شاید کمتر کسی باور میکرد تکواندوی ایران در مسابقات جهانی باکو با چنین نتیجه اسفباری کارش را به پایان برساند. عنوان دوازدهمی مردان و ششمی بانوان آن هم با کسب دو مدال برنز و یک مدال طلا چیزی نبود که از تکواندو توقع میرفت.
همه خوب میدانیم که این رشته مدالآور مدت هاست از شرایط ایدهآل سالهای نه چندان دور خود فاصله گرفته و دیگر نشانی از آن اقتدار گذشته باقی نمانده است. اختلافات شدید مدیریتی، کوچ برخی ستارههای نامدار و وجود تبعیضهای نابودکننده در جریان رقابتهای داخلی از علل اصلی افول تکواندوی ایران محسوب میشود که مورد اول از دوران ریاست قبلی فدراسیون به دوران فعلی هم سرایت کرده و گویا قرار هم نیست پایانی بر آن نوشته شود.
اما حکایت مسابقات جهانی باکو چیز دیگری بود. بحران بهوجود آمده در تکواندو به واسطه اعلام دوپینگ چند ملیپوش چیزی نبود که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد، با وجود این فدراسیون هم نتوانست آنگونه که باید و شاید این بحران را مدیریت کند و به جای انتخاب یک راهحل مناسب با فرافکنی عملاً به جای حلوفصل کار آن را بغرنجتر کرد.
رسانهها در این خصوص نوشتند: «کادر فنی و مسئولان فدراسیون تکواندو پس از بحرانی که به دنبال مثبت اعلام شدن نمونه تست دوپینگ دو تکواندوکار کشورمان ایجاد شد، نه تنها سعی در کنترل شرایط، پذیرفتن مسئولیت و آرام کردن اوضاع نکردند، بلکه با مطرح کردن تئوری توطئه و اظهارنظرهای مختلف در رسانهها، خودخواسته به حاشیهها در آستانه اعزام دامن زدند؛ تئوریای که در روزهای گذشته با منفی شدن تست سایر ملیپوشان ابطال و مشخص شد پروپاگاندای رسانهای و مجازی فدراسیون تکواندو تنها برای منحرف کردن اذهان از نقش خود در مثبت شدن تست دوپینگ دو ورزشکار بوده و باز هم به دنبال دشمن فرضی گشتند.».
اما شاید علت را در جای دیگر هم بتوان جستوجو کرد. هم کادر فنی و هم مسئولان فدراسیون خوب میدانستند اوضاع تیم ملی چندان مناسب نیست و احتمال عدمنتیجهگیری در مسابقات باکو بسیار بالاست، بنابراین با چنین نگاهی به بزرگنمایی داستان دوپینگ دو ملیپوش پرداختند تا امروز عدمکسب نتیجه مناسب در رقابتهای باکو را ناشی از حاشیههای این ماجرا اعلام کنند، البته در این میان حتی تصور کسب مدال طلا آن هم در بخش بانوان را نداشتند؛ اتفاقی که باعث شد ناگهان همه چیز خوب جلوه کند و بخش زیادی از انتقادها خاموش شود؛ چیزی که فدراسیون به دنبال آن بود. حالا همه پشت مدال طلای ناهید کیانی پنهان شدهاند و تمام اتفاقات قبل از مسابقات باکو فراموش شده است.
مسابقات جهانی باکو واقعیت تکواندوی ایران را عیان کرد و حالا این ما هستیم و تکواندویی که دیگر حتی در آسیا هم چندان حرفی برای گفتن ندارد. به نظر میرسد تغییر در نوع نگاه مسئولان به تکواندو و پرهیز از اختلافات بنیانافکن تنها راه نجات تکواندوی ایران از گردابی باشد که در آن گرفتار شده است، اما باید دید عزمی برای نجات وجود دارد یا اینکه قرار است این در همچنان روی پاشنه اختلاف و حاشیه بچرخد.
