هر ساله با آغاز فصل گرما، تمایل به شنا و آبتنی در بین افراد بیشتر میشود. همه دوست دارند فارغ از تفریح و ورزش در گرمای طاقتفرسای تابستان تنی به آب بزنند و خنک شوند. از سوی دیگر رغبت به آبتنی و شنا در خردسالان، نوجوانان و جوانان بیشتر از افراد دیگر است و قریب به اتفاق با توجه به شرایط سنیشان برای اینکه نشان دهند ترسی از خطرات احتمالی ندارند، بیمحابا و بدون بررسی و رعایت نکات ایمنی در هر مکانی که آبی ببینند، اقدام به شنا میکنند. بیتوجهی به نکات ایمنی و عدم مراقبتهای لازم از سوی خانوادهها و همچنین غفلت مسئولان در انجام وظیفه قانونی خود باعث شده در فصل تابستان بیشترین غرقشدگی را شاهد باشیم و تعدادی زیادی از خانوادهها در سوگ از دست دادن فرزندانشان سیاهپوش شوند، بهطوریکه پزشکی قانونی اردیبهشتماه امسال، آمار غرقشدگان سال ۱۴۰۰ را یک هزار و ۱۶۶ نفر اعلام کرد که از این تعداد یک هزار و ۹ نفر مرد و ۱۵۷ نفر زن بودند. در این میان استانهای مازندران، خوزستان و گیلان بیشترین غرقشدگی را به خودشان اختصاص داده بودند.
طبق روال همیشه بیشترین آمار تلفات غرقشدگی با ۳۱۶ نفر مربوط به رودخانهها و در مرتبههای بعدی دریا با ۲۰۱ نفر، استخر کشاورزی با ۱۸۷، استخر شنا با ۱۰۹، دریاچه مصنوعی و سد با ۱۰۶، کانال با ۹۴، حوض و حوضچه با ۳۳، چاه با ۲۸ و دریاچه طبیعی با ۲۴ فوتی و ۶۸ نفر نیز در سایر مکانهای آبی ثبت شده است. این آمار هر ساله از سوی پزشکی قانونی اعلام میشود و زنگ خطری است هم برای خانوادهها که بیشتر مراقب فرزندان خود باشند و هم برای مسئولان که برای کاهش آمار غرقشدگان چاره و راهکاری جدی بیندیشند. اما آمار غرقشدگان در همین آغاز فصل گرما حکایت از آن دارد نه خانوادهها از فرزندان خود مراقبت کردهاند و نه مسئولان چارهای برای این موضوع اندیشیدهاند.
غرق شدن همزمان پنج پسر نوجوان در آبانبار روستای سیادک زاهدان خبر تلخی بود که رئیس اورژانس؟ پیش؟ بیمارستانی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان روز چهارشنبه اعلام کرد و گفت: پنج نوجوان به علت عدم آگاهی از عمق آبانبار و آشنا نبودن به فنون شنا غرق شدند و جان خود را از دست دادند.
بررسی حادثههای غرقشدگی در همین یکی، دو ماهه گذشته نشان میدهد بیشتر این حوادث مرگبار در مکانهای شنا ممنوع رخ داده است. شنای خانوادهها در قسمتهای غیرسالمسازی دریا، شنا در رودخانهها، حوضچهها و مکانهای غیر ایمن همه خطرات مرگباری را به دنبال دارد که لازم است خانوادهها در مسافرت و تفریح به این موضوع توجه کنند و از فرزندانشان بخواهند از مکانهای مجاز و ایمنی که برای شنا اختصاص داده شده است، استفاده کنند. همچنین پس از بررسی محل شنا و ایمن بودن در کنار فرزندانشان حضور داشته باشند و از آنها مراقبت کنند. از سوی دیگر خیلی از حوادث غرقشدگی در بین افراد رخ میدهد به مشکلات مالی و وضعیت خانوادگی مربوط است، مثلاً نه قادر به یادگیری فن شنا هستند و نه توان استفاده از مکانهای مخصوصی مانند استفاده از استخرهای تحت مراقبت را دارند، به همین خاطر معمولاً از استخرهای کشاورزی، رودخانهها و آبانبارها و حتی از استخرهای میادین داخل شهر برای آبتنی استفاده میکنند که شاهد هستیم همیشه تعدادی از این افراد یا به خاطر غرقشدگی یا برقگرفتگی داخل حوضچهها جان خود را از دست دادهاند؛ بنابراین ضرورت دارد مسئولان در اجرای عدالت اجتماعی برای تفریح این افراد برنامههای کوتاهمدت و درازمدتی داشته باشند و برای پیشگیری از این حادثههای مرگبار چارهای بیندیشند. از طرفی هم موضوع ایمنسازی نقاط حادثهخیز را که افراد تمایل بیشتری برای شنا در آن نقاط از خود نشان میدهند به صورت جدی در دستور کار قرار دهند و در مکانهای شنا ممنوع ضمن حساسسازی خانوادهها با نصب تابلوهای هشدار و اعلام خطر، آن محوطه را با گذاشتن حفاظ محصور کنند تا افراد خردسال یا سنین بالاتر قادر به استفاده از آن مکانها نباشند.
