مرتضی کریمی، سرمربی سابق تیمملی
نتایج به دست آمده آن چیزی نبود که مردم و جامعه تکواندو انتظارش را داشتند. برای اظهارنظر در خصوص عملکرد تیمملی باید علل و عوامل آن مورد بررسی قرار گیرند. متأسفانه در جهانی باکو شکستی تاریخساز را تجربه کردیم. دو ملیپوش را قبل از اعزام به مسابقات به دلیل دوپینگ از دست دادیم و این مسئله استرس شدیدی را به تیم وارد کرد. در عین حال فدراسیون به جای آنکه قضیه را مدیریت کند، خودش به حاشیه ایجاد شده دامن زد و فشار بیشتری روی بازیکنان وارد کرد. وقتی فدراسیون اعلام کرد احتمال افزایش تعداد دوپینگیها وجود دارد و همه باید تست بدهند، قاعدتاً استرس تیم افزایش پیدا میکند. خدا را شکر تست همه منفی بود و آرامش به تکواندو بازگشت. این موضوع باعث وحشت شدید ملیپوشان شده بود چراکه همه در مظان اتهام قرار داشتند.
مدیران فدراسیون نیز هیاهو به پا کردند و تقصیر را گردن این و آن انداختند، در حالی که میشد قضیه را مدیریت کرد و برخورد درستی با آن داشت. عامل دیگر ناکامی تکواندوی ایران در جهانی فقر تکنیکی تکواندوکاران ما بود. در جریان مبارزات نمایندگان ایران متنوع پا نمیزدند، به راحتی دستشان برای حریف رو میشد و خیلی راحت در همان بازی اول و دوم میباختند، این یعنی فقر فنی تکواندو. برای رقابت با حریفان جهانی باید تکنیکهایمان را بهروز کنیم. در جریان مبارزات دیدیم که حریفان پنجشش تکنیک مختلف میزدند، اما بچههای ما فقط یکیدو تکنیک داشتند، این یعنی ضعف فنی و تکنیکی. موضوع دیگر ضعف جسمانی نفرات است. ملیپوشان ایران در اغلب مبارزات در راند سوم نتیجه را واگذار کردند چراکه هم از نظر آنالیز حریفان و هم از نظر بدنی ضعیف بودیم. مجموع این مسائل باعث شد نتایج ضعیف رقم بخورد. معتقدم هم کادر فنی و هم اعضای تیمملی آمادگی روانی حضور در مسابقات جهانی را نداشتند. اگر دوپینگی هم نداشتیم، شاید قدری بهتر نتیجه میگرفتیم، اما نه خیلی زیاد. عوامل دیگر بیش از دوپینگ در عملکرد تیمملی تأثیرگذار بودند. نمیتوانیم بگوییم از جنبه تکنیکی و فیزیکی خوب بودیم و فقط به خاطر فشار موضوع دوپینگ ناکام ماندیم. نمیتوان ضعفها را با بحث دوپینگ انکار کرد. در حال حاضر پشت مدال ناهید کیانی سنگر گرفتهاند، در حالی که اغلب تکواندوکاران خانم در باکو در همان مبارزه اول باختند و حذف شدند. این نشان از افول تکواندوی بانوان دارد و به نظر میرسد برنامهای برای پیشرفت آنها نداریم. با این نتایج عملاً نمیتوانیم از طریق رنکینگ در بخش مردان سهمیه بازیهای المپیک بگیریم. شاید در بخش بانوان ناهید کیانی با این مدال طلا موفق به کسب سهمیه شود. باید دور سهمیه رنکینگ را خط بکشیم و همه تمرکزمان را روی مسابقات قارهای بگذاریم. کادرفنی و فدراسیون هم باید از هم اکنون تصمیم بگیرد برای المپیک کدام اوزان اعزام خواهند شد. تا نگرش و تفکر تغییر نکند، وضع همین است و باید خردجمعی حاکم شود.
هادی ساعی با شعارهای زیادی به فدراسیون آمد، اما عملکردش ۱۸۰ درجه متفاوت است! بحث همدلی، جایگاه پیشکسوتان، تکواندوی ارزان و استفاده از همه پتانسیلها، از جمله شعارهای انتخاباتیاش بود ولی هیچ کدام را انجام نداد. حواشی مدیریتی او بسیار زیاد است؛ درست قبل از اعزام یک مربی به تیم بانوان اضافه شد و از آن طرف در جریان مسابقات به رضا مهماندوست دان ۸ اهدا کرد! همین رفتار باعث ایجاد شایعاتی در خصوص انتخاب او به عنوان سرمربی شد. صحبتهای مطرح شده در بحث دوپینگ هم خندهدار بود؛ داروی مصرفی قبل از مسابقات در چین مصرف شده ولی هیچکس جرئت نکرد در مورد عوامل دوپینگ صحبت کند.
