کسب جواز حضور در جامجهانی بسکتبال آن هم برای چهارمین مرتبه موفقیت قابل توجهی بود؛ موفقیتی که نمیتوان با به چالش کشیدن نحوه صعود، از ارزشهای آن کم کرد، اما مسئله مهم بعد از کسب جواز چهارمین حضور در جامجهانی، سیاست و هدفگذاری فدراسیون است که اهمیت دارد؛ اینکه قصد پوستاندازی دارد یا نمایش خوب در جامجهانی را دنبال میکند یا سیاستهای دیگری، چون صعود به المپیک را در سر میپروراند.
هر چند با تدارکات خوبی که فدراسیون برای تیم ملی بسکتبال دیده، به نظر میرسد هدفش ارائه یک نمایش خوب و دیدنی در جامجهانی است. اردوهای داخلی و خارجی، بازیهای تدارکاتی و حضور در دو تورنمنت نشان از تلاش فدراسیون برای حضوری پرقدرت در جامجهانی دارد، خصوصاً که نه ۶۰ نفر که تعداد محدودی بازیکن در اردوهای تمرینی حضور داشتند، این فرصت خوبی برای هاکان دمیر بود تا بتواند به شناخت خوبی از شاگردانش برسد، اما نباید فراموش کرد ما قرار است برابر اسپانیا، قهرمان دور قبل به میدان برویم که همین چند روز قبل با تنها ۱۰ امتیاز اختلاف به ایالاتمتحده باخت و یکی از شانسهای صعود و قهرمانی در این دوره از رقابتهای جامجهانی است و نمیتوان از این موارد به سادگی عبور کرد، البته این نخستین رویارویی بسکتبال ایران با اسپانیا نیست و ایران پیشتر نیز برابر اسپانیا به میدان رفته و اتفاقاً شایسته هم ظاهر شده است؛ تجربهای که میتواند یک بار دیگر تکرار شود، به شرط اینکه بچهها در روز مسابقه با قهرمان دوره قبل، خودشان باشند و بتوانند بازی خودشان را به نمایش بگذارند.
از سوی دیگر شاید برزیل همسطح اسپانیا نباشد، اما تیمی قوی است و سبک بازی آن به امریکا میماند و نه فقط چند بازیکن آن در NBA بازی میکنند که خود نیز لیگ سطح بالایی دارد، هر چند ایران هم حریف دست و پا بستهای نیست، خصوصاً که غیرت و تلاش و توانمندیهای ورزشکاران ایرانی در همه رشتهها نه فقط بسکتبال، مثالزدنی است؛ ورزشکارانی که با تمام کاستیهای امکاناتی و سختافزاری بارها در مصاف با حریفان تا بن دندان مسلح موفق بودهاند. با وجود این، اما باید واقعبین باشیم. ساحل عاج تنها تیمی است که ما شانس کسب امتیاز و برتری مقابل آن را داریم. تیم ایران در مصاف تدارکاتی که با سودانجنوبی داشت با فاصلهای اندک تن به شکست داد و حال اگر سبک بازی سودانجنوبی با ساحلعاج را مشابه بخوانیم، اصلاً دور از انتظار نیست که بتوانیم مقابل این تیم آفریقایی نتیجه بگیریم. هر چند بعید نیست اگر عدمحضور جمشیدی در ترکیب دست کادر فنی را در پوست گردو بگذارد، البته با توجه به تفکر دفاعی دمیر، جمشیدی که ۸۰ درصد هجومی و تنها ۲۰ درصد تدافعی است، نمیتواند جایی برای خود در ترکیب پیدا کند، اما شخصاً با وجود تمام احترامی که به نظر سرمربی تیم میگذارم و حق انتخاب را به او میدهم، هرگز بازیکنی را که تا این اندازه میتواند برای تیم مفید باشد، کنار نمیگذاشتم. اما قدر مسلم دمیر بیش از هر کسی دنبال نتیجه گرفتن تیمش است و امیدواریم در این مسیر موفق باشد.
