در واکاوی علل کمرغبتی بسیاری از خانوادهها به فرزندآوری موضوع مشکلات اقتصادی و کمتوانی زوجها در تأمین هزینههای زندگی صحبت زیادی شده است. وقتی با افرادی که ازدواج کردهاند همصحبت میشوید، بسیاری از آنها مشکلات اقتصادی را عامل اصلی کمرغبتی و میل به فرزندآوری عنوان میکنند و برخی نیز فرزندآوری را به سالهای بعدی زندگی مشترک حواله میدهند و معتقدند حالا چند سالی دو نفری زندگی کنیم و بعد فرزند میآوریم. در این بین آنهایی هم که صاحب یک فرزند شدهاند، دیگر دلشان نمیخواهد فرزندان دیگری داشته باشند! اما چه اتفاقی افتاده است که افراد نسبت به فرزندآوری کمرغبت شدهاند؟
آقای حسینی که یک فرزند ۵/۳ ساله دارد، درباره سختیهای فرزندآوری این گونه توضیح میدهد: «بعد از سه سال زندگی مشترک با همسرم تصمیم گرفتیم بچهدار شویم و رؤیای اینکه در آینده صاحب سه تا چهار فرزند باشیم را در سر میپروراندیم، اما در حال حاضر حتی فکر فرزند دوم را هم از سرمان بیرون کردهایم چراکه با چالشهای زیادی برای همین یک فرزند مواجه هستیم.»
او با اشاره به مصائب تأمین مسکن استیجاری برای خانوادههایی که دارای فرزند کوچک هستند، میگوید: «مردادماه مهلت قراردادمان با صاحبخانهای که در آن زندگی میکنیم، تمام میشود. او رقم اجاره را دو برابر کرده است برای همین جهت پیدا کردن خانه دیگری سراغ چندین مشاور املاک رفتم و وقتی به آنها گفتم که فرزند ۵/۳ سالهای دارم، گفتند که صاحبانِ خانههایی که اجارهشان متناسب با پولمان است، خانه خود را به کسی که بچه کوچک داشته باشد نمیدهند، چراکه میترسند خانهشان خراب شود!».
این پدر ۳۷ ساله درباره نبود تفریح مناسب و رایگان برای کودکش نیز حرفی دارد: «متأسفانه به غیر از پارکهای محلی و استفاده از تاب و سرسره هیچ تفریح مناسب و رایگان دیگری برای کودکان وجود ندارد. اگر یک روز تصمیم بگیرم پسرم را به جاهای تفریحی مخصوص کودک مثل «باغ کتاب» ببرم تا بتواند بازیهای محرک بدنی و ذهنی انجام دهد، تقریباً ۵۰۰ هزار تومان خرج میشود.»
او درباره دغدغههای آموزشی کودک خود نیز میگوید: «همکارانم که فرزندشان مدرسه میرود از هزینههای گران آموزش گلایه میکنند و این من را خیلی نگران کرده است. من و همسرم قصد داشتیم چندین فرزند داشته باشیم، اما شک داریم که از عهده هزینههای آن بربیاییم.»
