جواد فلفلی
سرمربی تیم فوتبال ۵ نفره ایران
کاروان اعزامی ایران به هانگژو کوچکتر میشود. این تصمیمی است که رئیس جدید کمیته ملی المپیک برای حضور در بازیهای آسیایی و پارآسیایی گرفته است. اعزام یک کاروان کیفی. تصمیمی که پیشتر برای کاروان پارالمپیکی ایران در توکیو گرفته شده بود و صدای بسیاری از جمله سرمربی تیم فوتبال پنج نفره ایران را درآورد. تأکید خسروی وفا به تمرکز روی رشتههای مدالآور است. حال آنکه بهزعم بسیاری، چون جواد فلفلی این نگاه نه فقط باعث کاهش انگیزه ورزشکاران به خصوص در قشر توانمند میشود که در دراز مدت ضربه جبران ناپذیری به ورزش کشور میزند. چراکه مانع از شکوفایی استعدادها و تجربه اندوزی آنها برای حضور در میادین بزرگ میشود.
یکی از برنامههای پر سر و صدای خسروی وفا در کمیته ملی پارالمپیک اعزام کیفی به المپیک توکیو بود. تصمیمی که حالا با نقل مکان کردن او به کمیته ملی المپیک قرار است در خصوص کاروان اعزامی به بازیهای آسیایی و پارآسیایی هانگژو اتخاد شده و به باور سرمربی تیم فوتبال پنج نفره ایران با اهداف راهاندازی ورزش جانبازان و معلولین مقایرت دارد: «تشویق مردم به ورزش، بزرگترین هدف ورزش به خصوص در بخش معلولین است. در واقع مهمترین هدف ما این است که با ایجاد انگیزه، این افراد را از خانه به محیط ورزش کشیده و باعث ایجاد شور و نشاط و همچنین امیدواری به آینده در آنها شویم. ایجاد خودباروی در آنها با ورزش حتی به لحاظ اقتصادی نیز میتواند کمک کند این افراد در جامعه خودی نشان داده و تواناییهای خود را به معرض نمایش بگذارند. چه بسا این بتواند آغازی برای شکوفایی استعدادهای آنها در زمینههای دیگر نیز باشد. در واقع تشویق افراد به خصوص معلولین برای روی آوردن به ورزش میتواند در تمام سطوح جامعه تأثیرگذار و مفید باشد. اما برخی تصمیمگیریها باعث نابودی این انگیزه میشود.»
فلفلی که ۱۶ سال است هدایت تیم فوتبال پنج نفره ایران را برعهده دارد با اشاره به تأثیر مخرب ممانعت از اعزام این تیم به رقابتهای پارالمپیک توکیو، اعزام کیفی را به ضرر ورزش میخواند: «اینکه تیم پنجم دنیا چهارم آسیا میشود خود گواه تخریب انگیزه در پی عدم اعزام به پارالمپیک توکیو است. این تصمیم نه فقط فرصت کسب تجربه را از بازیکنان گرفت که امید آنها به آینده را نیز نابود کرد. تیم ما بعد از کسب سهمیه جهانی میرود برای کسب سهمیه پارالمپیک پاریس. چراکه در مسابقات آسیایی نتوانست سهمیه بگیرد. کار آنجا به مراتب سختتر است، اما این نتیجه عدم اعزام آنها به پارالمپیک توکیو است. ما زمانی که جواز حضور در پارالمپیک توکیو را گرفتیم رنکینگ پنجم دنیا بودیم. تیمی روبه رشد که حالا به دلیل عدم حضور در مسابقات مختلف در آسیا هم چهارم است و در دنیا در نهایت بین ۱۰ تیم اول! نه بین پنج تیم اول! در جلسه کمیته فنی پارالمپیک هم گفتم. تایلند، چین و ژاپن مهمترین رقبای ما در آسیا هستند. از زمانی که ما در تایلند بعد از کسب عنوان دوم از این تیمها جدا شدیم، هر یک از آنها بیش از ۲۰ بازی انجام دادهاند. بازیهای جهانی، پارالمپیک، تورنمنتهایی که ایران هم دعوت بوده، اما اعزام نشده، اما آنها رفتند. ببینید چقدر میتواند تفاوت ایجاد کند.»
نادیده گرفتن زحمات ورزشکاران همانطور که سرمربی تیم فوتبال پنج نفره نیز بدان اشاره میکند بدترین اتفاقی است که هر بازیکنی در دوران ورزش قهرمانی خود میتواند تجربه کند: «یک ورزشکار که سالهای سال در اردوهای متفاوت تمرین کرده کجا باید خودش را نشان دهد؟ کجا باید کسب تجربه کند؟ کجا ایراد من مربی مشخص میشود؟ شما نگاه کنید چند مسابقه به دلایل مختلف لغو میشود. یک بار اعزام کیفی، یک بار مسائل مالی، یک حائز اهمیت نبودن مسابقات. همه اینها فرصتی است برای کسب تجربه و دانش اندوزی. هرچقدر هم که تمرین کنیم باید یک جایی خودمان را محک بزنیم. بهترین هم که باشیم نیاز به پیشرفت داریم. اما وقتی راه باز نیست این میشود که باوجود تمام تلاشی که کردیم راهی مسابقات که میشویم میبینیم داستان خیلی متفاوت است و سایرین به دلیل حضور در رقابتهای پر تعداد فاصله بسیاری از ما دارند.»
موفقیت ورزشکاران به خصوص ورزشکاران توانمند در رقابتهایی، چون پارالمپیک و پارآسیایی باعث ایجاد انگیزه در بین افراد توانمند جهت روی آوردن به ورزش میشود، اما عدم موفقیت آنها میتواند تأثیری مخرب در پی داشته باشد و این همان مسئله مهمی است که فلفلی بدان تأکید دارد: «ما قرار است بهمن ماه بازیهای جوانان را برگزار کنیم. مطمئن باشید استقبالی که سه سال پیش صورت گرفت را شاهد نخواهیم بود. همانطور که موفقیتها باعث تشویق افراد برای روی آوردن به ورزش میشود، اتفاقاتی، چون عدم اعزام ورزشکاران با وجود کسب سهمیه باعث سرخوردگی شده و انگیزه و امید به آینده را از افراد میگیرد. با خود میگویند با آنها که ورزشکار هستند و قهرمان و مدالآور اینگونه برخورد و رفتار میشود وای به حال ما و این باعث میشود ورزش کشور ضربه بخورد. ضمن اینکه خود ورزشکار نیز سرخورده میشود. کسب سهمیه المپیک یا پارالمپیک نهایت آرزوی هر ورزشکاری است، اما وقتی قرار باشد در صورت کسب سهمیه هم اعزامی در کار نباشد، دیگر انگیزهای برای تلاش نمیماند.»
جواد فلفلی با اشاره به رقابتهای جام جهانی در قطر تأکید کرد این نگاه مانع از رشد و شکوفایی استعدادها و هچنین شگفتیسازی ورزشکاران میشود: «شانس مدال که تکلیفاش روشن است. ما باید تلاشهایمان در مسیری باشد که نقره را به طلا و برنز را به نقره تبدیل کنیم و مهمتر اینکه آنهایی که شانس مدال نیستند را به گونهای مهیا کنیم که پایشان به سکو باز شود و این امر محقق نمیشود جز با بالا بردن انگیزه و روحیه ورزشکاران و اعزام آنها به مسابقات متعدد. نمیتوانیم تمام نگاه خود را معطوف مدال آوران کنیم و از سایرین نیز انتظار موفقیت داشته باشیم. چرا که هیچ نتیجهای در ورزش قابل پیشبینی نیست.» مرد اول کادر فنی تیم فوتبال پنج نفره ایران با اشاره محدودیتهای مالی میگوید با این مشکلات بیگانه نیستم و خوب میدانم یکی از دلایل مسئولان برای اعزام کیفی همین مسائل مالی است، اما انتظار دارم کارشناسان امر با بررسی دقیقتر، تفاوتهایی بین رشتهها به خصوص رشتههای تیمی قائل شوند.
