۸۶ نفر از کارگردانان فیلم اولی که ماحصل تغییر مکانیزم «شورای تأیید صلاحیت فیلم اولیها» بهشمار میروند، با در نظر گرفتن تحقق عدالت فرهنگی از ۲۵ استان تأیید صلاحیت شدند.
پس از برگزاری نشستهای متعدد و بررسی کارنامه فعالیتهای هنری، سوابق حرفهای، انجام مصاحبههای تخصصی و شرایط فیلماولیها، صلاحیت ۸۶ تن از کارگردانان متقاضی از سوی «شورای تأیید صلاحیت فیلماولیها» به تأیید رسید تا به واسطه این مهم بتوانند اولین فیلم سینمایی بلند خود را کلید بزنند.
با رونمایی از سامانه تأیید صلاحیت فیلماولیها و آغاز ثبتنام متقاضیان فیلمسازی در ابتدای تیرماه سال جاری، ۵۴۰ متقاضی تا ۱۵ مردادماه با ارسال نمونه کارها و سایر مدارک خود پروندههایشان را تکمیل کردند و در ادامه با برگزاری نشستهای متعدد به میزبانی بنیاد سینمایی فارابی و با حضور نماینده کانون کارگردانان و اعضای شورا، صلاحیت ۸۶ متقاضی به تأیید رسید.
ویژگی فرایند جدید، موضوع تحقق عدالت فرهنگی است، چراکه پیش از این کارگردانان برای ساخت فیلم اول خود باید سرمایهگذار پیدا میکردند تا پرونده آنان بررسی شود، اما در این فرایند فرصتی برابر و عادلانه برای استعدادها ایجاد شده که همین موضوع، حضور چشمگیر متقاضیان سایر شهرها در اسامی پذیرفتهشدگان را به همراه داشتهاست.
بر اساس اعلام دبیرخانه این شورا، از میان ۸۶ نفر که در مجموع بیش از ۶۰ درصد پذیرفتهشدگان از شهرهایی به جز تهران هستند، ۳۰ نفر از استان تهران، سه نفر از لرستان، چهار نفر از یزد، هفت نفر از اصفهان، ۱۰ نفر از آذربایجان شرقی، یک نفر از آذربایجان غربی، یک نفر از استان کرمان، یک نفر از مسجد سلیمان، یک نفر از نیشابور، یک نفر از اردبیل، دو نفر از ایلام، دو نفر از کرج، دو نفر از همدان، دو نفر از قم، دو نفر از قزوین، یک نفر از نیشابور، یک نفر از اراک، یک نفر از دزفول، دو نفر از خراسان رضوی، یک نفر از خراسان شمالی، یک نفر از زنجان، یک نفر از تبریز، دو نفر از کردستان، دو نفر از مازندران و یک نفر از شهرری، پذیرفتهشدگان مرحله نخست شورای تأیید صلاحیت فیلماولیها هستند.
از میان این ۸۶ نفر، پنج کارگردان با نامهای آرمان خوانساریان، رضا نجاتی، لیلی عاج، حسین میرزامحمدی و محمد عسگری به ترتیب با فیلمهای «جنگل پرتقال»، «بعد از رفتن»، «سرهنگ ثریا»، «کتچرمی» و «اتاقک گلی» در چهلویکمین جشنواره بینالمللی فیلم فجر حضور داشتند.
به گزارش «جوان» در فرآیند جدید ارائه مجوز به فیلم اولیها نکتهای که حائز اهمیت است، معطل نماندن فیلمسازها پشت درهای سیستم سرمایهداری است، چراکه پیشنیاز معرفی سرمایهگذار برای اخذ مجوز فیلم اولیشدن که پیش از این لازم بود منجر به تسلط سرمایهداری و به نوعی مدیریت سرمایه بر محتوای آثار میشد که همین موضوع میتوانست به جهتگیریها در محتوای آثار دامن بزند، اما در فرایند جدید میتوان به نقش کمرنگتر سرمایه بر هنر هفتم خوشبین بود با این حال به نظر میرسد سازمان سینمایی مسیر بسیار طولانیتری برای مدیریت محتوا در سینما پیشرو دارد.
