نمایش محیطی مدلی از نمایش است که در ایران زیاد شناختهشده نیست. تجربه این جنس از نمایش را چطور ارزیابی میکنید؟
شاید اگر بخواهم به صورت مختصر از شرایط نمایش محیطی که اکنون در کشورمان انجام میشود، صحبت کنم باید بگویم نمایش محیطی در حال حاضر در کشور ما رو به شناخته شدن است. این وقفه در کشور ما به وجود آمدهبود و اکنون به دلیل شرایط اقتصادی و هزینههای بالای تولید نمایش، شاید تولید آثار نمایشی محدودتر شدهاست. نمایش محیطی در کشورهای دیگر رو به توسعه است. ما هم جزو کشورهایی هستیم که هر چند مشکلاتی در زمینه اجراهای خیابانی وجود دارد، ولی پیشرفتهایی داشتیم.
تئاتر خیابانی علاقهمندان خودش را دارد و در سالهای اخیر شاهد اقبال گروههای تئاتر به آن بودهایم، راه تقویت تئاتر خیابانی چیست؟
جشنوارههای خیابانی که در برخی از استانها از طریق شهرداریها، بخشهای خصوصی یا دستگاههای فرهنگی- هنری هر استان برگزار میشود، نشانگر آن است که نمایشهای محیطی در ترویج و تبلیغ اولویتهای جامعه نقش اساسی دارد. بنده به عنوان یک فرد فعال در تئاترهای خیابانی یا محیطی میتوانم با صراحت عرض کنم که مخاطب ما بسیار زیرک است و این هوشیاری کار هنرمندان نمایشی را سختتر کردهاست، بنابراین باید با زبان مردم آثار نمایشی تولید شود تا حس باورپذیری مخاطب تشدید پیدا کند. هر زمانی که نمایش محیطی داشتیم مخاطب تا آخر اجرا با ما همراه بودهاست و در پایان نمایش سؤالهایی را که برایش مطرح شدهبود، از عوامل نمایش پرسیده و این گویای هنر طلبی مخاطب است و ما این را در استان کاملاً درک میکنیم. نمایش محیطی ظرفیت این را دارد که در هر محل و زمان وارد جمع مخاطب شود و اجرای خودش را داشته باشد و آن پیام مدنظر را به مخاطب برساند، بنابراین مدیران یا مسئولان امر فرهنگی و مقامات هر استان باید نقش نمایش محیطی را در انتقال پیام مهم بدانند. نسبت به شرایط کنونی جامعه زندگی مردم به زندگی ماشینی تبدیل شدهاست و این چنین زندگی کردن اجازه نمیدهد که مخاطب هر چند وقت یکبار فرصتی داشته باشد تا تماشای نمایشها را در سالنها دنبال کند. اگر بخواهیم با تئاتر خیابانی پیامی را به تماشاگر برسانیم، باید برنامهریزی و حمایتهایی از سوی دولت داشتهباشیم.
شما حضور موفقی در جشنواره تئاتر رضوی داشتید. در مورد جشنوارههایی که تا به حال در آنها برگزیده شدهاید و به ویژه در مورد همین جشنواره توضیح دهید؟
من در جشنوارههای متعددی حضور داشتم، ولی جشنواره تئاتر رضوی یک اتمسفر دیگری دارد و برای من بسیار موردتوجه و قابلتأمل است. در چند دوره از جشنواره ملی تئاتر رضوی به عنوان عوامل اجرایی حضور داشتم و امسال به عنوان بازیگر در نمایش «یک حبه انگور» به نویسندگی و کارگردانی علی مجیدپور، رغبت بیشتری داشتم تا اسمم را در لیست ارادتمندان آقا علیبنموسیالرضا (ع) ثبت کنم، این باعث شد چیزی که مدنظرم بود، انجام بگیرد و کار مورد توجه هیئت داوران و مخاطبان قرار گیرد. آثاری که در جشنواره شانزدهم بودند، آثاری با موضوعات رضوی متنوعی بود که به زندگی آقا امامرضا اشاره میکرد و نشان داده شد که ما هنرمندان بسیاری داریم که نهتنها در نمایشهای دینی، بلکه در نمایشهای انقلابی و ملی حضور ارزشمندی دارند. نمایش یک حبه انگور در مدت یک ماه تولید شد و با وجود زمان کمی که برای تمرین نمایش داشتیم، این نمایش با نامزدی در هشت بخش و دریافت سه رتبه به عنوان اثر منتخب شانزدهمین جشنواره تئاتر رضوی انتخاب شد. ما در بخشهای مختلف نامزد دریافت جایزه بودیم و بنده در بخش بازیگری مرد مورد تقدیر ویژه قرار گرفتم و رتبه نخست موسیقی و کارگردانی دوم را آقای مجیدپور دریافت کردند. این نمایش روایت سه غلام حلقه به گوش دربار خلیفه مأمون بود.
نمایش قرار است اجرای عمومی داشتهباشد؟
امیدواریم در روزهای آینده اجرای عمومی را داشته باشیم. نمایش یک حبه انگور از شانزدهین جشنواره تئاتر رضوی به چهل و دومین جشنواره تئاتر فجر نیز معرفی شد. امیدوارم ما نماینده خوبی از استان در آن رویداد بینالمللی باشیم.
