هنوز این جمله معروف حمید سجادی، وزیر ورزش و جوانان که گفته بود وزارت قبلی به ما در زمینه خصوصیسازی پاس گل داده و فقط مانده ما گل بزنیم، فراموش نشده است. ادعایی که نتیجه آن کنار گذاشتن پرسپولیس و استقلال از لیگ قهرمانان آسیا به دلیل عدم دریافت مجوز حرفهای برای نخستین بار بود.
وزیر ورزش تصور میکرد مسئله مالکیت مشترک دو باشگاه با حضور نصفه و نیمه آنها در بورس حل و فصل میشود، اما کنفدراسیون فوتبال آسیا از پرسپولیس ۱۷ و از استقلال ۱۵ ایراد گرفته بود که مهمترین آن بعد از مالکیت مشترک، پروندههای پر تعداد بدهی بازیکنان و مربیان خارجی بود که برای دریافت مطالبات خود دست به دامان فیفا شده بودند، اما با وجود گرفتن حکم همچنان موفق به دریافت مطالبات خود نشده بودند. برخلاف ادعای وزارت ورزش، فدارسیون و مدیران عامل دو باشگاه پرسپولیس و استقلال، فصل گذشته هیچ یک از این دو تیم موفق به کسب جواز حرفهای نشدند و به همین دلیل از حضور در لیگ قهرمانان آسیا محروم شدند. اتفاقی که تصور میشد درس عبرت شود، اما پرواضح است که این حذف تلخ برای آقایان تجربه نشد که حالا استقلال قرار است برای دومین سال پیاپی از لیگ قهرمانان آسیا کنار گذاشته شود! قراری که برخلاف نمایشهایی که به راه افتاده کاملاً قطعی شده است.
آخرین فرصت مدیران باشگاهها برای تسویه حساب با طلبکاران خود ۳۱ مارس (۱۱ فروردین) بود، اما باشگاه استقلال با وجود پولی که بابت پرداخت طلب استراماچونی از دولت گرفته بود، اقدام به تسویهحساب با این مربی ایتالیایی نکرد تا به دلیل عدم بارگذاری مدارک لازم در زمان مقرر، براساس قوانین از پیش تعیین شده AFC برای دومین بار از حضور در لیگ قهرمانان آسیا محروم شود. اتفاقی که با وجود ادامه حضور تکراری مدیران ناکارآمد در رأس این باشگاه کاملاً قابل پیشبینی بود. با این حساب حالا اگر استقلال در جنگ با پرسپولیس و دیگر رقبا برای بالابردن جام قهرمانی هم موفق شود، نمیتواند از این موفقیت برای حضور در لیگ قهرمانان آسیا بهره ببرد.
چند روز قبل زرندی، مدیر رسانهای استقلال از ارسال نامهای توسط مدیرعامل این باشگاه به کنفدراسیون فوتبال آسیا جهت دریافت مهلت زمان بیشتر برای ارسال مدارک و تسویهحساب با طلبکاران خبر داد. همچنین گفته میشد فدراسیون نیز مذاکراتی در همین راستا با AFC داشته تا زمان بیشتری برای تکمیل مدارک و دریافت مجوز حرفهای به کشورها داده شود. اقداماتی که راه به جایی نبرد و کنفدراسیون فوتبال آسیا تأکید کرد که ۳۱ مارس، آخرین مهلت ارسال مدارک بوده و این زمان قابل تمدید نیست.
البته که بحث مطالبات پرداخت نشده تنها مشکل استقلال برای دریافت مجوز حرفهای نبود و مالکیت و اساسنامه نیز از دیگر مشکلات این باشگاه هستند، اما با توجه به اینکه آبیپوشان زمان را برای تسویه با استراماچونی از دست دادند، کار به بررسی دیگر موارد نرسید و به همین دلیل مهم برای دومین مرتبه باید حسرت حضور در لیگ قهرمانان آسیا را بخورند؛ حسرتی که کاش به عادت تبدیل نشود.
استقلال یکسال برای حل مشکلات خود و کسب جواز حرفهای فرصت داشت، اما انتخاب مدیران ناکارآمد برای این باشگاه مانع از آن شد که آبیپوشان با درس گرفتن از اتقاقی که سال گذشته مانع از حضور آنها در لیگ قهرمانان آسیا شده بود، امسال یکی از نمایندههای ایران در این رقابتها باشند. حال آنکه در واپسین روزهای سال گذشته، فتحاللهزاده با نمایشی پر سروصدا و ادعای ملیبودن پرونده استراماچونی، دولت را مجاب کرد به پرداخت مطالبات این مربی ایتالیایی. مربی که اتفاقاً به دلیل همین بیکفایتیهای مدیریتی بود که به یکی از طلبکاران بزرگ استقلال تبدیل شد، اما با وجود موافقت دولت برای همکاری با استقلال جهت تسویهحساب با استراماچونی، تعلل آقایان در این مورد باعث شد استقلال برای دومین سال پیاپی، از حضور در لیگ قهرمانان آسیا محروم شود. آن هم در شرایطی که طولی نکشید، مشخص شد این باشگاه دو مرتبه، یکبار زمان آجرلو و بار دیگر زمان فتحاللهزاده پول لازم را برای تسویه با مربی ایتالیایی از دولت دریافت کرده است، اما با وجود آنکه آقایان دوبله، سوبله این رقم را دریافت کرده بودند باز هم از پرداخت طلب سرمربی سابق خود سرباز زدند تا تلخترین خبری که در نخستین روزهای سال جدید به گوش هوادار استقلال رسید، خبر حذف دوباره از لیگ قهرمانان آسیا باشد.
اینکه چرا با وجود نقره داغشدن سال گذشته مسئولان استقلال و همچنین ورزش کشور یکسال تمام دست روی دست گذاشتند تا تجربه تلخ گذشته برای آبی پوشان تکرار شود، شاید حتی از حذف دوباره این باشگاه نیز مهمتر باشد. وزارت ورزش، فدراسیون فوتبال و باشگاه استقلال سال گذشته صراحتاً دیدند که AFC با هیچ تیم و باشگاهی شوخی ندارد و خوب میداند تیمهایی، چون پرسپولیس و استقلال پیش از این نیز تنها به واسطه مماشاتهای غیرمنطقی مسئولان ورزش کشور بوده که موفق به دریافت مجوز حرفهای شده بودند. آن هم وقتی شرایط لازم را برای کسب این مجوز نداشتند، اما با وجود روشدن دست وزارت و فدراسیون درخصوص مماشات با باشگاهها و مشاهده جدیت کنفدراسیون فوتبال آسیا، باز هم کارها به دقیقه ۹۰ کشید تا یکبار دیگر فوتبال باشگاهی ایران به واسطه اهمالکاری مدیران ناکارآمد خود ضربه بخورد. ضربهای که تقصیر آن تنها متوجه فتحاللهزاده و امثال او نیست. مقصر اصلی تکرار این داستان مثل تمام مشکلات دیگری که در فوتبال وجود دارد، مسئولانی هستند که با وجود کارنامه مشخص و البته ناکام این مدیران نالایق، همچنان راه را برای حضور دوباره و صدباره آنها در فوتبال باز میکنند. مدیرانی که نه فقط سودی برای فوتبال ایران نداشتند که ضربههای مهلک مالی و معنوی به آن وارد کرده و آبروی فوتبال را خدشهدار کردند، اما همچنان به دلیل نگاه نادرست آقایان تصمیم گیرنده، گردانندگان اصلی فوتبالی هستند که سالهاست به دلیل این تفکر اشتباه در منجلاب دست و پا میزنند و اگر چه حرف موفقیت میزنند، اما جز ناکامی درو نمیکنند.
