛ فدراسیونیکه ماهها بلاتکلیفی را به تیم امید تحمیل کرد و در نهایت نیز گزینهای را برگزید که فقط باب میل سرمربی تیم بزرگسالان بود، قطعاً برنامهای برای آینده نخواهد داشت. سالهاست دم مسابقات انتخابی المپیک که میشود آقایان سروصدا به راه میاندازند تا مثلاً بگویند به فکر امیدها هستند و عزم جدی برای شکستن طلسم ناکامی دارند، ولی پای عمل که میرسد به وضوح میبینیم وعدههایشان پوچ بوده و فقط برای مطرحشدن در رسانهها جنجال به راه انداختهاند. به راستی مسئول ناکامی امیدها کیست؟ چرا هیچ کس مسئولیت باخت را نمیپذیرد و اعتراف نمیکند برای نجات این تیم کاری انجام نشده است؟ بازیهای آسیایی تمام شده و حتی نتوانستیم به مسابقات انتخابی المپیک نزدیک شویم. در حقیقت دیگر از تیم امید تا چند سال خبری نخواهد شد و برای دوره بعدی المپیک دوباره یادشان میافتد که تیم فوتبال زیر ۲۳ سال نداریم، در حالی که تیمهای آسیایی برنامه ویژهای داشته و سرمایهگذاری ویژهای روی تیمهای خود کردهاند.
