هشتم آبان سالگرد غروب یکی از برجستهترین شاعران معاصر شعر فارسی است، مردی که علاقهمندانش او را «قیصر شعر انقلاب» میدانند، قیصر امینپور، شاعر گتوندی که ۱۵ سال است هنوز جای خالی او در عرصه شعر دیده میشود.
اولین سال پیروزی انقلاب بود که هنرمندان جوانی از رشتههای مختلف فرهنگ و هنر گرد هم آمدند و مرکزی را بنا نهادند که امروز با نام «حوزه هنری» شناخته میشود. در میان آن جوانان یک پسر دزفولی به نام قیصر امینپور بود که با آنکه تحصیل در رشته «دامپزشکی» را برای رسیدن به «جامعهشناسی» رها کردهبود، سرش هوای شعر داشت. امینپور در مصاحبهای به خاطره سال ۵۸ و تشکیل حوزه هنری اشاره کرده و گفتهاست: «سالهای ۵۸- ۵۷… جلساتی داشتیم که اسمش دفتر نهضت اسلامی یا چیز دیگری بود، … آنهایی که داستان، نمایش و آنهایی که شعر کار میکردند با همدیگر بحث میکردند، … بعد جلسات آنجا کمکم گسسته شد و بچهها خودشان تصمیم گرفتند حوزه هنری را تشکیل بدهند… نه کسی حقوق میگرفت و نه کسی حقوق میداد… شاید بچهها به تأثیر از حوزه خواسته بودند یک «حوزه هنری» تشکیل دهند.»
وی در همان سالهای ابتدایی تشکیل حوزه هنری، سراغ رشته زبان و ادبیات فارسی میرود و از ۱۳۶۳ که کنکور قبول شد تا سال ۱۳۷۶ که مدرک دکترای زبان فارسی را گرفت، در کنار تحصیل، شروع به انتشار مجموعههای شعر کرد. استاد راهنمای او در تدوین رساله دکترا استاد شفیعی کدکنی بود و رساله وی با نام «سنت نوآوری در شعر معاصر» در قالب کتاب منتشر شد.
اولین شعری که به صورت رسمی از امینپور منتشر شد، «در کوچه آفتاب» نام داشت که از رباعی و دوبیتی تشکیل شدهبود. امینپور این کتاب را در واحد شعر حوزه هنری تدوین و در سال ۶۳ منتشر کرد.
انقلاب اسلامی در سالهای ابتدایی حیات خود بود و هنرمندان جوانی مانند قیصر خود را متعهد به بلند نگهداشتن نام انقلاب میدانستند و دست به حرکتی زدند که باعث شد امروز انقلاب اسلامی در زمینه ادبیات به یک جایگاه ویژه برسد. امینپور و دوستانش، «شعر انقلاب» را معرفی کردند. محمدکاظم کاظمی، شاعر و پژوهشگر ادبی، درباره نقش امینپور در تولد شعر انقلاب میگوید: «قیصر امین پور در بخشی عمده از دوران شاعری اش، همواره در صحنه حضور داشته و در غالب مباحث و مضامین مطروح در جامعه ایران در این سالها، شعر سروده است. وی در نخستین سالهای پس از انقلاب، با رهبری عملی یک دسته از شاعران جوان، حضوری چشمگیر در محافل و مجامع شعر انقلاب داشت. به واقع وی و دوستانش همچون حسن حسینی، محمدرضا عبدالملکیان، حسین اسرافیلی و دیگران، سازنده و پیشبرنده جریان شعر جوان انقلاب شدند.»
کاظمی انتخاب مضامین شعر امینپور را یکی از دلایل برتری وی نسبت به دیگر شاعران هم دوره خود میداند و میافزاید: «در بسیاری از مضامین رایج شعر در میان همعصرانش، بهترین کارها، سرودههای قیصر امین پور است. در موضوع جنگ، «شعری برای جنگ» وی در موضوع ستایش حضرت امام (ره)، غزل «لبخند تو خلاصه خوبیهاست» و در موضوع انتظار، شعر «روز ناگزیر» از بهترین آثار به شمار میآیند.»
امینپور به واسطه ظرافتهایی که در شعر داشت، مورد تحسین دیگر شاعران بود، استاد علی موسوی گرمارودی، در بزرگداشت «قیصر شعر انقلاب» میگوید: «قیصر با فضیلتهای بسیاری که داشت، پشت کلمه کلمه شعرش حضور داشت. او فقط روی کاغذ شاعر نبود و بیش از اینکه روی کاغذ شاعر باشد، در کردار و اعمالش شاعر بود.»
گرمارودی با اشاره به شعر «نینامه» که شعری آیینی از امینپور است، میگوید: «این شعر به برجستهترین شعرهای آیینی از آغاز تا امروز پهلو میزند. همچنین مهمترین ویژگی شعر آیینی قیصر، دوری از برهنهگویی معنایی است. حتی حافظ هم در اشعار آیینیاش بسیار عریانتر از قیصر سخن گفتهاست. در عین حال ابهام در شعر او، شعرش را به معما و چیستان تبدیل نمیکند.»
قیصر در هشتم آبان ۱۳۸۶ دیده از جهان فروبست.
