کم نبودهاند چهرهها و جریانات سیاسی که در فضای انتخابات از مردم دنیا زده باشند، اما در شنبه پس از انتخابات یا راه خود را منهای مردم در پیش گرفتهاند یا آنکه اقلیتی از مرفهین پایتختنشین را نماد کل مردم تلقی و به مسائل آنها اکتفا کردهاند. دولت سیزدهم، اما مسیر متفاوتی در پیش گرفته است.
در طول یک سالی که دولت سیزدهم بر سر کار است که از قضا به جهت تقارن با دوران بیعملی دولت دوازدهم یکی از چالشیترین ادوار از جهت کارآمدی است، شخص رئیسجمهور نصاب مردمی بودن را با حضور مکرر و فراوان در میان مردم پشت سر گذارده است.
او در این یک سال از تمام استانها دیدن کرده و به فراخور حال در حساسترین لحظات به میان مردم آمده است. حتی اگر دولت هیچ کار دیگری نکرده بود (که به اذعان دوست و دشمن کرده) همین حضور بیسابقه در میان مردم در سال اول کاری دولت رکوردی بینظیر است.
دولت سیزدهم خالی از اشکال نیست و نیروهای انقلابی هم، چون قبیلهگرا نیستند، در جای خود کاستیها را متذکر میشوند و نقد میکنند، اما انصاف نیست چشم روی قوتها ببندیم. مردمی بودن دولت سیزدهم حتی اگر شعار و وعده رئیسش هم نبود، در کارنامه یک سال آن ثابت شد، حتی اگر بر فرض محال در آینده مسیر دیگری بپیماید، نباید این کارنامه کمنظیر در پیوستگی با مردم- که ترجمان حقیقی و نه شعاری جمهوریت است- به فراموشی سپرده شود. در زمانهای که عدهای حسرت خروج مقام عالی دولتی از دایره میان زعفرانیه و سعدآباد را داشتند، این حضور بیتکلف در میان عموم مردم (هر چند از وظایف کارگزاران است) در خور تحسین است.
