جنگ ترکیبی غرب علیه جمهوری اسلامی با هدف تغییر نظام و چندپارهسازی ایران گرچه با موج گستردهای از فضاسازی و به میدان آوردن تمام ابزارهای موجود در پاییز ۱۴۰۱ به اجرا در آمد، اما در نهایت با بیداری و بصیرت ملت و اقدامات و تدابیر نظام با شکست همراه شد.
به نوشته نورنیوز، این طراحی چنان ابعاد گستردهای داشت که به اذعان بسیاری از ناظران بینالمللی اگر غرب در خود کشورهای اروپایی و امریکا این طرح را پیاده کرده بود قطعاً به سقوط نظامها و جنگ داخلی و چندپاره شدن منجر میشد.
در ماههای اخیر، اما دشمن به عناوین مختلف با بهرهگیری از رسانههای فارسیزبان معاند و لندننشینان وابسته به خاندان سلطنتی انگلیس به دنبال دادن تنفس مصنوعی با هدف حفظ خاکستر فتنه و آشوب، شکست انسجام ایرانیان و تضعیف نظام اسلامی بوده است. یکی از ابزارهای این تنفس مصنوعی را ادعاهایی همچون همبستگی میان اپوزیسیون خارجنشین تشکیل میداد که با اسم رمز «منشور همبستگی» صورت میگرفت.
در آستانه ۲۲ بهمن و در طرحی مثلاً ابتکاری برای کمرنگسازی راهپیمایی و حضور گسترده ملت ایران در جشن انقلاب اسلامی، نشست جرج تاون با پوشش رسانهای گسترده برگزار شد، اما این نمایش مصنوعی اتحاد در همان نقطه شروع با گسست همراه شد. عمق این رسوایی چنان بود که رسانههای غربی بهویژه فارسیزبانان مأموریت یافتند نمایشی از وحدت میان این اپوزیسیون مفلوک را اجرا سازند. حلقه تکمیلی این شخصیتسازیها را برگزاری کارناوالهای خیابانی با جمعیتسازیهای تبلیغاتی تشکیل میداد. این روند چنان بود که برای شخصیتسازی و بزرگنمایی جایگاه اپوزیسیون در عرصه جهانی، مقامات آلمانی و برگزارکنندگان نشست امنیتی مونیخ در اقدامی غیر حرفهای و غیر اصولی پنلهای حاشیهای این نشست را به تریبون این افراد تبدیل کردند. کلیدواژههای تعریف شده برای رسانههای معاند مانند «اتحاد بیسابقه»، «اتحاد سراسری» و «اتحاد گسترده» تلاش داشت با ترکیبی از دروغ بزرگ و تکرار، مخاطب را در جنگ ادراکی به پذیرش حقیقی بودن اتحاد ادعایی مجاب نماید. اختلافات میان اپوزیسیون، اما هر روز ابعاد گستردهتری گرفت، چنانکه شکست پروژه براندازی و جنگ ترکیبی غرب علیه ایران، تغییر رویکرد بسیاری از کشورها به توسعه روابط با ایران، اظهارات برخی مقامات غربی نظیر مکرون در مخالفت با براندازی و نیز بازگشت اجباری امریکا به مسیر دیپلماسی، توهمات این کاسبان آشوب را به نابودی نزدیکتر ساخته است. به هر تقدیر آنچه از سوی پهلوی در باب منشور همبستگی ذکر شده بیانگر ذوب شدن یخ وحدت دروغینی است که غرب با رسانهها و مهرههایش فریاد میزد تا از این رهگذر اجازه افول و مرگ پروژه آشوب را ندهد.
نکته مهم در این نقطه، پایان تاریخ مصرف اپوزیسیون مفلوک و وطنفروشی است که در توهم برخورداری از حمایت غرب، هر چه رذالت بلد بود علیه مردمش انجام داد و نتایجش را با شوق فراوان به درگاه کاخ سیاه و الیزه و باکینگهام پیشکش کرد، اما امروز جز «هیچ» چیز دیگری عایدش نشده است.
